Category Archives: Εργασίες του Paolo Zamboni

‘Οταν ο ωμοϋοειδής μυς καθιστά άχρηστες τις αγγειοπλαστικές

Επίκαιρο του θέματος που συζητάμε, και με υπογραφή Zamboni: “οι επαναλήψεις των αγγειοπλαστικών στον ίδιο ασθενή εμφανίζουν υψηλή συχνότητα για ανεξήγητους λόγους”.  Ωστόσο ο ίδιος δίνει έναν καλό λόγο – την συμπίεση της σφαγίτιδας φλέβας από τον ωμοϋοειδή μυ έξω από αυτή.

The omohyoid muscle entrapment of the internal jugular vein. A still unclear pathogenetic mechanism

Το θέμα είναι αρκετά σοβαρό, αφού η ασθενής με σκλήρυνση, και με EDSS 3, είχε ήδη υποβληθεί σε μία αγγειοπλαστική και επαναστένωσε.  Η πρώτη αγγειοπλαστική έγινε σε ακίνητη βαλβίδα στην αριστερή σφαγίτιδα, και συνοδεύτηκε με μείωση του EDSS, της κόπωσης και της παραισθησίας, προβλήματα που επανήλθαν έναν χρόνο μετά.

Ο επανέλεγχος, με υπέρηχο και μαγνητική φλεβογραφία, έδωσε ακριβέστερη εικόνα: όχι μόνο η βαλβίδα, για κάποιον λόγο, ήταν πάλι ακίνητη, αλλά και στο μέσον περίπου ανιχνεύθηκε ένα εμπόδιο ροής που φαινόταν να απαλύνεται κάθε φορά που η ασθενής χασμουριόταν.

Προφανώς δε θα είχε νόημα μία δεύτερη αγγειοπλαστική, αν δεν αφαιρούνταν το εξωτερικό εμπόδιο στη ροή.  Όπερ και εγένετο, με τομή στον ωμοϋοειδή μυ, αλλά και μικροχειρουργική επέμβαση στη σφαγίτιδα, όπου αφαιρέθηκε μόνιμα το προβληματικό septum, και αντικαταστάθηκε το κομμάτι της φλέβας με σαφηνή φλέβα.

Δύο χρόνια μετά, η ροή είναι πολύ καλή, το EDSS της ασθενούς δεν ξεπερνά το 1, ο νευρολόγος της δεν έχει παρατηρήσει νέες υποτροπές πάνω της, και η ίδια δεν υποφέρει από τα παλαιότερα συμπτώματα.

Τί μας διδάσκει αυτή η περίπτωση;

1.  Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας, αυτές οι αναφορές τονίζουν “τη σημασία της σωστής αξιολόγησης με υπέρηχο, πριν προχωρήσει κανείς σε μία ενδεχομένως άχρηστη αγγειοπλαστική”.

2.  Αν έκανες αγγειοπλαστική, και εξακολουθείς να μην νιώθεις καλά, μην απελπίζεσαι πως νιώθεις έτσι παρόλο που έχεις λύσει το CCSVI.  Είναι πολύ πιθανόν να μην έχεις λύσει καθόλου το CCSVI.  Είναι πιθανόν να χρειάζεσαι ακριβέστερη διάγνωση.

3.  Μελέτες που μιλάνε για ελάχιστα οφέλη της αγγειοπλαστικής στη σκλήρυνση, ή νευρολόγοι που χαίρονται όταν άλλη μία αγγειοπλαστική αποδείχτηκε αποτυχημένη, παραγνωρίζουν τα ακριβή αίτια του CCSVI.

4. Πρακτικό ερώτημα: καλά όλα αυτά, αλλά πού βρίσκει κανείς τον Zamboni να του κάνει όλες αυτές τις σούπερ επεμβάσεις;  Άλλοι αγγειοχειρουργοί προτίθενται;

Theranostic Implications of Nanotechnology in Multiple Sclerosis: A Future Perspective

Δεν κατέχω τα της νανοτεχνολογίας.  Όμως κατανοώ πως στο τρέχον τεύχος των “Αυτοάνοσων Παθήσεων” φιλοξενείται εργασία του Zamboni η οποία, ανάμεσα σε άλλα, προσδιορίζει τη σκλήρυνση ως ασθένεια του αιματεγκεφαλικού φραγμού – ένας, ευτυχώς, ανώδυνος τρόπος να την πάρεις από το ανοσοποιητικό, χωρίς να τη ρίξεις αμέσως στο CCSVI και τρομάξεις το σύμπαν των νευρολόγων.

Theranostic Implications of Nanotechnology in Multiple Sclerosis: A Future Perspective

Λένε οι συγγραφείς σχετικά:

“η ισχυρή συσχέτιση του αιματεγκεφαλικού φραγμού με τη σκλήρυνση έχει ξεκαθαριστεί μέσω ιστοπαθολογικών και μοριακών αλλαγών.  Τα υποτροπιάζοντα και προοδευτικά επεισόδια στις “επιθέσεις” της σκλήρυνσης συνοδεύονται από ρήξη του αιματεγκεφαλικού φραγμού σε τμήμα του εγκεφάλου ή της σπονδυλικής στήλης, επιτρέποντας στα Τ λεμφοκύτταρα να περάσουν και επιτεθούν στη μυελίνη, γεγονός που οδηγεί σταδιακά σε ολική απομυελίνωση.  Μία πρόσφατη υπόθεσή μας προτείνει επίσης πως ένα σύνθετο σχήμα εξωκρανιακών φλεβικών στενώσεων καθορίζει ανωμαλίες ροής όπως παλινδρόμηση και εμπόδια στις κύριες εξωκρανιακές οδούς απορροής του αίματος, δηλαδή τις σφαγίτιδες φλέβες και την άζυγο.

Αυτό οδηγεί σε παράπλευρα δίκτυα τη φλεβική ροή με αυξημένο (καθυστερημένο) τον χρόνο διέλευσης του αίματος και υποαιμάτωση του εγκεφάλου στους ασθενείς με σκλήρυνση.  Η υποαιμάτωση είναι τυπικό χαρακτηριστικό της σκλήρυνσης, και δε μπορεί να εξηγηθεί ασφαλώς από την αυτοανοσία.  Μπορεί να εξηγήσει, η υποαιμάτωση, τις συνθήκες υποξίας στις εστίες της σκλήρυνσης, την πρώιμη απώλεια αξόνων εν απουσία Τ κυττάρων και το οξειδωτικό στρες με τις βλάβες των μιτοχονδρίων.  Ένα άλλο σταθερό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την κακή φλεβική απορροή εκδηλώνεται με τη ρήξη του αιματεγκεφαλικού φραγμού.  Η ρήξη αυτή ενθαρρύνει τη διαπήδιση ερυθρών κυττάρων και την εναπόθεση σιδήρου στον εγκέφαλο, που πυροδοτεί τη φλεγμονώδη αντίδραση και ενισχύει το οξειδωτικό στρες.  Δε θα είναι υπερβολή εάν, αντί για ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήματος, η σκλήρυνση χαρακτηριστεί ασθένεια του αιματεγκεφαλικού φραγμού [...]“.

*

Είχα καιρό να μιλήσω με ασθενείς που μόλις τώρα έμαθαν για το CCSVI, αλλά έχουν την MS χρόνια.  Η κυρία από τη Δυτική Μακεδονία που με πήρε τηλέφωνο ήταν κουρασμένη από το να προσπαθεί, να κάνει ό,τι της λένε, και να γίνεται χειρότερα.  Κάνει Tysabri στο ΑΧΕΠΑ αλλά κανείς δεν της εξηγεί γιατί μετά το φάρμακο πονάει για τέσσερις μέρες, και έχει επιδείνωση στα συμπτώματα.  Περπατάει με μπαστούνι, και ας έχει πάρει όλες τις ιντερφερόνες πριν το Tysabri.  Ήταν “κακή” περίπτωση; Όχι, διαγνώστηκε στα 28 και τα πρώτα χρόνια ούτε που φαινόταν κάτι πάνω της.  Τώρα, 18 χρόνια μετά, το κεφάλι της βουίζει καθημερινά από πονοκεφάλους και ημικρανίες, και τα πρώτα κινητικά προβλήματα εγκαταστάθηκαν.

Είχα καιρό να μιλήσω στο τηλέφωνο με μία γυναίκα που είναι η πραγματική γυναίκα ασθενής με MS, και όχι η ωραιοποιημένη περίπτωση της τηλεόρασης.  Και θυμήθηκα σήμερα όλη τη ματαιότητα της εποχής προ CCSVI και όλα τα προβλήματα που θα μας περίμεναν στρωμένα, αν δε γνωρίζαμε.

Έχω μία φίλη γιατρό, εξαιρετική ως φίλη και ως γιατρός, που σπούδασε – ναι, κρατηθείτε! – στη Ferrara, και είχε καθηγητή και τον Zamboni.  Ίσως της ζητήσω να μοιραστεί μαζί μας εδώ κάποιες ιστορίες που μου έχει πει για τη Ferrara, τον Zamboni, την ιατρική.  Αυτή η φίλη μου εργάζεται τώρα σε κάποιο κέντρο υγείας στη Δυτική Μακεδονία, το οποίο επισκέφθηκε ο σύζυγος της ασθενούς που ανέφερα παραπάνω.  Και, κουβέντα στην κουβέντα, η Σόφη, η φίλη, τους είπε για το CCSVI, και έτσι μας βρήκαν.  Όταν, το 2010, είχα πρωτομάθει για το CCSVI, δίσταζα να το πω στη Σόφη, με το σκεπτικό πως “είναι γιατρός, θα το απορρίψει, θα μου μιλήσει για αυτοανοσίες και φάρμακα και θα μαλώσουμε”.  Εν τέλει, η απάντηση της Σόφης ήταν “μα η σκλήρυνση δεν είναι αυτοάνοση”, το CCSVI έβγαλε νόημα αμέσως και στο δικό της μυαλό και χαίρομαι που συνεχίζει να ενημερώνει, ως γιατρός πλέον, τον κόσμο γι αυτό.

Πού να ήξερα πόσο καρμικό είναι το να έχω από τα 18 μου μία φίλη που σπούδασε στη Ferrara με καθηγητή τον Zamboni.

“Τυφλή” πληθυσμογραφία υπέρ του CCSVI

Aυτή είναι μία έρευνα που κάθε ασθενής με σκλήρυνση πρέπει να εκτυπώσει και να την πάει στο νευρολόγο του ΧΘΕΣ κιόλας.

Assessment of cerebral venous return by a novel plethysmography method

Η πληθυσμογραφία είναι μία μη επεμβατική μέθοδος για τη μέτρηση του όγκου του αίματος σε διάφορα μέρη του σώματος – χρησιμοποιείται για τη διάγνωση θρόμβων στα κάτω άκρα.  Σε μία τυφλή μελέτη σαράντα υγιών έναντι σαράντα τεσσάρων ασθενών με CCSVI, o Zamboni χρησιμοποίησε την πληθυσμογραφία (κολάρο στο λαιμό) για να αξιολογήσει τη ροή στις δύο ομάδες.  Τόσο οι υγιείς όσο και οι ασθενείς υποβλήθησαν σε υπέρηχο νωρίτερα, για τη διάγνωση του CCSVI, και ο γιατρός που πραγματοποίησε την πληθυσμογραφία δεν ήταν ενήμερος για τα αποτελέσματα του υπερήχου.

Strain-gauge plethysmography: Both the cohorts described above, blindly underwent cervical plethysmography, performed by authors Paolo Conforti and Mirko Tessari, completely unaware of the results of the previous ECD screening. The plethysmography process involved placing a cervical collar around the neck of the study subjects. This collar comprised a thin silicone rubber tube containing electrically conductive indium-gallium liquid metal, which acted as the sensor (Strain-gauge plethysmometer, Microlab, Padua, Italy). The silicone used is particularly soft and special attention was given to the choice of collar size so that it adhered to the skin surface without creating unwanted compression of the underlying vessels. The neck circumference of each subject was measured individually before each test and a collar chosen that best fit the circumference of the neck. A platinum electrode was inserted at each end of the tube to form an electrical circuit, which was connected to a sensitive data logger. As the collar stretched, it both elongated and reduced in cross-sectional area, thus increasing the electrical resistance of the circuit. By monitoring changes in electrical resistance of the circuit, it was possible to indirectly measure the cervical venous blood volume.

Τα αποτελέσματα της “τυφλής” πληθυσμογραφίας είναι εντυπωσιακά: μόνο οι ασθενείς με CCSVI είχαν καθυστέρηση στην απορροή του αίματος στην κάθετη θέση (emptying time), γεγονός που υποδηλώνει ατελή εγκεφαλική φλεβική ροή.  Στους ασθενείς με CCSVI, σημαντική ποσότητα αίματος παρέμενε παγιδευμένη πάνω από το κολλάρο για περισσότερα από δέκα δευτερόλεπτα (45% περισσότερο χρόνο σε σχέση με τους υγιείς, στους οποίους το αίμα έφεγε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα), στην επιστροφή στην όρθια θέση (residual volume).

Με την έρευνα αυτή, η πληθυσμογραφία αποδεικνύει την αξιοπιστία της ως διαγνωστικό εργαλείο του CCSVI, αλλά και εργαλείο μετεπεμβατικής παρακολούθησης των ασθενών, ενώ ο Zamboni αποδεικνύει πως οι ενδοαυλιακές ανωμαλίες που εντοπίζει ο υπέρηχος έχουν σαφή αντίκτυπο στη ροή.

The results of the plethysmography study seem to support this hypothesis. They reveal a clear and consistent picture; namely that the venous drainage characteristics of the patients with CCSVI are markedly different from those of the HCs. Furthermore, the results, which were strongly statistically significant, suggest that cervical plethysmography is able to distinguish between healthy individuals and patients with CCSVI. In our study, when the subjects were tilted backward into the supine position, the silicone collar was able to detect the redistribution of blood coming from the subdiaphragmatic part of the body into the IJVs, causing the blood to pool and plateau (Figs 3 and 4). The filling phase seems to be also hampered in the CCSVI group (Table I). If the venous pathways back to the heart are impeded by obstructive lesions, then the blood will tend to accumulate at a faster rate in the necks of the patients with CCSVI when supine compared with the HCs. Consequently, the FT (filling time) is shorter and the FG (filling gradient) steeper in the CCSVI cohort (Fig 4). When the HCs were returned to the upright position, the gravitational gradient meant that the blood could readily escape through the cervical veins Fig 4.

Στους υγιείς, δεν υπήρχε προσυγκέντρωση αίματος στις φλέβες του λαιμού στην ξαπλωτή θέση, καθώς η απουσία στενώσεων στις σφαγίτιδες σήμαινε πως το αίμα προωθούνταν στην καρδιά.

Η έρευνα του Zamboni, με τη συνεργασία και του Clive Beggs, ενισχύει τα αποτελέσματα δύο προηγούμενων μη τυφλών μελετών, που συσχέτιζαν το CCSVI με υποαιμάτωση (μειωμένη παροχή αίματος στον εγκέφαλο) και διαταραχές στη ροή του ΕΝΥ.  Είναι η πρώτη “τυφλή” νίκη για το CCSVI?  Kαθιστά λιγότερο έγκυρη κάθε πρότερη μελέτη με υπέρηχο που αδυνατούσε να εντοπίσει το CCSVI σε ασθενείς με MS, ικανοποιεί τα αυστηρά κριτήρια που ζητούν οι νευρολόγοι και αποτελεί βάση για να απαιτούμε, πλέον, πολύ καλές εξηγήσεις από τον κάθε ένα που χαρακτηρίζει το CCSVI απάτη.  Και αυτός ο κάθε ένας είναι πολλοί.

Να σημειώσω πως, μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει από κανέναν, νευρολόγο ή μη, ισχυρός επιστημονικός αντίλογος στο CCSVI, που να αποδεικνύει πως οι χρόνιες στενώσεις δεν προκαλούν συμπτώματα.  Το μόνο που έχει υπάρξει είναι απαίτηση να γίνουν τυφλές μελέτες.  Ιδού, λοιπόν.

Θα ήθελα πολύ κάθε νεοδιαγνωσθείς να έχει πρόσβαση σε αυτή τη μελέτη.  Είναι από τις μελέτες που αλλάζουν άρδην τη ροή – της ιστορίας.

Προτεινόμενη αντιοξειδωτική αγωγή (Dr. Zamboni)

Σε εργασία του 2009 ο Dr. Paolo Zamboni et al συζητά το οξειδωτικό στρες σε σχέση με τις νευροεκφυλιστικές παθήσεις, καθώς και προτεινόμενα αντιοξειδωτικά συμπληρώματα διατροφής, όταν τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού δεν αρκούν.

Oxidative Stress and Neurodegenerative Diseases

Σε παλαιότερο ποστ εδώ έχουμε γράψει πως το οξειδωτικό στρες έχει σχέση με την καταστροφική δράση των ελευθέρων ριζών στα κύτταρα.  Οι ελεύθερες ρίζες αποτελούν παραπροιόντα του μεταβολισμού.  Παράγονται κατά τη διάρκεια των χημικών διεργασιών του μεταβολισμού, από το οξυγόνο που χρησιμοποιείται για τις βιoλογικές καύσεις.  Οι ελεύθερες ρίζες είναι δραστικές μορφές οξυγόνου και μπορούν εύκολα να βλάψουν ζωτικά βιολογικά μόρια όπως τα λιπίδια, οι πρωτείνες και το DNA των κυττάρων.  Υπό κανονικές συνθήκες, οι ελεύθερες ρίζες εξουδετερώνονται από τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού.  Όταν όμως στον οργανισμό παράγονται περισσότερες ελεύθερες ρίζες από όσες μπορούν να εξουδετερωθούν, διαταράσσεται η βιοχημική ισορροπία και προκαλείται οξειδωτικό στρες: χιλιάδες ελεύθερες ρίζες πολιορκούν τα κύτταρα, εισχωρούν στο εσωτερικό τους και καταστρέφουν το DNA τους.  Έτσι, δημιουργούνται εκφυλιστικές βλάβες ή μεταλλάξεις.  Καθώς στη σημερινή εποχή ενοχοποιούνται όλο και περισσότεροι περιβαλλοντικοί παράγοντες για την πληθώρα ελευθέρων ριζών στο σώμα, αντιοξειδωτικές δίαιτες έχουν γίνει μόδα, ακόμη και όταν δεν υπάρχει οφθαλμοφανή ανάγκη.

Humans are constantly exposed to free radicals created by electromagnetic radiation from the manmade environment such as pollutants and cigarette smoke. Natural resources such as radon, cosmic radiation, as well as cellular metabolisms (respiratory burst, enzyme reactions) also add free radicals to the environment.

Στην περίπτωση της σκλήρυνσης, όμως, υπάρχει ανάγκη.  Το ίδιο και στην περίπτωση της Parkinson’s, του Alzheimer  και της ALS, ασθένειες όλες νευροεκφυλιστικές που έχουν συνδεθεί με μιτοχονδριακού τύπου βλάβες.

Oxidative stress arises due to disturbed equilibrium between pro-oxidant/antioxidant homeostasis that further takes part in generation of ROS and free radicals those are potentially toxic for neuronal cells. The reason for neuronal cell hypersensitivity towards oxidative stress arises due to anatomic and metabolic factors.

Το οξειδωτικό στρες ευνοείται σε συνθήκες κακού μεταβολισμού, αναφέρουν οι συγγραφείς της εργασίας.  Αρκεί να θυμηθούμε την υπόδειξη του Zivadinov, λίγα ποστ πιο πίσω, για τον υπο-μεταβολικό χαρακτήρα της σκλήρυνσης (κακός μεταβολισμός λόγω CCSVI).  Ένας φαύλος κύκλος ξεκινάει με το CCSVI και μπορεί να παρεκτραπεί επικίνδυνα χάρη στη δράση ελευθέρων ριζών.

Brain contains high level of fatty acids which are more susceptible to peroxidation, that consumes an inordinate fraction (20%) of total oxygen consumption for its relatively small weight (2%). In addition, it is not particularly enriched in antioxidant defenses. Brain is lower in antioxidant activity in comparison with other tissues, for example, about 10% of liver. Moreover, human brain has higher level of iron in certain regions and in general has high levels of ascorbate. As evident from above data, neural cells are considered to be more susceptible to oxidative damage as compared to other body tissues.

Ενδιαφέρουσα η γνώση πως ο εγκέφαλος έχει σχετική επιρρέπεια στο οξειδωτικό στρες, καθώς καταναλώνει αρκετή ποσότητα οξυγόνου, περιέχει υψηλότερη ποσότητα σιδήρου σε ορισμένες περιοχές και διαθέτει πεπερασμένη αντιοξειδωτική ικανότητα.  Ακόμη και η φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης συνδέεται με τη δράση του οξειδωτικού στρες.

Most astounding effect of aging can be described as neurodegeneration associated with disturbed metal metabolism. In aged brain, accumulation of redox metals (Copper, Iron and Zinc) have been found to substantively increased due to concentration of metals by blood brain barrier (BBB) at junction of neuronal environment and blood vessels. This makes aged brain more prone to initiate neurodegeneration in vicinity of neuronal cells in brain.

Για τον Dr. Zamboni, ο ίδιος ο σίδηρος στον εγκέφαλο δύναται να εκκινήσει την αλυσιδωτή αντίδραση της MS: όταν τα αγγεία του εγκεφάλου πάσχουν, λόγω αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης (CCSVI), διαρρηγνύονται πιο εύκολα.  Τα ερυθρά κύτταρα του αίματος, που διαρρέουν, είναι φορείς σιδήρου.  Η μυελίνη, ή μάλλον τα ολιγοδενδροκύτταρα που την παράγουν, έλκουν φυσικά τον σίδηρο, ο οποίος ειναι η τροφή τους.  Η υπερσυγκέντρωση σιδήρου, όμως, εξ αιτίας του CCSVI, δρα τοξικά στα κύτταρα και τη μυελίνη, με επακόλουθο το θάνατο αυτής – και, πιθανόν, όλα τα υπόλοιπα στάδια (μακροφάγα, Τ κύτταρα, φλεγμονή κλπ.)

Πέρα από τη σκλήρυνση, τα αντιοξειδωτικά έχουν υπονοήσει θετική δράση σε μία σειρά παθήσεων:

It has been reported in epidemiological studies that many of antioxidant compounds posses anti inflammatory, antiatherosclerotic, antitumor, antimutagenic, anticarcinogenic, antibacterial and antiviral activities to greater or lesser extent. In many cases, increased oxidative stress is a widely associated in the development and progression of diabetes and its complications which are usually accompanied by increased production of free radicals or failure of antioxidant defense. Though the intake of natural antioxidants has been reported to reduce risk of cancer, cardiovascular diseases, diabetes and other diseases associated with aging, there is considerable controversy in this area. Leukocytes and other phagocyte destroy bacteria, parasites and virus-infected cells with NO, O2, H2O2, and OCl, those are powerful oxidants and protect humans from infection. However, they cause oxidative damage and mutation to DNA and participate in the carcinogenic process if unchecked. In many cases, it is concluded that antioxidants modulate the pathophysiology of chronic inflammation up to some extent. Moreover, experiments and studies infer that antioxidants are needed to scavenge and prevent the formation of ROS and reactive nitrogen species (RNS); out of them, some are free radicals while some are not. There is growing evidence that oxidative damage to sperm DNA is increased when there is ascorbate insufficiency in diet. This strongly suggests the protective role of antioxidant in our daily diet.

Και πάμε στο ζουμί.  Αυτά που αναφέρονται σχεδόν σαν προτεινόμενα στην εργασία είναι τα εξής; κρεατίνη, σελήνιο, ψευδάργυρος, βιταμίνες A, C, E, πολυφαινόλες (πράσινο τσάι), γλουταθειόνη, αργινίνη, κιτρουλίνη, ταυρίνη, β-καροτίνη, συνένζυμο Q10.

Kαθώς υπάρχουν ενδείξεις, λένε οι συγγραφείς, πως μία αντιοξειδωτική διατροφή έχει νευροπροστατευτικό ρόλο, θέτουν πιο δραστικούς στόχους για το μέλλον, και το μέλλον της MS, με τη μορφή εμβολιασμού έναντι σε τοξικές πρωτείνες:

There are clinical evidences that neurodegenerations can be ameliorated upon dietary intake or supplementary intake of natural antioxidants. Dietary intake contains variety of antioxidants vitamin supplements those play a vital role in neuroprotection in variety of neurological disorders.
These natural antioxidants prevent oxidation of proteins, lipid peroxidations and prevent generation of ROS, thus act as upstream therapeutic barrier to OS.
One of important futuristic upstream therapeutic aspect that can regulate oxidative stress to protect neuronal cells from death is vaccination against potential toxic protein formed in different types of neuronal disorders. A promising example is Amyloid-β vaccination in AD that prevents plaque formation and subsequent neuron inflammation. This could be a therapeutic strategy for other neurological disorders lead by OS, such as in MS.

Φλεγμονή και φλεβική ασθένεια

Η φλεγμονή είναι το αναγνωριστικό σημάδι της MS.  Αν και υπάρχει σοβαρός αντίλογος για τον εκφυλιστικό χαρακτήρα της νόσου ανεξάρτητα από και πριν τη φλεγμονή, η διάγνωση της πάθησης ακολουθεί την ανάλυση των φλεγμονωδών εκδηλώσεών της.

Το 2008 ο Καθηγητής Paolo Zamboni εξήγησε εν συντομία τί συμβαίνει στις φλεγμονές της φλεβικής ανεπάρκειας των κάτω άκρων και πόσα κοινά έχουν αυτές με τις φλεγμονές στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Inflammation in venous disease

Να εξηγήσουμε αρχικά πως η φλεγμονή είναι μία υγιής απόπειρα του οργανισμού να αποκαταστήσει κάποια βλάβη.  Είναι εκδήλωση της εγγενούς ανοσίας του οργανισμού, της άμεσης αντίδρασης δηλαδή σε νεκρό/κατεστραμμένο/παθογενετικό ιστό.  Στη σκλήρυνση, βέβαια, που χαρακτηρίζεται φλεγμονώδης αυτοάνοση απομυελινωτική νόσος, θεωρείται σωστό, στα πλαίσια της αυτοάνοσης θεώρησης, να καταστέλλεται η φλεγμονή (ενεργή εστία/υποτροπή), αφού η φλεγμονή της σκλήρυνσης δε θεωρείται αντίδραση σε νεκρό/κατεστραμμένο ιστό, αλλά στην υγιή μυελίνη.  Και εδώ βρίσκεται μία μεγάλη παρεξήγηση.

Η θεωρία του CCSVI, και όχι μόνο, προτείνει πως πριν τον θάνατο της μυελίνης υπάρχει χρόνια υποξία λόγω διαταραχής της ροής.  Αν τα κύτταρα που θρέφουν τη μυελίνη, τα ολιγοδενδροκύτταρα, πεθαίνουν πιθανόν από υποξία, τότε λογικά φθίνει και η μυελίνη, και όχι μόνο.  Σε αυτή την περίπτωση, η φλεγμονή είναι όντως φυσιολογική αντίδραση στον κατεστραμμένο ιστό (εγγενής ανοσία), που επιδεινώνει μεν προσωρινά τα συμπτώματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται αυτή για την πρόκληση της αναπηρίας.  Άλλωστε, η φλεγμονή είναι ο μόνος τρόπος να αρχίσει η επούλωση.  Χωρίς την εκδήλωση φλεγμονής, που σημαίνει την ενεργοποίηση κυττάρων του ανοσοποιητικού, οι πληγές και οι μολύνσεις στο σώμα δε θα επουλώνονταν ποτέ.  Ωστόσο είναι χαρακτηριστικό πως η συγκέντρωση των ανοσοκυττάρων ενθαρρύνει το οίδημα στην περιοχή της ζημιάς.  Αν αυτό είναι στον εγκέφαλο (πολλαπλή σκλήρυνση), τότε προσωρινά, λόγω του οιδήματος, τα συμπτώματα γίνονται εντονότερα (π.χ. περιπτώσεις οξείας υποτροπής).  Ωστόσο υφαίνονται από μόνα τους, όταν η φλεγμονή κάνει τον κύκλο της, και τότε, στην ύφεση, αναδεικνύεται η όποια εναπομείνασα αναπηρία.  Τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα της MS, αλλά και η κορτιζόνη, έχουν αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα.  Όμως είναι ζήτημα αν η φλεγμονή κάνει τη ζημιά στην MS, ή κάτι άλλο πριν από αυτήν.  Η φτωχή δράση των ανοσοτροποποιητικών στην MS αφήνει να εννοηθεί πως η παθογένεια της νόσου είναι διαφορετική.

Στην εργασία του Zamboni η φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων αρχίζει από μία ανώμαλη αιμοδυναμική, συνήθως λόγω ανεπαρκούς βαλβίδας, και καταλήγει σε συγκέντρωση σιδήρου, στάση αίματος, χαλάρωση του ενδοθηλίου, έξοδο κυττάρων του ανοσοποιητικού, φλεγμονή, ενίοτε και έλκη (εστίες) στα πόδια.  Στη χρόνια φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων δεν έχει νόημα να καταστείλεις τη φλεγμονή, αν δε φροντίσεις, συνήθως χειρουργικά, να αποκαταστήσεις το πρόβλημα ροής.

Στην τελευταία σελίδα της εργασίας του ο Dr. Zamboni προβαίνει σε μία σύντομη παρουσίαση των ομοιοτήτων της φλεγμονής στα κάτω άκρα με την φλεγμονή της MS.  Στη μετάφραση αυτή έχει ως εξής:

Οι χρόνιες φλεβικές ασθένειες και η MS μοιράζονται μερικά κοινά χαρακτηριστικά, που περιλαμβάνουν την ενεργοποίηση των μορίων πρόσδεσης, των μακροφάγων, και των Τ κυττάρων.  Όπως και στη χρόνια φλεβική ασθένεια, η συγκέντρωση ερυθρών κυττάρων, η εναπόθεση αιμοσιδερίνης και η φαγοκύτωση σε σχέση με τον σίδηρο στις εστίες της MS προτείνουν πως ο σίδηρος έχει εξέχοντα ρόλο στην εκδήλωση φλεγμονής.  Η αιμοσιδερίνη εμφανίζεται στα ούρα ασθενών με χρόνιες φλεβικές ασθένειες και ασθενών με MS.

Όσο αναμένουμε να αποδειχθεί επιστημονικά ο αιτιακός ρόλος του CCSVI στην MS, αναφαίνονται ήδη οι τεράστιες διαφορές στην πρόταση παθογένειας.  Η αυτοάνοση θεωρία θεωρεί την φλεγμονή ως εκδήλωση ενός ανώμαλου ανοσοποιητικού σε ένα υγιές κεντρικό νευρικό σύστημα και ξοδεύει χρήμα, και ασθενείς, για να την καταστείλει.  Επί ματαίω.

Αν η παθογένεια της σκλήρυνσης ακολουθεί την πρόταση του CCSVI, τότε τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα κάνουν πράγματι ελαφρύτερα τα συμπτώματα της φλεγμονής, του πρηξίματος δηλαδή (εστία) λόγω της συγκέντρωσης ανοσοκυττάρων, και έτσι δημιουργούν την εντύπωση της ωφέλειας.  Καθιστούν ελαφρύτερες τις υποτροπές, αφού μειώνουν το πρήξιμο, όμως δεν επηρεάζουν την επιδείνωση και συσσώρευση αναπηρίας.  Γι αυτό και δεν έχουν καμία συνεισφορά στις προοδευτικές μορφές της νόσου.

Σημείωση: καθώς η φλεγμονή συνοδεύεται από επώδυνα συμπτώματα, η χορήγηση κορτιζόνης βοηθάει στην ανακούφιση, αν και τίθεται ζήτημα για την χρόνια χορήγησή της.  Το να επιλέξει κάποιος να λάβει κορτιζόνη, σε φάση οξείας υποτροπής, είναι αρκετά αποτελεσματικό.  Να θυμήσουμε όμως πως εξίσου αποτελεσματική για οξείες υποτροπές χαρακτηρίστηκε η αγγειοπλαστική  στο CCSVI.  Αφού αποκαθιστά τη ροή, μειώνει το πρήξιμο (φλεγμονή).  Οι ασθενείς που έκαναν αγγειοπλαστική σε φάση οξείας υποτροπής είχαν ύφεση των συμπτωμάτων τους σε χρόνο που ποικίλλει από 4 ώρες έως 4 μέρες.

Είναι σημαντικό για τους ασθενείς να κατανοήσουν τις διαφορετικές προτάσεις παθογένειας, ώστε στη φαρέτρα των Νευρολόγων να αντιτάξουν οι πρώτοι το δικό τους οπλοστάσιο, αυτό των ερωτήσεων: γιατρέ, γιατί προτείνετε να κάνω Avonex?  Τί αποδείξεις έχετε για το ότι η σκλήρυνση είναι αυτοάνοση;  Γιατί το Avonex κλπ. βοηθάνε μόνο 30%;  Είναι αθώο να κάνω συνέχεια κορτιζόνη (ευφάνταστο σχήμα αυτό), ακόμη και προληπτικά;

Σελίδα 1 από 41234