Category Archives: Επιλεγμένα άρθρα

Ανατρεπτική ανακάλυψη για τη μυελίνη

Turning science on its head:
Harvard researchers offer new views of body’s insulating material

Από επιστήμονες του Harvard.

Κόντρα στις κοινές πεποιθήσεις πως οι νευρώνες διαθέτουν μία καθολική μορφή κατανομής μυελίνης στους άξονές τους (στην εικόνα: μορφή που μοιάζει με λουκάνικο), πρόσφατη έρευνα νευροεπιστημόνων δείχνει πως όχι μόνο αυτό δεν ισχύει και οι μορφές κατανομής μπορεί να ποικίλλουν, αλλά, κυρίως, όσο πιο ψηλά κοιτά κανείς στον εγκεφαλικό φλοιό – την πιο εξελιγμένη περιοχή του ανθρώπινου εγκεφάλου – τόσο λιγότερη μυελίνη βρίσκει.

Ξανασυζητιέται, λοιπόν, ο σκοπός της μυελίνης και αναζωπυρώνει η κουβέντα σχετικά με το πως οι πληροφορίες διαδίδονται και οργανώνονται στον εγκέφαλο – παραδοσιακά, ο ρόλος της μυελίνης ήταν/είναι να περιβάλλει τους άξονες των νευρώνων για να αυξάνει την ταχύτητα με την οποία κινούνται τα νευρικά σήματα, η δε απομυελίνωση συσχετίζεται με ασθένειες τόσο καταστροφικές όσο η σκλήρυνση και η σχιζοφρένεια.

Τί σημαίνει, λοιπόν, να μυελινώνονται με εναλλακτικούς τρόπους οι άξονες, ή να μη μυελινώνονται συνεχόμενα οι ανώτερες περιοχές του εγκεφάλου, όπως έδειξε η έρευνα;  Η καθηγήτρια Paola Arlotta ισχυρίζεται πως καθώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξελίσσεται και χρειάζεται να επεξεργάζεται όλο και πιο σύνθετες πληροφορίες, μεταβάλλει αναγκαστικά και τον τρόπο που χρησιμοποιεί τη μυελίνη, προς όφελός του.  Χρησιμοποιώντας “διαλειμματική” μυελίνωση (όχι συνεχόμενη) δίνει την ευκαιρία στους νευρώνες να εξαπλωθούν και επικοινωνήσουν με γειτονικούς νευρώνες.  Τέτοιες γειτονικές συνάψεις οι άξονες δε μπορούν να κάνουν όταν είναι συνεχόμενα μυελινωμένοι, όπως στην παραπάνω κλασική απεικόνιση.  Τα κενά στη μυελίνωση, όπως δείχνει η εικόνα στο άρθρο, ίσως αυξάνουν λοιπόν την επικοινωνία νευρώνων και τον συχρονισμό αντιδράσεων ανάμεσα σε διαφορετικούς νευρώνες.  Η “διαλειμματική” μυελίνωση μπορεί να επιτρέπει, τελικά, την εμφάνιση σύνθετων συμπεριφορών των νευρώνων στον ανώτερο φλοιό του εγκεφάλου.

(Σχόλιο, μέρα που είναι: η εξέλιξη το επέτρεψε αυτό, κι όχι ο Χριστούλης.)

Η σκλήρυνση σε νούμερα

Το παρόν άρθρο αποτελεί μία επισκόπηση παλαιότερων αναφορών σχετικά με τις συνέπειες της σκλήρυνσης στον εγκέφαλο, στις σχέσεις, στην ψυχολογία, στην κοινωνία.  Χάριν ευσύνοπτης σύνταξης, δε θα παραθέσω τις εργασίες δίπλα από κάθε νούμερο, τις διαθέτω όμως για κάθε ενδιαφερόμενο.

– Η ατροφία του εγκεφάλου συμβαίνει στην πλειοψηφία των ασθενών με σκλήρυνση σε όλα τα στάδια της νόσου, επιταχύνεται με τον χρόνο και συνάδει με την πρόοδο της ασθένειας.

– Σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, οι ασθενείς με σκλήρυνση έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν ή πάρουν διαζύγιο, και μάλιστα νωρίς.

10 χρόνια μετά τη διάγνωση, οι μισοί ασθενείς με σκλήρυνση είναι ήδη άνεργοι.  Όταν φτάσουν να χρειάζονται αναπηρικό καροτσάκι, περισσότεροι από το 80% είναι άνεργοι.

– Τη στιγμή του πρώτου κλινικά μεμονωμένου επεισοδίου, περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς εμφανίζουν ήδη ελλείμματα, σε δύο τουλάχιστο γνωστικές περιοχές.

– Οι ασθενείς με σκλήρυνση έχουν δύο έως εφτά φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν.

– O μέσος χρόνος που χρειάζεται ένας ασθενής για να βασίζεται σε βακτηρία είναι είκοσι χρόνια, σε αναπηρικό καροτσάκι τα τριάντα χρόνια.

– Η ποιότητα ζωής των ασθενών με σκλήρυνση με EDSS μεγαλύτερο του 9 (καθηλωμένος στο κρεβάτι) θεωρείται από την κοινωνία χειρότερη από τον θάνατο.

– Η σκλήρυνση μειώνει το προσδόκιμο ζωής κατά περίπου οκτώ χρόνια, ενώ οι μισοί ασθενείς πεθαίνουν από επιπλοκές της σκλήρυνσης.

– Μετά από ένα έστω επεισόδιο οπτικής νευρίτιδας, το 20% των νευρικών ινών χάνονται από το οπτικό νεύρο.

– Σε κάθε κυβικό χιλιοστόμετρο μίας εστίας σε οξεία φάση υπάρχουν περισσότεροι από 11,000 κατατμημένοι νευράξονες, σε σχέση με τον έναν/λιγότερο από έναν των υγιών.

– Στη σκλήρυνση υπάρχει εκτεταμένη απομυελίνωση και νευροεκφυλισμός και στη φαιά ουσία.

– Οι εγκέφαλοι των ασθενών με σκλήρυνση συρρικνώνονται σε ποσοστό 0.5-1.0% κάθε χρόνο, όταν το ποσοστό ατροφίας των υγιών είναι 0.1-0.4%.

Τις “κακές” ειδήσεις τις ποστάρουμε, γιατί αυτές κινητοποιούν σε δράση, και όχι τα ευχολόγια πως “όλα θα πάνε καλά”.  Οι ασθενείς πρέπει να είναι ενημερωμένοι για τα χειρότερα και να επιζητούν να αλλάξουν τις συνθήκες προς το καλύτερο.  Τα χειρότερα δεν αφορούν πάντοτε τους “άλλους”, δυστυχώς.  Όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου συγγραφέας, αν έχει μία ελπίδα αυτός ο κόσμος να αλλάξει προς το καλύτερο, αυτό θα συμβεί από τους απαισιόδοξους.  Γιατί, στην προκειμένη, ο απαισιόδοξος είναι ο ρεαλιστής.

Μην πιστεύεις και ερεύνα

The Relation Between Intelligence and Religiosity
A Meta-Analysis and Some Proposed Explanations

Μετα-ανάλυση 63 μελετών έδειξε μία σημαντική αρνητική συσχέτιση μεταξύ της ευφυίας και της θρησκευτικότητας, και συμπέρανε πως “οι ευφυείς άνθρωποι έχουν συνεπώς λιγότερη ανάγκη θρησκευτικών πεποιθήσεων και πρακτικών”.

Πιο έξυπνοι οι άθεοι από τους πιστούς; Ας εξετάσουμε μία μία τις λέξεις.  Ευφυία ορίζεται η “ικανότητα στο λόγο, το σχέδιο, την επίλυση προβλημάτων, την αφηρημένη σκέψη, την κατανόηση σύνθετων ιδεών, τη γρήγορη μάθηση και τη μάθηση μέσω εμπειρίας”.  Η μετα-ανάλυση εξετάζει αυτού του είδους την αναλυτική ευφυία, και όχι τη δημιουργική ή συναισθηματική ευφυία.  Θρησκευτικότητα, από την άλλη, ορίζεται ως “ο βαθμός της συμμετοχής σε ορισμένες ή όλες τις εκφάνσεις της θρησκείας“. Σύμφωνα με τους Atran και Norenzayan (2004), τέτοιες όψεις περιλαμβάνουν πίστη σε υπερφυσικούς παράγοντες, δαπανηρή δέσμευση σε αυτούς τους παράγοντες (π.χ., προσφορά ταμάτων), χρήση των πεποιθήσεων αυτών για τη μείωση υπαρξιακών ανησυχιών όπως το άγχος του θανάτου, και κοινά τελετουργικά που επικυρώνουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Δε σημαίνει πως κάθε θρήσκος άνθρωπος είναι απαραίτητα α-νόητος, αλλά μάλλον το αντίθετο: πως ένας ευφυής άνθρωπος έχει ελάχιστες πιθανότητες να έλκεται από τη θρησκεία.  Οι εξηγήσεις που προτείνει η εργασία, με αναφορές σε άλλους ερευνητές, είναι τρεις:

  1. οι ευφυείς άνθρωποι τείνουν να επαναστατούν έναντι των συμβάσεων και ορθόδοξων πρακτικών
  2. οι θρησκευτική πίστη αναπτύχθηκε όταν έδινε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα στον πρωτόγονο άνθρωπο (ασφάλεια, σιγουριά, συνάθροιση σε ομάδα, εξήγηση του κόσμου).  Με την εξέλιξη της επιστήμης και την απομάγευση του κόσμου, το εξελικτικό πλεονέκτημα το δίνει πλέον η ευφυία, και όχι η πίστη
  3. ο φονταμενταλισμός των θρησκειών δρα αρνητικά στην εξέλιξη της ευφυίας, γιατί δεν επιτρέπει την άσκηση του λόγου και της κρίσης, αφού αποθαρρύνει την αλίευση πληροφοριών από διαφορετικές, μη “εγκεκριμένες” από το δόγμα πηγές

Γιατί οι ευφυείς άνθρωποι είναι λιγότερο εύκολο να “συμμορφωθούν” σε μία πεποίθηση; Γιατί η αναλυτική σκέψη που τους χαρακτηρίζει είναι σκέψη ελεγχόμενη, συστηματική, βασισμένη σε κανόνες και μεθοδική.  Όχι αυθαίρετη, ούτε διαισθητική.

Τέτοιου είδους σκέψη έχει σώσει πολλούς από τα φάρμακα της (ακόμη αναπόδεικτης και πάντα επικίνδυνης) αυτοανοσίας, και ας χαρακτηρίστηκε από τους παπάδες της νευρολογίας παραστράτημα σε “μη εγκεκριμένες” από το δόγμα πηγές.  Oι επίσημοι θεράποντες της σκλήρυνσης συμβουλεύουν “να μη πιστεύουμε ό,τι διαβάζουμε στο ίντερνετ” (λες και δεν έχουμε μυαλό να κρίνουμε, ή λες και το ίντερνετ είναι του σατανά), ενώ απαιτούν να πιστέψουμε πως η ιντερφερόνη που δε βλέπουμε να μας βοηθάει στο παρόν, μας βοηθάει σε ένα άλλο επίπεδο, κι ας μη το καταλαβαίνουμε, γιατί “ποιός ξέρει πώς θα ήσουν χωρίς φάρμακα;”  Πας να κάνεις σοβαρό αντίλογο μαζί τους με λογική σκέψη και επιχειρήματα και σε βαφτίζουν καταθλιπτικό ή αρνητικό.  Θέλουν να σε συμμορφώσουν στη θεραπεία τους και βαφτίζουν την ανησυχία σου και την δίψα σου να μάθεις περισσότερα για τη σκλήρυνση άγχος που δε θα σου βγει σε καλό.

Δε δέχομαι πως ο ακριβοπληρωμένος νευρολόγος που έχει την παναγίτσα στο γραφείο του είναι ευφυέστερος από τους γράφοντες σε αυτό το μπλογκ, και δε θέλω την τύχη μας να την κανονίζει κανείς τέτοιος.  Και εκείνος ο νευρολόγος που κάθε Πάσχα εύχεται ο “Κύριος να μας έχει καλά” είναι τόσο ανεπαρκής όσο παραδέχεται και λέει: ο ίδιος δε μπορεί να σε κάνει καλά.

Οι “επιθέσεις”, όπως χαρακτηριστικά λέγονται οι υποτροπές στη σκλήρυνση, είναι μέρος και αυτές ενός μεταφυσικού λεξιλογίου που κρατάει δέσμιο τον ασθενή στο φόβο και στο συναίσθημα – κυρίως στην τυπολατρική εικόνα ενός “κακού” που θα δράσει ερήμην σου και πρέπει να το πολεμήσεις.  Όλη η αυτοανοσία διαπνέεται από θρησκευτικό λεξιλόγιο, και όπως κάθε καλή θρησκεία, ανανεώνει το ενδιαφέρον των πιστών της για το μέλλον: η αρχή του τέλους της σκλήρυνσης πλησιάζει με το νέο επόμενο φάρμακο.

Η έρευνα του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, εφαρμοζόμενη εδώ, θα έλεγε πως ένας ευφυής άνθρωπος έχει ελάχιστες πιθανότητες να πιστέψει στην αυτοανοσία.

Εμβόλια

Αφού το blog φιλοξενεί ένα σωρό μαμάδες που, χάρη στο CCSVI, έχουν γίνει δύσπιστες απέναντι στις πρακτικές της κλασικής ιατρικής, δεχθείτε και ένα άρθρο – φοβάμαι θα γράψω κι άλλα – πάνω στα εμβόλια των παιδιών.

Την αρχή, στο μυαλό μου, την έκανε φυσικά το CCSVI.  Μέχρι πριν τη δική μου περιπέτεια νόμιζα πως οι γιατροί ξέρουν πάντα τί κάνουν, κάνουν το σωστό, και μία ολόκληρη κοινωνία συμφωνεί σε αυτό.  Όταν είδα πως οι νευρολόγοι μπορούν να κάνουν το 100% λάθος – λάθος από την άποψη του “και άχρηστο, και άσχετο και επικίνδυνο” – και μάλιστα μία ολόκληρη κοινωνία να μη το βλέπει, ε, μετά η δυσπιστία με τους γιατρούς δεν είχε τελειωμό.  Πρώτοι και καλύτεροι, χάρη στην ύπαρξη του μπόμπου, οι παιδίατροι.

Ο μπόμπος πρόλαβε να φάει αρκετά εμβόλια, αλλά σταματήσαμε στους 16 μήνες τα νέα εμβόλια ή τις επαναλήψεις των παλιών.  Όσα πρόλαβε να φάει, τα κάναμε με την ηχώ της φωνής της παιδιάτρου πως “δεν ξέρετε πόσο καλό του κάνετε” αφού “τα εμβόλια έσωσαν την ανθρωπότητα”.

Αλήθεια; Κι εγώ που νόμιζα πως κάτι είχε κάνει η φύση και η εξέλιξη χιλιάδων χρόνων επί τούτου με ένα υπέροχο σύστημα που λέγεται ανοσοποιητικό, και αφορμή βρίσκεται οι μεν να το τροποποιείτε/καταστέλλετε, οι δε να το ταράζετε με εμβόλια.

Προχωρώ.

Μετά από υψηλούς πυρετούς 40.5 του μπόμπου όταν ήταν μόνο 18 μηνών, το 2011, όταν πήγα Αμερική για πρώτη φορά, σταμάτησα να τον εμβολιάζω.  Πέρασαν δύο χρόνια, και αφού κατάφερα να μην ασχολούμαι φέτος με το προσωπικό μου CCSVI, και ενώ ο μπόμπος είναι πραγματικά μια χαρά, αποφάσισα να διαβάσω ώστε να έχω επιχειρήματα σχετικά με τον μη εμβολιασμό ή έστω τον επιλεκτικό εμβολιασμό, μια που το παιδί θα ξεκινήσει προνήπια το Σεπτέμβρη και θα έχω πάλι να αντιμετωπίσω δασκάλους, γονείς και κηδεμόνες που “άφησα το παιδί ακάλυπτο” από εμβόλια.

Η μελέτη μου συνέπεσε με την έκδοση, φέτος, μίας συγκριτικής μελέτης εμβολιασμένων/ανεμβολίαστων παιδιών που έδειξε πως τα εμβολιασμένα παιδιά έχουν δύο έως πέντε φορές περισσότερες παιδικές ασθένειες, αρρώστιες ή αλλεργίες από τα ανεμβολίαστα παιδιά.  Τη μελέτη εκπονεί ένας ομοιοπαθητικός γιατρός στις Η.Π.Α. (σημείωση: δεν έχω ασχοληθεί με ομοιοπαθητική, δεν ξέρω τί πρεσβεύουν), και είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις, στα διαγράμματα της ιστοσελίδας του, τις διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες ελέγχου – η έρευνά του συνεχίζεται ακόμη και μπορείτε και εσείς να συμμετέχετε.  Στα εμβολιασμένα παιδιά βρέθηκαν δύο έως πέντε φορές πιο συχνά προβλήματα όπως αλλεργίες, διαβήτης, άσθμα, χρόνιες βρογχίτιδες, ιγμορίτιδες, ωτίτιδες, διαταραχές ύπνου, νυχτερινή ενούρηση, κατάθλιψη, γνωστική και κινητική καθυστέρηση, επιληψία, υπερκινητικότητα, δυσλεξία, ημικρανία, και υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες.

Impfschaden

Μετά από αυτό, αποφασίζω να αγοράσω βιβλία και να διαβάσω.  Δεν έχω τελειώσει ακόμη, αλλά διαβάζω το βιβλίο του γερμανού γιατρού Dr. Gerhard Buchwald “Εμβολιασμοί: μία επιχείρηση βασισμένη στο φόβο”.

Έχετε όλοι στο μυαλό σας το πρόβλημα των δύο μεγάλων όπλων της νευρολογίας στη σκλήρυνση σήμερα, του Tysabri και του Gilenya – ναι, αυτών που όλοι λένε πως έφεραν την επανάσταση στις ενέσιμες ιντερφερόνες: για εμάς που ξέρουμε, αυτά τα φάρμακα είναι όχι μόνο άχρηστα στην ασθένεια για την οποία δίνονται, αλλά και επικίνδυνα.

Κάπως έτσι πάει και η ιστορία με τα εμβόλια.  Μέσα από διαγράμματα διαθέσιμα από ιστορικά στοιχεία των ασθενειών, ο Dr. Buchwald δείχνει πως οι ασθένειες για τις οποίες συχνά εμβολιαζόμαστε είχαν ήδη εκλείψει πριν την χορήγηση των εμβολίων στους πληθυσμούς, εξ αιτίας απλών αλλά σημαντικότατων αλλαγών στη ζωή του Homo Sapiens: καθαρό νερό, αποχέτευση, υγιεινή, καλή διατροφή, εξάλειψη πείνας.  Σε πρώτη φάση, λοιπόν, τα εμβόλια ίσως και να είναι τελείως άχρηστα.  Δε μπορώ να μεταφέρω δυστυχώς τα διαγράμματα που φιλοξενεί σε περισσότερες από 100 σελίδες για τις ασθένειες που “εξαφανίστηκα픨τον εικοστό αιώνα, αλλά αξίζει να αναφέρω ένα δύο ενδεικτικά παραδείγματα: η τρομακτική λέπρα εξαφανίστηκε όταν οι πόλεις άρχισαν να επεκτείνονται έω από τα τείχη τους, οι άνθρωποι να έχουν περισσότερο χώρο στη διάθεσή τους και να κτίζουν σπίτια από πέτρα, επιπλωμένα με κρεβάτια – το τελευταίο έχει μεγάλη σημασία, καθώς η λέπρα νωρίτερα ήταν κοινή επειδή μεταδιδόταν μέσω της ψείρας του αρουραίου, ζώο που σύχναζε σε άχυρα και λάσπες.  Και αφού τα προγενέστερα σπίτια είχαν αχυρένια κρεβάτια ή ήταν λασποκαλύβες, όταν βελτιώθηκε το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, η λέπρα έπεσε σε ύφεση γιατί σταμάτησε να μεταδίδεται εύκολα.  Η φυματίωση, η ασθένεια για την οποία έχουμε τις παλαιότερες στατιστικές, σημείωνε σταθερά περί τους 71 θανάτους τον χρόνο στη Γερμανία το 1750.  Το εμβόλιο εγκαινιάστηκε μετά το 1920, ωστόσο ήδη από το 1910 οι θάνατοι οι οφειλόμενοι στη φυματίωση είχαν πέσει στους 11 τον χρόνο, ραγδαία μείωση που αξίζει να ιδωθεί αποκλειστικά στο πλαίσιο της βελτιωμένης κοινωνικής υγιεινής και τεχνολογικής εξέλιξης.  Όταν εγκαινιάστηκε το εμβόλιο, οι θάνατοι από φυματίωση παραδόξως αυξήθηκαν προσωρινά, όπως και συνέβη με τη διφθερίτιδα, τον κοκύτη, και την ευλογιά.  Όλες αυτές οι ασθένειες είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης εξαθλίωσης, γι αυτό και είχαν συνήθως έξαρση σε περίοδο πολέμου.  Όταν η εξαθλίωση ξεπερνάται, οι επιδημίες υποχωρούν.  Αν οι κοινωνικές συνθήκες παραμένουν σταθερές, οι επιδημίες δεν είναι πιθανό να επανεμφανιστούν.  Συμπερασματικά, για τα εμβόλια αυτών των ασθενειών, η ύφεση της επιδημίας προκλήθηκε μόνη της, χάρη στην αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης, και οι μόνες που ωφελήθηκαν από τη μαζική, έως και σήμερα, χορήγησή τους είναι οι φαρμακευτικές βιομηχανίες.

Και καλά να είναι μόνο άχρηστα, και απλά να τα κάνουμε ανώφελα κάποια εμβόλια.  Τί γίνεται όταν είναι και επικίνδυνα;  Όχι απλά για πυρετούς ή αλλεργίες, αλλά για σοβαρές εγκεφαλίτιδες ή αυτισμούς;

Κάθε σοβαρός γιατρός θα γελάσει με αυτό που γράφω τώρα.  Λες και δε γέλασε κάθε σοβαρός γιατρός με όποιον από εμάς είπε πως η σκλήρυνση είναι φλεβική.  Αλλά όπως εγώ θέλω να με πιστεύουν τουλάχιστο δώδεκα αναγνώστες εδώ μέσα όταν λέω πως δύο μέρες μετά την αγγειοπλαστική άρχισα να ξανανιώνω, έτσι κι εγώ θέλω να πιστεύω τη μάνα εκείνη που λέει πως λίγες ώρες μόνο μετά το εμβόλιο MMR (τριπλό για την ιλαρά-ερυθρά-παρωτίτιδα) ο γιος της έβγαλε σημάδια αυτισμού που κρατάνε ακόμη.  Τί όρεξη έχει τώρα η κάθε μάνα να λέει ψέματα, ή τί όρεξη έχω εγώ να παραμυθιάζω τον κόσμο για την αγγειοπλαστική (αυτό δήλωσε πως κάνω ένας νευρολόγος), εκτός αν αυτή η μάνα θέλει να προστατεύσει άλλους ανυποψίαστους από την ίδια βλάβη;

Και ναι λοιπόν, τα εμβόλια είναι επικίνδυνα γιατί περιέχουν ασυνήθιστα υψηλές δόσεις συντηρητικών των παθογόνων οργανισμών, όπως υδράργυρος, θειομερσάλη, φορμαλδεύδη (καρκινογόνος ουσία, σε μεγάλη συγκέντρωση στο MMR), και δεν ξέρω τί άλλο ακόμη.  Προφανώς και προκαλούν βλάβες, και αν αυτές δεν είναι ευρέως γνωστές η καταγεγραμμένες, είναι ίσως γιατί δεν αναγνωρίζονται ως βλάβες οφειλόμενες στο εμβόλιο αν δε συμβούν τις πρώτες ώρες, π.χ., ή γιατί οι γονείς είναι ανενημέρωτοι επί τούτου, ή γιατί πολλές βλάβες αποσιωπώνται λόγω της ντροπής των γονέων.  A, και φυσικά επειδή οι γιατροί αρνούνται να τις αναγνωρίσουν ως βλάβες οφειλόμενες στο εμβόλιο.

Flashback: η κολλητή μου φίλη γεννήθηκε το 1978.  Το 1976 είχε γεννηθεί ο αδερφός της.  Δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει, πέθανε από εγκεφαλίτιδα, δώδεκα ώρες μετά το εμβόλιο που έκανε έξι μηνών.  Ακόμη και σήμερα, που η ίδια της φοβάται τα εμβόλια που κάνει στη δική της μπέμπα, όλοι την καθησυχάζουν πως “ο αδερφός σου δεν πέθανε από το εμβόλιο” (απλά σύμπτωση μωρέ, έπαθε εγκεφαλίτιδα την ίδια μέρα), και “τα εμβόλια έσωσαν την ανθρωπότητα”.  Η συνάδελφος του άντρα μου έχει αυτιστικό παιδί και ορκίζεται πως αυτό συνέβη μετά το MMR – εκτός κι αν το παιδί ήταν αυτιστικό και δεν ξέρει η μάνα το παιδί της, ή εκτός αν ήταν να εμφανίσει το παιδί αυτισμό, και συνέπεσε με το εμβόλιο, σου λένε.  Η ίδια δεν εμβολίασε καθόλου το δεύτερό της παιδί – γιατί, εμείς στη θέση της τί θα κάναμε; Αυτό που με τρελαίνει, λοιπόν, είναι πως αν τα πράγματα πάνε τόσο στραβά και σου κάτσει η χειρότερη πιθανότητα, κανείς μα κανείς δε θα είναι πρόθυμος να αναλάβει την ευθύνη.  Θα μείνεις μόνη – ξανά.

Στην Αμερική υπάρχει ισχυρό ρεύμα γιατρών εναντίον των εμβολίων, και όχι απαραίτητα ομοιοπαθητικών γιατρών.  Μία ιστοσελίδα γιατρών που αξίζει να κοιτάτε είναι η παρακάτω:

International Medical Council on Vaccination

Στην Ιαπωνία, μετέφεραν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό από το πρώτο έτος της ζωής του παιδιού στο δεύτερο, και κατάφεραν έτσι να μειώσουν σημαντικά τις περιπτώσεις αιφνίδιου βρεφικού θανάτου.  Γιατί να εμμένουμε, λοιπόν, μετά από όλα αυτά στον υποχρεωτικό μαζικό εμβολιασμό;  Δε θα μπορούσαμε να κάνουμε κατ’επιλογήν, όποτε και αν θέλουμε, εμβόλια;

Τελικά, τί φοβούνται οι υπόλοιποι, που είναι εμβολιασμένοι, από τα ανεμβολίαστα παιδιά;

Δεν υπάρχει έντυπο για παιδιά και μαμάδες που να μη μιλάει για τα οφέλη του εμβολιασμού.  Ας μας εξηγήσουν, όμως, ποιό το νόημα να εμβολιάζονται βρέφη δύο μηνών με το Engerix κατά της ηπατίτιδας Β; Από πού διάολε να κολλήσει το υγιές νεογέννητο ηπατίτιδα Β, όταν η μάνα του δεν είναι φορέας ή όταν δεν έρχεται σε επαφή με αίμα και ούρα μολυσμένων; Όλη μέρα σπίτι είναι και θηλάζει.  Χάθηκε ο κόσμος να κάνει το εμβόλιο, που είναι γεμάτο με υδροξίδιο του αλουμινίου, αργότερα ή ποτέ;  Στην Ιταλία έχουν ξεκινήσει μαζικές εκστρατείες κατά αυτού του συγκεκριμένου εμβολιασμού, και πιστέψτε με, μόνο τέτοιες εκτρατείες κινητοποίησαν και τους υπόλοιπους γονείς να ψαχτούν στο θέμα των εμβολίων.

Δε λέω πως εκφέρω γνώμη με την ίδια αυτοπεποίθηση που την εκφέρω για το CCSVI.  Αλλά ισχύει πως ήμουν ελλειπώς ενημερωμένη όταν έκανα τα εμβόλια, και ισχύει πως οι έρευνες δεν είναι και τόσο πειστικές τελικά: τόσο οι ίδιες οι επιδημίες εξαλείφονται χάρη στις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ιστορικά – επιχείρημα υπέρ της πιθανής αχρηστείας των εμβολίων – όσο και νέες επιπλοκές, όπως ο αυτισμός, εμφανίζουν κατακόρυφη αύξηση όπου εφαρμόζεται αυστηρά ο μαζικός εμβολιασμός – επιχείρημα υπέρ της επικινδυνότητας των εμβολίων.

Θα επανέλθω στο θέμα, αφού για μένα ισχύει πλέον πως η ιατρική όχι μόνο μπορεί να μη γνωρίζει τί κάνει, αλλά μπορεί και να προκαλεί σοβαρές βλάβες, αρνούμενη αυτές.

Semmelweis reflex

Ο Ούγγρος γιατρός Ignaz Semmelweis (1818-1865) είχε κάνει την παρατήρηση πως, για να μειωθούν τα περιστατικά των πυρετών και θανάτων των γυναικών μετά τον τοκετό, ίσως έπρεπε οι γιατροί που υποβοηθούσαν τις έγκυες/λεχώνες απλά να πλένουν τα χέρια τους με ένα αντισηπτικό.  Οι πειραματικές του παρατηρήσεις αγνοήθηκαν από τους συγχρόνους τους, που εξέλαβαν ως προσβολή την προτροπή “απολυμάνετε τα χέρια σας”.

Φυσικά, ο Semmelweis είχε δίκιο, και σήμερα “αντανακλαστικό Semmelweis” ονομάζεται η τάση να απορρίπτουμε νέα επιστημονικά στοιχεία, όταν αυτά εναντιώνονται στις συνήθεις πρακτικές μας ή στη δική μας κοσμοθεωρία.

Στο βιβλίο του, To Παιχνίδι της Ζωής, ο Dr. Timothy Leary χλευάζει την τάση των ανθρώπων να απορρίπτουν αντανακλαστικά νέες επιστημονικές ενδείξεις, ως εξής: “συμπεριφορά της μάζας, που συναντάται σε πρωτεύοντα και χρυσαλλίδες ανθρωπίδες σε μη αναπτυγμένους πλανήτες, σύμφωνα με την οποία μία ανακάλυψη σημαντικής επιστημονικής αξίας τιμωρείται”.

Μην τρομάξετε αν διαβάσετε πως, εν τέλει, ο Dr. Semmelweis, που έριξε το ποσοστό θανάτων νέων μητέρων από 10% σε 0% στο Νοσοκομείο της Βιέννης, όχι μόνο απολύθηκε από εκεί, αλλά οδηγήθηκε, σταδιακά, από συναδέλφους του σε ψυχιατρείο, στο οποίο και πέθανε έπειτα από κακουχίες.

Η τραγική του ιστορία έχει επιστημολογικό και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον: ο ίδιος από πρακτικός γιατρός έγινε ερευνητής, και πέρασε πολύ σωστά από την παρατήρηση (στην πρώτη πτέρυγα του νοσοκομείου πεθαίνουν περισσότερες γυναίκες από ότι στη δεύτερη πτέρυγα), στην υπόθεση (αν απολυμάνουμε τα χέρια των γιατρών τους, θα μειώσουμε τους θανάτους;), μετά στο πείραμα (οι θάνατοι μειώνονταν, όταν οι γιατροί έπλεναν τα χέρια τους με κάποιο χλωριούχο διάλυμα), το οποίο του έδινε τη δυνατότητα, ως επιστήμονα, να κάνει πλέον και προγνώσεις.

Το ανθρωπολογικό ενδιαφέρον αφορά, ασφαλώς, τη διαχρονική συντηρητική αντίδραση των επιστημόνων, όταν ανακύπτουν νέα δεδομένα.  Αυτή η αντίδραση, υιοθετημένη από μία αγέλη ανθρώπων, φτάνει ενίοτε σε ακραίες συνθήκες.  Για παράδειγμα, στην απόλυτη απαγόρευση των αγγειοπλαστικών.

Σελίδα 1 από 512345