Monthly Archives: August 2012

Πέρα από την αυτοανοσία

Συζητώντας τις ανομοιότητες της σκλήρυνσης με το μοντέλο της πειραματικής αλλεργικής εγκεφαλοπάθειας, οι νευρολόγοι Chaudhuri και Behan επισημαίνουν την ανάγκη να απομακρυνθούμε από την υπόθεση της αυτοανοσίας, η οποία δε μπορεί να εξηγήσει τα παρακάτω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της MS:

  • η επίδραση της ηλικίας στην οποία κάποιος μεταναστεύει προς το βόρειο ημισφαίριο
  • οι γεωγραφικές παραλλαγές
  • η μητρότητα ως παράγοντας κινδύνου
  • οι πρώιμες και εκτεταμένες φθορές στη φαιά ουσία
  • προοδευτική ατροφία εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης, που ξεκινά από το πρώτο κλινικά μεμονωμένο επεισόδιο
  • επιλεκτική ανατομική τοποθεσία των εστιών, με συγκεκριμένη συμμετρία και όρια
  • απουσία ορισμένων ανοσολογικών δεικτών
  • επίδραση του άγχους
  • γενική αποτυχία των ανοσοθεραπειών, οι οποίες είναι επιτυχείς σε άλλες αυτοάνοσες ασθένειες συγκεκριμένων οργάνων ή σε μεταμοσχεύσεις

Μετά από έξι δεκαετίες αποτυχίας της αυτοάνοσης έρευνας, ήρθε η ώρα να μετατοπισθεί το ενδιαφέρον σε ένα νέο μοντέλο της σκλήρυνσης που θα ενσωματώνει τον νευροεκφυλισμό ταυτόχρονα με την απομυελίνωση.

Multiple sclerosis: looking beyond autoimmunity

Η σκλήρυνση το 1757

Τα συμπτώματα της Elizabeth Foster, 33 ετών, αποδίδονται σήμερα στην πολλαπλή σκλήρυνση από τους ειδικούς.  Εδώ δημοσιεύεται η καταγραφή αυτών των υποτροπιαζόντων συμπτωμάτων από σκωτσέζο γιατρό της εποχής που τη “θεράπευε” με ηλεκτροσόκ (τα βάσανα των ασθενών δεν τελειώνουν ποτέ).

Robert Whytt, Benjamin Franklin, and the first probable case of multiple sclerosis.

The electrical machine producing such extraordinary effects, the action was continued; and that day the woman patiently submitted to receive about 200 shocks from it.  The consequence was, that the shaking of her head gradually decreased, till it intirely [sic] ceased; that she was able at last to stand without any support; and on leaving the room quite forgot one of her crutches, and walked to the kitchin [sic] with very little assistance from the other. That night she continued to be well and slept better than she had done for several months before, only about midnight was seized with a faintishness, and took notice of a strong sulphureous taste in her mouth; but both faintness and that taste went off, upon drinking a little water. Next day, being electrified as before, her strength sensibly increased during the operation, and when that was over, she walked easily with a stick, and could lift several pounds weight with her left hand, which had been so long paralytic before. The experiment was repeated on the third day; by which time she had received in all upwards of 600 severe shocks. She then telling us that she had as much power in the side that had been affected as in the other, we believed it unnecessary to proceed farther, as the electricity had already, to all appearance produced a compleat [sic] cure.  And indeed the patient continued to be well till the Sunday following, viz. about three days after the last operation; but upon going that day to church, she probably catched [sic] cold; for on Monday she complained of a numbness in her left hand and foot; but, upon being again electrified, every symptom vanished, and she has been perfectly well ever since.
Coldingham, Nov. 1757 – Patrick Brydone

Σύμφωνα με τους συγγραφείς της εργασίας σήμερα που παρουσιάζουν αυτό το case report ως πρώτη γνωστή περίπτωση πιθανής σκλήρυνσης, τα ποσοστά της MS έχουν αυξηθεί τον τελευταίο αιώνα (χμμ, αυτή η δήλωση χωράει πολλά επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα).  Το επιχείρημά τους είναι πως, αν ήταν και τότε η σκλήρυνση τόσο συχνή όσο φαίνεται να είναι σήμερα, θα είχε περιγραφεί ως ξεχωριστή πάθηση, και δε θα χρησιμοποιούνταν, όπως εδώ, ο όρος palsy (παράλυση) για να περιγράψει τα συμπτώματα των ασθενών.

Το ιστορικά ενδιαφέρον είναι πως ο σκωτσέζος γιατρός του 1757 φαίνεται να υπονοεί τη γνώση φαινομένου πλασέμπο, όταν λέει πως η βελτίωση της ασθενούς θα μπορούσε να αποδοθεί ‘‘from the spirits given by the hope of success’’.

Το ερώτημα είναι: επιβραδύνεται σήμερα η αναπηρία περισσότερο σε σχέση με το 1757?  Ή κάτι τέτοιο απαιτεί την επίδοση σε δίαιτα, αγγειοπλαστική και συγκεκριμένο τρόπο ζωής, και όχι την αυτοάνοση ατραπό;

Η επίδραση του μήνα γέννησης στη σκλήρυνση

Month of birth, vitamin D and risk of immune-mediated disease: a case control study

Λέγεται πως ο μήνας γέννησης είναι παράγοντας κινδύνου στη σκλήρυνση.  Στο βόρειο ημισφαίριο, αν είσαι γεννημένος τον μήνα Μάιο έχεις περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσεις σκλήρυνση, σε σχέση με αυτούς που είναι γεννημένοι τον Νοέμβριο.  Η επίδραση του μήνα γέννησης αποδίδεται στα χαμηλά επίπεδα της βιταμίνης D στο έμβρυο μέσα στη μήτρα.  Λένε πως η έλλειψη της βιταμίνης D επηρεάζει την ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος.  Με άλλα λόγια, αν η μητέρα σου ήταν έγκυος κατά τους χειμερινούς μήνες, η πρόσληψη βιταμίνης D εκ μέρους της θα ήταν φτωχότερη, και συνεπώς αυτό θα επηρέαζε την ωρίμανση του δικού σου ανοσοποιητικού, καθιστώντας σε ευάλωτο σε αυτοάνοσες ασθένειες.  Όντως, η επίδραση του μήνα γέννησης στη σκλήρυνση γίνεται ακόμη εμφανέστερη όσο απομακρύνεται κανείς βορειότερα του ισημερινού, π.χ. η επίδραση είναι ακόμη μεγαλύτερη στη Σκωτία σε σχέση με την Αγγλία.

Η επίδραση του μήνας γέννησης αφορά και άλλες ασθένειες, πλην της σκλήρυνσης.  Αυτές είναι ο διαβήτης τύπου 1, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ελκώδης κολίτιδα, ο λύκος και η σχιζοφρένεια.  Είναι η σχιζοφρένεια όμως αυτοάνοση;  Όχι, και το ερώτημα αυτό αρκεί για να μας υποψιάσει και για τις άλλες θεωρούμενες “αυτοάνοσες” νόσους που εμφανίζουν εποχιακή περιοδικότητα.

Αν όντως η έλλειψη βιταμίνης D στη μήτρα είναι καθοριστική, δε θα μπορούσε αυτό να επηρεάζει την αγγειογένεση, που συμβαίνει τις πρώτες εβδομάδες της εμβρυακής ζωής, οι οποίες εβδομάδες είναι εβδομάδες περιορισμένης ηλιοφάνειας, για όσους είναι γεννημένοι τον μήνα Μάιο, π.χ.;  Αντίστροφα, θα μπορούσε αυτό να δρα ως προληπτικό μέτρο;  Θα είχε, δηλαδή, νόημα να συλλάβουμε τα μωρά μας τον μήνα Φεβρουάριο-Μάρτιο, ώστε αυτά να προσλαμβάνουν βιταμίνη D τις πρώτες εβδομάδες και να γεννηθούν φθινόπωρο, τότε που, λένε, πως τα ποσοστά ανθρώπων με σκλήρυνση είναι χαμηλότερα;

Η σημερινή έρευνα, αρκετά πρόσφατη, βρήκε πως οι ασθένειες που συνδέονται αιτιολογικά με ένδεια βιταμίνης D σχετίζονται όντως με τον ίδιο μήνα γέννησης.

We report here the largest study performed on ID and seasonality of birth. When patients with different conditions were grouped together, a clear seasonal birth distribution was observed with a peak in April and a trough exactly six months later in October.

Καλά όλα αυτά και ενδιαφέροντα, και ναι, και εγώ Μάιο είμαι γεννημένη, αλλά επειδή και η σχιζοφρένεια, που δεν είναι αυτοάνοση, χαρακτηρίζεται από ένδεια βιταμίνης D, καλό είναι η παραπάνω έρευνα να αναγνωσθεί υπό το πρίσμα του CCSVI, ή καλό είναι όλες οι “αυτοάνοσες” να μελετηθούν αν σχετίζονται, ή όχι, με μειωμένο perfusion.  In my opinion.

Σύστημα αζύγου-ημιαζύγου

Συγγενείς ανωμαλίες αζύγου-ημιαζύγου φλέβας

Βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες εικόνες σε εργασία ελλήνων γιατρών για τις συγγενείς ανωμαλίες αζύγου-ημιαζύγου, που διαγνώσθηκαν τυχαία μέσω αξονικής σε 24 ασθενείς που είχαν παραπεμφθεί για εξετάσεις λόγω άλλης (ποιάς;) συμπτωματολογίας.  Αναφέρεται, χαρακτηριστικά, πως ένας ασθενής είχε έντονο κοιλιακό άλγος.  Διαπιστώθηκε σε αυτόν απλασία της κάτω κοίλη φλέβας και διάταση των οσφυικών φλεβών.  Όπως αναφέρει η εργασία, μεταξύ της 5ης και 7ης εβδομάδας κύησης συμβαίνει ο σχηματισμός της κάτω κοίλη φλέβας από τη συνένωση τριών ζευγών αρχέγονων φλεβών, και είναι τότε το διάστημα που μπορούν να συμβούν πολλές ανατομικές παραλλαγές και ανωμαλίες.

Καθότι παθούσα, βρίσκω αφορμή άλλη μία φορά να τονίσω (φαίνεται και εδώ άλλωστε, στη σελίδα 2) τη σημασία της αριστερής νεφρικής φλέβας στη σκλήρυνση: ένα μεγάλο αγγείο του οποίου η συμπίεση προκαλεί αιμοδυναμικές διαταραχές στο σύστημα ημιαζύγου και ανιούσας οσφυικής φλέβας.  Είναι σημαντικό το αγγείο αυτό να στέλνει ανενόχλητα το αίμα του προς την κάτω κοίλη φλέβα, ειδικά αν στον ίδιο άνθρωπο υπάρχουν στενώσεις και σε άλλα φλεβικά σημεία.

Στη σελίδα 11 της ελληνικής εργασίας θα βρείτε εικόνες και ανάλυση σχετικά με την γένεση του φλεβικού συστήματος κατά την εμβρυϊκή ζωή.

Πατέντες για το CCSVI

Είναι ό,τι λέει: Μέθοδοι και εξαρτήματα για τη θεραπεία των νευραγγειακών φλεβικών στενώσεων απορροής.  Αίτηση για πατέντα εκ μέρους τριών Αμερικανών (το pdf ανοίγει).

METHODS AND APPARATUS FOR TREATING NEUROVASCULAR VENOUS OUTFLOW OBSTRUCTION

Στεντ με άγγιστρα, για να αποφεύγεται ο κίνδυνος του migration, προσθετικές βαλβίδες για να παρεμποδίζεται η παλινδρόμηση, στεντ με πρόσθετες βαλβίδες, καθετήρες δύο και τριών μπαλονιών, όπως δείχνει η εικόνα 24-25 στο pdf, ώστε τα δύο μικρά μπαλόνια να συγκρατούν και κεντράρουν τη στένωση που θα εξαλείψει το κεντρικό μπαλόνι.

Υ.Γ. Φεύγω σήμερα, όλα καλά μέχρι στιγμής με τα στεντς, έχω λιγότερο πόνο, και οφείλω να παραθέσω μία στιγμή που μας έκανε περήφανους εδώ στη Νέα Υόρκη: πήγαμε με την ελληνοαμερικανίδα φίλη που με φιλοξενεί στο Phelps Memorial Hospital για άλλο λόγο, και μιλώντας εκεί με τον παθολόγο αναφέρθηκε το όνομα και η ιδιότητα του Dr. Sclafani.  Ένιωσα sooo good για όλους μας, πως το CCSVI είναι σε πραγματικά καλά χέρια, όταν ο γιατρός του Νοσοκομείου μου είπε πως “your doctor knows more than anyone else in this hospital, he is much more than an Interventionalist”.  O Dr. Sclafani είναι σε διακοπές, δεν έχει πληροφορηθεί το κοπλιμέντο, αλλά ας το κρατήσουμε εμείς, ως αισιόδοξη υπόσχεση για το CCSVI και για τα χρόνια που έρχονται.

Σελίδα 1 από 512345