Monthly Archives: February 2011

Εποχιακή περιοδικότητα στην σκλήρυνση

Δεδομένου πως τα καρδιαγγειακά και εγκεφαλικά επεισόδια εμφανίζουν μία κανονικότητα στην εποχική τους εμφάνιση, οι Zamboni et al στην παρούσα έρευνα θέλησαν να δείξουν αν υπάρχει περιοδικότητα και στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Seasonal periodicity in relapses

Το δείγμα ήταν 96 ασθενείς, που μελετήθηκαν την περίοδο 2007-2008.  Ως υποτροπή χαρακτηρίστηκε η “εμφάνιση νέου νευρολογικού ελλείματος διάρκειας τουλάχιστο 24 ωρών, και ανεξάρτητου από άλλο ιατρικό πρόβλημα”  και βέβαια εφόσον απέχει τουλάχιστο έναν μήνα από προηγούμενο επεισόδιο.

Συνεκτιμήθηκαν στοιχεία όπως θερμοκρασία περιβάλλοντος, υγρασία, βροχόπτωση και ένταση ανέμων για κάθε μήνα ξεχωριστά.

Από τις 164 υποτροπές που παρατηρήθηκαν συνολικά, το 12.2%  αυτών συνέβη τον Μάιο, και άλλες τόσες τον Ιούνιο.  Δεύτερος μήνας με συχνότερη εμφάνιση ώσεων ήταν ο Νοέμβριος, συμμετρικά απομακρυσμένος από τον Μάιο μέσα στον χρόνο (πριν και μετά), ενώ ο Σεπτέμβριος είχε τα χαμηλότερα ποσοστά (3.7%).

Ταυτόχρονα, φάνηκε πως οι ασθενείς με ηλικία μεγαλύτερη των 40 είχαν παρόμοια χρονική εμφάνιση των υποτροπών, ενώ νεότεροι ασθενείς εμφάνιζαν συνήθως μία υποτροπή τον χρόνο γύρω στον Μάιο.  Κλιματικά στοιχεία δεν φάνηκαν να επηρεάζουν τη συχνότητα των υποτροπών, αφού αυτά είχαν διαφορετική χρονική στιγμή κλιμάκωσης από τους μήνες Μάιο-Ιούνιο-Νοέμβριο.

Η έρευνα ήταν μικρή, 96 ασθενείς, και έγινε στην περιοχή της Μπολώνια.  Αν και οι συγγραφείς συμπεραίνουν πως οι μήνες έχουν σχέση με την σκλήρυνση, αναφέρουν πως χρειάζεται περισσότερη έρευνα, με μεγαλύτερο πληθυσμό και σε διαφορετικά κλίματα.  Η επιθυμία τους είναι περισσότερο να δειχθεί “the role played by environmental factors and endogenous human biological rhythms”.  Αυτό το τελευταίο, θα κατέτασσε την πολλαπλή σκλήρυνση πιο κοντά στα καρδιαγγειακά και εγκεφαλικά  επεισόδια, τα οποία έχει υποστηριχθεί πως εμφανίζουν περιοδικότητα.

Myocardial infarction
Transient Ischemic Attack

Για τους μήνες σε σχέση με την πολλαπλή σκλήρυνση, έχει γραφτεί στο παρελθόν πως οι γεννημένοι τον Μάιο/Ιούνιο έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες εμφάνισης της νόσου – το αντίθετο για όσους έχουν γεννηθεί τον Νοέμβριο.

Timing of birth
Season of birth

Ενδιαφέρουσες συμμετρίες.  Αναρωτιέμαι πόση σχέση έχει η έλλειψη ηλιοφάνειας, συνεπώς και έλλειψη βιταμίνης D,  κατά τους πρώτους μήνες αγγειογένεσης στη μήτρα, που υφίστανται όσοι γεννιούνται Μάιο/Ιούνιο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ο Edward S. Weiss διατηρεί ιστοσελίδα με τίτλο Forgotten Research, και σκοπό να συλλέξει εκεί ιατρικές έρευνες, αντικείμενα μελέτης και φαρμακευτικά παρασκευάσματα που απορρίφθηκαν χωρίς να έχει αποδειχθεί η μη χρησιμότητά τους.

Ξεχασμένη έρευνα

Όπως αναφέρει στον πρόλογο της ιστοσελίδας του, πολλές νέες και υποσχόμενες επεμβάσεις παρεμποδίζονται από το να τύχουν ευρείας αποδοχής επειδή η υφιστάμενη επιστημονική κοινότητα θεωρεί άλλες τάσεις κυρίαρχες.  Για να αναφέρω ένα παράδειγμα, ενώ έως το 1930 η φλεβική θεωρία για την πολλαπλή σκλήρυνση ήταν ισχυρή, η εξέλιξη εμβολίων και η έρευνα για τους ιούς, που ήταν η κυρίαρχη τάση εκείνης και των επόμενων δεκαετιών, έστρεψε το ενδιαφέρον του πλήθους, επιστημονικού και μη, σε μία ιογενή προέλευση της πολλαπλής σκλήρυνσης, με την ελπίδα πως έτσι η νόσος θα αντιμετωπιστεί επιτυχώς, όπως αντιμετωπίστηκε το 1950 η πολιομυελίτιδα.

Ο Edward Weiss συνέγραψε άρθρο σχετικά με την φλεβική θεωρία στην πολλαπλή σκλήρυνση, και πώς αυτή συνιστά άλλη μία ξεχασμένη έρευνα του παρελθόντος, η οποία επανέρχεται στο προσκήνιο ακολουθώντας τον κανόνα της επιστημονικής επανάστασης που προτείνει ο Thomas Kuhn (The Structure of Scientific Revolutions): η έρευνα είναι ένα παζλ, οι διαστάσεις της είναι ξεκάθαρες, το σχήμα των κομματιών που λείπουν είναι διακριτό, μένει να συνταιριάξει κανείς τα κομμάτια.  Αν σου μείνουν κομμάτια στο χέρι που δεν ταιριάζουν πουθενά, μάλλον πρέπει να σκεφθείς το ενδεχόμενο πως το παζλ απεικονίζει κάτι άλλο από αυτό που εσύ πας να δείξεις.

Όταν συμβαίνει αυτό, η εξέλιξη στην έρευνα παίρνει το χαρακτήρα του paradigm shift: ένα νέο μοντέλο αντικαθιστά εντελώς το προηγούμενο.

Μετατόπιση παραδείγματος

Ο Edward Weiss αναφέρει χαρακτηριστικά το παράδειγμα του πεπτικού έλκους.  Από τον δέκατο έκτο αιώνα, αυτό αποδιδόταν στα οξέα του στομάχου, με αποτέλεσμα να θεωρούνται το άγχος και τα πικάντικα φαγητά υπεύθυνα για την πρόκλησή του.  Και ενώ το 1875 υπήρχε η υπόνοια πως συγκεκριμένα βακτήρια είχαν ρόλο στην παθογένεσή του, χρειάστηκε να έρθει το 1950 για να σημειωθεί η πρώτη επανάσταση: ο  Γιάννης Λυκούδης θεράπευσε τον εαυτό του και ακόμη έναν ασθενή με τη χρήση αντιβίωσης.  Η αντιμετώπισή του απορρίφθηκε, ενώ επιβλήθηκε ακόμη και πρόστιμο στον έλληνα γιατρό.  Ακόμη και το 1980 που ο Marshall ήπιε ο ίδιος μέρος της καλλιέργειας του βακτηρίου (H. pylori), προκειμένου να πείσει την επιστημονική κοινότητα πως αυτή είναι η αιτία του έλκους, και όντως αρρώστησε μετά από αυτό, ακόμη και τότε λοιπόν η επιστημονική κοινότητα δεν ήταν πλήρως πεπεισμένη.

Πεπτικό έλκος

Οι Marshall και Warren πήραν Νόμπελ για την ανακάλυψή τους μόλις το 2005.

Κανείς δε θα πιστέψει έναν ασθενή που νιώθει καλά μετά την αγγειοπλαστική.  Κανείς, όμως, ταυτόχρονα δεν προτίθεται να κλείσει τις σφαγίτιδές του ώστε να δει τις συνέπειες.  Κάποτε ασθενείς πέθαιναν από πεπτικό έλκος.  Σήμερα, μετά την επαναστατική ανακάλυψη του Ζαμπόνι, σημειώνεται μία σημαντική νευρολογική αδράνεια.  Όμως, μετά από τόση γνώση, ποιός θέλει να δώσει άφεση ευθύνης;

“After such knowledge / what forgiveness?” (T. S. Eliot)

International Symposium of Endovascular Therapy

Έγινε στη Φλόριδα τον προηγούμενο μήνα, με τη συμμετοχή, επί του CCSVI, και των Paolo Zamboni, Phillip Bendick, Michael Dake, Salvatore Sclafani, Lindsay Machan, Jack Burks, James Benenati etc.

Εντυπώσεις από τις ομιλίες δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό του ISET ως εξής:

Ο Paolo Zamboni περιέγραψε την ανακάλυψη του CCSVI ως μέρος μελέτης, που εκπονούσε, καρδιαγγειακών νοσημάτων.  Παρατήρησε πως η σκλήρυνση είναι η μόνη νευροεκφυλιστική ασθένεια που δίνει συγκέντρωση σιδήρου στη λευκή ουσία περιμετρικά των φλεβών.  Ορμώμενος από αυτή την παρατήρηση, προέβη στα επόμενα τρία βήματα:

- έπρεπε να δείξει αν η φλεβική ανεπάρκεια είχε σχέση με κάποια παθολογία σε εξωκρανιακά αγγεία,

- έπρεπε να εξελίξει μία μη επεμβατική υπερηχογραφική μεθοδολογία για την ανίχνευση τυχόν παθολογιών εξωκρανιακά, και

- να αποδείξει τα ανωτέρω ευρήματα μέσω της επεμβατικής φλεβογραφίας.

Τα αποτελέσματα των τριών βημάτων έδωσαν την ισχυρή συσχέτιση της ΧΕΝΦΑ με τη ΣΚΠ σε τουλάχιστο εφτά μέτωπα:

1. ασφάλεια της διαδικασίας,

2. σημαντική μείωση της φλεβικής πίεσης

3. καλό ποσοστό ασθενών χωρίς υποτροπές

4. βελτιωμένη κλινική εικόνα σε ασθενείς στα πρώτα στάδια της νόσου

5. μείωση των ενεργών εστιών

6. καλύτερη ποιότητα ζωής

7. μείωση της κόπωσης

Ο Dr. Dake συμπλήρωσε πως εκτός από την κόπωση, συμπτώματα που φαίνεται να εξαλείφονται άμεσα μετά την αγγειοπλαστική είναι τα: πονοκέφαλοι, ευαισθησία στη ζέστη, γνωστικές αδυναμίες και συχνή ενούρηση.

Αυτά είναι συμπτώματα που σχετίζονται άμεσα με το CCSVI.

Το συμπόσιο διανθίστηκε από την ομιλία του Dr. Sclafani για το πώς ο ίδιος άλλαξε καριέρα χάρη στο CCSVI, του Νευρολόγου Dr. Jack Burks που ζητά αυστηρά κριτήρια για τη διεξαγωγή των επεμβάσεων, καθώς και του Dr. James Benenati, ο οποίος έδωσε την επίσημη θέση της SIR (Society of Interventional Radiology) για το CCSVI.

Διαβάστε σχετικά τις σελίδες 1 και 10 του περιοδικού:

ISET

Dr. Dana Spence

O Dr. Dana Spence είναι καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ενώ ταυτόχρονα ερευνά τη συμπεριφορά των ερυθρών κυττάρων του αίματος σε διάφορες ασθένειες, όπως ο διαβήτης και η σκλήρυνση κατά πλάκας.

Σύμφωνα με παρατηρήσεις του, οι ασθενείς με σκλήρυνση έχουν έως και 300% υψηλότερα επίπεδα ATP στο αίμα τους.  Η ATP (adenosine triphosphate) εκλύεται από τα ερυθρά κύτταρα του αίματος, όταν η κυκλοφορία του αίματος πρέπει να γίνει υπό συνθήκες υποξίας.

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12038751

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18427692

Σε δεύτερη φάση, η έκκριση της ATP δίνει σήμα για την παραγωγή nitric oxide, το οποίο προκαλεί αγγειοδιαστολή, ώστε να διεξαχθεί ομαλά η συμφορημένη κυκλοφορία.

Η χρόνια αυξημένη παραγωγή νιτρικού οξειδίου (ελπίζω να μεταφράζω σωστά το nitric oxide) είχε συσχετισθεί με την πολλαπλή σκλήρυνση, χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί όμως.  Η θεωρία του CCSVI είναι ένα καλό μοντέλο και για αυτή την παρατήρηση, αφού η υπόθεση της υποξίας δικαιολογεί την αυξημένη παραγωγή ATP και νιτρικού οξειδίου.

Ο Dr. Dana Spence είχε βέβαια προτείνει την ιδέα πως η ικανότητα του νιτρικού οξειδίου να διέρχεται μέσω του αιματεγκεφαλικού φραγμού στο κεντρικό νευρικό σύστημα εξηγεί, πιθανόν, την καταστροφή ιστών και τις φλεγμονές στην πολλαπλή σκλήρυνση.

http://gradworks.umi.com/33/48/3348108.html

Dr. Lupattelli: επαναστενώσεις.

Οι απόψεις ανήκουν σε Ιταλό γιατρό του CCSVI, τον Dr. Lupattelli, ο οποίος διατηρεί και φόρουμ για την προώθηση της αγγειακής υγείας.

Φόρουμ

Πρέπει να πω (αν και με τις πληροφορίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο σήμερα είναι λίγο δύσκολο να καυχιέμαι), ότι έχω να αναφέρω μέχρι σήμερα ελάχιστες επαναστενώσεις.  Μέχρι στιγμής έχω επαναλάβει τη διαδικασία σε μόνο έναν ασθενή.  Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντική η τεχνική που χρησιμοποιείται.  Από την αρχή έκανα ‘επιθετικές’ διαστολές με αρκετά μεγάλα μπαλόνια (συχνά δύο ταυτόχρονα), μεγαλύτερα από εκείνα που χρησιμοποιούνται σε άλλες εγχειρήσεις, γεγονός που με έφερε σε θέση να σπάω τη βαλβίδα στη βάση της σφαγίτιδας, αφού η γνώση μας είναι πως τις περισσότερες φορές αυτή ευθύνεται για τη διαταραχή ροής. Το να διαρρήξεις μερικώς τη βαλβίδα, με μικρή ισχύ, θα σου επιτρέψει να έχεις μικρή ροή για σύντομο χρονικό διάστημα, έως ότου η βαλβίδα αναγεννηθεί και η ροή επιστρέψει στα προγούμενα επίπεδα, κάτι που καλούμε (λανθασμένα;) ‘επαναστένωση’.    Αν όμως σπάσει πλήρως η βαλβίδα,  δεν έχει πιθανότητες να επαναστενώσει, αφού τα φύλλα της είναι εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, κολλημένα στα τοιχώματα.  Η υιοθέτηση αυτής της τεχνικής με έφερε μέχρι στιγμής (αν και χρειαζόμαστε οπωσδήποτε μεγαλύτερα δείγματα) αντιμέτωπο με πολύ λιγότερες επαναστενώσεις σε σχέση με άλλους γιατρούς.

Το εντυπωσιακό είναι πως ο εν λόγω γιατρός, ακόμη και όταν δεν έβρισκε πρόβλημα ροής ούτε σε υπέρηχο, ούτε στην φλεβογραφία, προχωρούσε σε διάνοιξη με μπαλόνι και ακόμη και τότε είχε θετικά αποτελέσματα ο ασθενής.  Ως εκ τούτου, πιστεύει πως όλοι οι ασθενείς με MS έχουν CCSVI, απλά υπάρχουν περιπτώσεις που το σύνδρομο δεν είναι ορατό.

Riporto alcuni casi in cui il paziente sembrava avere un flusso completamente normale alla flebografia ma dopo dilatazione forzata delle giugulari sono sopraggiunti benefici ( a volte anche importanti). E’ come se dilatare ancora di più una giugulare, anche se pervia, possa portare ad aumentare comunque il flusso al suo interno con conseguenti miglioramenti. Questo vorrebbe dire che la CCSVI è presente praticamente in tutti i malati di sm.

Μένει να διερευνηθεί, λέει ο Dr. Lupattelli, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών, λίγες ευτυχώς, που δεν ωφελούνται από την αγγειοπλαστική.

Αν δεν κάνω λάθος, το ‘προληπτικό’, όπως κάνει ο Lupattelli, μπαλονάρισμα στην περιοχή της βαλβίδας, ακόμη και όταν το πρόβλημα δεν είναι ορατό, εφαρμόζει και ο Dr. Sinan.

Σελίδα 1 από 712345...Τελευταία »