Monthly Archives: October 2012

New York Times: Μία Αμφιλεγόμενη “Θεραπεία” για τη Σκλήρυνση

Το CCSVI θέμα στους NY Times και ο ασθενής της ιστορίας Adam Gottschalk ‘ήρωας’ που κατάφερε να αψηφίσει τη γνώμη του νευρολόγου αδερφού του και να κάνει αγγειοπλαστική.

A Controversial ‘Cure’ for M.S.

Μεταφράζω το κομμάτι στο οποίο ο δημοσιογράφος εξιστορεί το χρονικό της ανακάλυψης του CCSVI από τον Dr. Zamboni.

“Για πέντε χρόνια τα φάρμακα κατάφεραν να κρατήσουν τη σκλήρυνση της Έλενα υπό έλεγχο, αλλά το 2000 “συνέβη μία τρομακτική υποτροπή με βαριά συμπτώματα”, είπε ο Zamboni.  Ως ειδικός στις αρτηρίες και τις φλέβες, ο Zamboni είχε σχετικά μικρή γνώση για τον εγκέφαλο.  Αλλά όταν η κατάσταση της Έλενα επιδεινώθηκε, ένιωσε την υποχρέωση να κάνει τη δική του έρευνα στην ασθένειά της.  Πήγε στο Παρίσι, στο μέρος όπου ο Jean Marie Charcot πρώτος έδωσε συστηματική περιγραφή της νόσου το 1868.  “Ανακάλυψα, σε μία παλιά βιβλιοθήκη, ένα βιβλίο με τις αρχικές ανακαλύψεις του Charcot.” μου είπε ο Zamboni, χαμογελώντας στην ανάμνηση.  Το πιο συναρπαστικό για τον ίδιο ήταν η διαπίστωση πως από την εποχή του Charcot έως το 1980 οι επιστήμονες έψαχναν για κάποια σύνδεση ανάμεσα στη ροή του αίματος και τη σκλήρυνση κατά πλάκας. “Πέρασε ένας ολόκληρος αιώνας, κατά τον οποίο οι επιστήμονες είχαν επίγνωση του αγγειακού παράγοντα στη σκλήρυνση” είπε ο Zamboni.

[…] Πίσω στην Ιταλία, εξέτασε ανθρώπους που είχαν πεθάνει από σκλήρυνση, και βρήκε ενδείξεις αυξημένης φλεβικής πίεσης στον εγκέφαλό τους.

Αυτά ήταν γύρω στο 2002.  Περίπου την ίδια περίοδο, η γυναίκα του πέρασε και άλλη υποτροπή, έχασε την αίσθηση της ισορροπίας της και ήταν ανίκανη να περπατήσει για εβδομάδες.  Εν τω μεταξύ, θυμάται ο Zamboni, “το μυαλό μου βομβαρδιζόταν από μία ερώτηση: Γιατί να υπάρχουν σημάδια φλεβικής ανεπάρκειας στον εγκέφαλο;  Κανείς ποτέ δεν είχε προτείνει μία αναλογία.  Μέχρι που ένα πρωί ξύπνησα χτυπώντας τα δάχτυλά μου.”  Η επιφοίτηση που του ήρθε ήταν να ψάξει έξω από το κεφάλι, στις φλέβες που απομακρύνουν το αίμα από τον εγκέφαλο.  “Έκανα την υπόθεση πως θα υπήρχαν σε αυτές εμπόδια ροής.  Κανείς δεν έβρισκε εμπόδια ροής στον εγκέφαλο, άρα σκέφτηκα πως έπρεπε να δώσουμε εξηγήσεις για αυτά έξω από τον εγκέφαλο.”

Το 2006 ο Zamboni πρότεινε πως φλεβικές ανωμαλίες ή εμπόδια ροής αντέστρεφαν μερικώς τη ροή του αίματος στις φλεβες του λαιμού των ασθενών με σκλήρυνση, οδηγώντας σε υπερσυγκέντρωση σιδήρου στον εγκέφαλο.  Τον Μάιο του επομένου χρόνου, και ενώ το δικό του χέρι ήταν πλέον αδύναμο να κρατήσει νυστέρι, ο Zamboni ζήτησε από συνάδελφο χειρουργό να κάνει πλαστική στις φλέβες του λαιμού της Έλενα.  Αν και δεν τη συνάντησα ο ίδιος, ο Zamboni μου είπε πως έκτοτε η Έλενα δεν έχει κάνει υποτροπή”.

Αυτά και άλλα πολλά στο αρθράκι που εξιστορεί με λογική και ευιασθησία την επιφοίτηση του αιώνα.  Κι ας τη χαρακτηρίζει αμφιλεγόμενη: ο νευρολόγος Chris Gottschalk μιλάει απαξιωτικά για την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε ο άρρωστος αδερφός του, ο καθηγητής David Jones, που διδάσκει ιστορία της ιατρικής στο Harvard, μιλάει για τη διαισθητική, από αρχαιοτάτων χρόνων, λογική στο να θέλεις να αποκαταστήσεις τη ροή σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος πάσχει, ο νευρολόγος Hubbard δικαιολογεί την επιθυμία των συναδέλφων του για κλινικές μελέτες, αλλά θυμίζει ταυτόχρονα πως ο δικός του γιος δεν έλαβε ποτέ ανοσοτροποποιητικά, ωστόσο μετά την επέμβαση δεν έχει νέα υποτροπή και έχει λιγότερες εστίες, και ο ήρωας του άρθρου, ο ασθενής Adam Gottschalk, χορεύει τον πρώτο του χορό χωρίς μπαστούνι στον επίλογο.

Τα ανοσοτροποποιητικά πρώτης γραμμής δεν είναι αποτελεσματικά.

Πολύ τις διασκεδάζω αυτές τις έρευνες.

Clinical response to interferon beta and glatiramer acetate in multiple sclerosis patients: a Brazilian cohort

Σου λένε, εντάξει, γνωρίζουμε το προφίλ της αποτελεσματικότητας των φαρμάκων σε Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς – πληθυσμούς που συμμετείχαν στις κλινικές δοκιμές.  Αν μάθουμε πώς ανταποκρίνονται οι Βραζιλιάνοι με σκλήρυνση στα ανοσοτροποποιητικά, μπορεί να πάρουμε χρήσιμες πληροφορίες για κοινά στοιχεία ανάμεσα σε αυτούς που ανταποκρίνονται θετικά και αυτούς που ανταποκρίνονται αρνητικά.

Κατ’αρχήν, πώς ορίζεται αυτός που δεν ανταποκρίνεται καλά:

Και; Είχαμε τέτοια αρνητικά συμβάντα, όπως αύξηση του EDSS, αύξηση του ρυθμού των υποτροπών ή μη μείωση του ρυθμού των υποτροπών στους 146 ασθενείς που δώσαμε ιντερφερόνη β και κοπαξόν;  Δυστυχώς είχαμε.  Το πόσο επιτυχημένα ανταποκρίθηκαν κάποιοι στην αγωγή, εξαρτήθηκε από το ποιά κριτήρια λάμβαναν υπόψη κάθε φορά οι ερευνητές για την αξιολόγηση των φαρμάκων.  Αναλυτικά:

When the increasing disability was considered, the frequency of nonresponders was 3.3%, and when it was adopted the criteria for relapse and progression of disability, non-response to this frequency was 42.9%. Considering as non-response the increased EDSS of at least one point in the first year of treatment, 3.3% were nonresponders against 96.7% of respondents. Giving attention to the presence of a new relapse during the first year of treatment, 42.9% were nonresponders versus 57.1% of responders. Not withstanding, if it was considered the presence of two or more new relapses in the course of a year, the frequency of nonresponders fell to 13.2% (n=12). Also, in relation to new relapses, taking in consideration the reduction in relapse rate greater than or equal to 50% when compared to last year, it was found 37.4% of nonresponders (n=34); when there was no reduction or increase in relapse rate compared to the previous year, 23.1% (n=21) were nonresponders.

42.9% ήταν αυτοί που έκαναν και υποτροπή και επιδείνωση της αναπηρίας μέσα στον πρώτο χρόνο της αγωγής, και 37.4% αυτοί που δεν είδαν το ρυθμό των ετήσιων υποτροπών τους να μειώνεται για περισσότερο από 50%.  Αν, βέβαια, αξιολογούσαν την αύξηση του EDSS μέσα σε ένα έτος, έβρισκαν περισσότερους να έχουν ανταποκριθεί στην αγωγή – αλλά σε μία χρόνια ασθένεια όπως η MS, δεν είναι απαραίτητο να αυξηθεί ο βαθμός αναπηρίας EDSS μέσα σε έναν χρόνο, είτε παίρνεις φάρμακα είτε δεν παίρνεις.  Επίσης, τα φάρμακα ανέβαιναν σε αποτελεσματικότητα, αν κριτήριο αξιολόγησής τους ήταν οι δύο και πλέον υποτροπές τον χρόνο: μία υποτροπή τουλάχιστο έκανε το 42.9%, ενώ δύο υποτροπές μόνο το 13.2%, άρα μπορεί τα φάρμακα να βοηθάνε.

Μπερδευτήκατε;  Μη μπερδεύεστε.  Γεγονός είναι πως ούτε στους Βραζιλιάνους τους βγαίνουν τα νούμερα.

Συνέντευξη: ο πρώτος άνθρωπος που θεραπεύτηκε από τον Dr. Zamboni.

«Io, il primo uomo guarito dalla cura Zamboni»

Τα ευχαριστώ μας στην aliki για την εξεύρεση του κειμένου και τη μετάφρασή του.  Thank you, dear!

Ο Gabriele, ασθενής από την σκλήρυνση κατά πλάκας: “Ήμουν 100% ανάπηρος, τώρα πηγαίνω για μανιτάρια.“

Ferrara, 20 Οκτωβρίου 2012 – Ο GABRIELE Fuschini, 51 χρονών από το Portomaggiore, είναι ο τρίτος ασθενής στον κόσμο που υπεβλήθη στη θεραπεία του καθηγητή Zamboni, ο οποίος έδωσε μεγάλη ελπίδα στη μάχη κατά της σκλήρυνσης κατά πλάκας που προκάλεσε αντίστοιχα μεγάλη διαμάχη.

-Πιστεύετε πως έχετε θεραπευτεί?

“Δύσκολο να το πεις: Ας πούμε οτι δεν υποφέρω πια, δεν έχω πια συμπτώματα από την σκλήρυνση ακόμη κι αν η ασθένεια παραμένει.“

-Έχετε προσελκύσει την περιέργεια της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, γιατί;

“Επειδή είμαι ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που χειρουργήθηκε από τον Zamboni με την εφαρμογή ενός αγγειακού στεντ, δηλαδή ένα συρματόπλεγμα που εισάγεται στη φλέβα για να διορθώσει μια εκ γεννετής δυσπλασία ώστε να είναι δυνατή η σωστή ροή του αίματος.”

-Πότε ανακαλύψατε τη σκλήρυνση κατά πλάκας σε σας;

“Το 1995 είχα την επίσημη διάγνωση.”

-Τι αισθάνθηκατε;

“Ζάλη, διπλωπία, δηλαδή διπλή όραση, προβλήματα με την ισορροπία και το συντονισμό. Στη συνέχεια, το κακό επηρέασε το αριστερό χέρι και τα πόδια.”

-Αφού περάσατε από το χέρι του καθηγητή από τη Φεράρα, τι έχει αλλάξει;

“Τα πάντα. Θεραπεύτηκα αμέσως. Τα άκρα ανέκτησαν την κινητικότητά τους. Γύρισα πίσω στη δουλειά, κάνω σπορ, πηγαίνω για μανιτάρια και τρούφες, το πάθος μου. Εν συντομία, ξανάρχίσα να ζω. Και ήμουν 100% αναπηρος.”

-Πώς γνωριστήκατε με το γιατρό;

“Ήμουν άρρωστος, η θεραπεία που μου έδιναν να κάνω είχε περισσότερες παρενέργειες από οφέλη. Τα νεφρά μου δεν λειτουργούσαν πια. Πάχυνα 50 κιλά. Είχα, επίσης, προβλήματα με το συκώτι. Το 2006, τέλος, χάρη σε κοινούς φίλους, παρουσιάστηκα στον Paolo Zamboni ο οποίος μου λέει, «Gabriele , θα μπορουσες να δοκιμάσεις μια νέα κατεύθυνση;». Ήταν τύχη μου. Ίσως έχω έναν καλό φύλακα άγγελο”.

-Η θεραπεία που κάνατε πριν πόσο κόστιζε;

“Ας πούμε ότι ο ασθενής με σκλήρυνση κατά πλάκας ζυγίζει πολλά για τις τσέπες του κράτους και ως εκ τούτου για όλους.”

-Πόσο περίπου?

“Κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 30.000€ ανά ασθενή, συμπεριλαμβανομένων των φαρμακευτικών θεραπειών και των ιατρικών επισκέψεων”.

-Και η Brave dreams, η μέθοδος Zamboni?

“Όταν το έκανα εγώ κόστιζε λίγο παραπάνω από 1500 ευρώ, τώρα θα είναι περίπου 3000 συνολικά .

-Και μετά τέλος;

“Εγώ έχω σταματήσει οικειοθελώς τις άλλες θεραπείες, επειδή έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό.”

-Γιατί λοιπόν ο Zamboni επικρίνεται τόσο πολύ, και απορρίπτεται από τον AISM;

“Είναι προφανές ότι υπάρχουν και τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών που θέλουν να μας κερδίσουν. Αν οι άνθρωποι είναι καλά δεν ξοδεύουν. Ήμουν ο εκπρόσωπος της AISM των ασθενών από τη Φεράρα . Επίσης, πήγα στη Ρώμη για να μιλήσω σε συνέδριο. Μου έλεγαν: «Ο Zamboni είναι ένας τσαρλατάνος», «είναι τρελός». Εγώ είπα, «Πώς μπορείτε να έχετε την αλήθεια στην τσέπη σας; Ελάτε να δείτε εμένα». Αλλά αυτοί από το σύλλογο επινοούσαν πάντα μια δικαιολογία, είπαν ότι ήταν ένα φαινόμενο placebo».

Σχόλιο της aliki, όσο και δικό μου, είναι πως οι βελτιώσεις του εν λόγω ασθενή ακούγονται εντυπωσιακές.  Αρκετοί σε αυτό εδώ το blog συμμεριζόμαστε άμεσες και μεγάλες βελτιώσεις συμπτωμάτων μετά την επέμβαση, αλλά σίγουρα όχι θεραπεία των εγκατεστημένων βλαβών – το τονίζω για να μη δημιουργούνται αυξημένες προσδοκίες.  Ωστόσο ο ασθενής Gabriele Fuschini δραστηριοποιείται και στο facebook, και αν έχετε απορίες, μπορείτε να τον αναζητήσετε και εκεί.  Η aliki τον αναζήτησε, και της επιβεβαίωσε πως έχει βάλει ένα στεντ στην άζυγο και νιώθει πολύ καλά.  Ωραία νέα!

Προκαταρκτικά αποτελέσματα της αγγειοπλαστικής στους ασθενείς της British Columbia

Η παρακάτω εργασία ξεκινάει, λανθασμένα, με ένα δεδομένο, που δε θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: πως όλοι οι γιατροί, σε όλο τον κόσμο, αυτή τη στιγμή, θεραπεύουν το CCSVI με τον ίδιο τρόπο.

British Columbia CCSVI Registry: Preliminary Survey Results

‘Εχουν όλοι IVUS? Όχι.  Όσοι έχουν, τον “διαβάζουν” με τον ίδιο τρόπο;  Χμ… Έχουν κάνει όλοι οι γιατροί τουλάχιστο εκατό επεμβάσεις;  Απεικονίζουν τη νεφρική φλέβα ως μέρος της διάγνωσης; Και έπειτα, τί μπαλόνια χρησιμοποιούν, και με πόση πίεση;  Είναι δεδομένο πως, είτε πας στην Ινδία, είτε στον Dr. Sclafani, θα σου βρουν τα ίδια προβλήματα και θα τα θεραπεύσουν με τον ίδιο τρόπο?

Νομίζω αυτή η παρανόηση υπάρχει και σε νευρολόγους, και σε ασθενείς.  Όλοι νομίζουν ότι το CCSVI ανακαλύφθηκε μαζί με τη λύση του – λες και είναι εύκολο να φτάσεις από την υπόθεση “το πρόβλημα είναι η ροή” στο συμπέρασμα “αυτές τις στενώσεις θα θεραπεύσω”.

Στον Καναδά γνωρίζετε πως δεν συνιστάται η αγγειοπλαστική του CCSVI, μέχρι να συγκεντρωθούν ενδείξεις πως αυτή η νοσολογική οντότητα υπάρχει και έχει σχέση με τη σκλήρυνση.  Εξ αιτίας αυτής της απαγόρευσης της αγγειοπλαστικής, πλήθος Καναδών κατέφυγαν σε κέντρα του εξωτερικού για διάγνωση και θεραπεία.  Η παρούσα έρευνα λοιπόν συγκεντρώνει ένα πλήθος ασθενών της British Columbia – άλλος πήγε στο Μεξικό, άλλος στην Καλιφόρνια, άλλος στην Ιταλία – για να δει τί απέγιναν οι Καναδοί ασθενείς μετά την επέμβαση, τί είδους βελτιώσεις είχαν, αν είχαν, και τί επιπλοκές.

Όπως βλέπετε, το μείγμα είναι εξαιρετικά ανομοιογενές ως προς τη διάγνωση και θεραπεία που έλαβε, αλλά αυτό δε σχολιάζεται ως παράγοντας που εμποδίζει την έρευνα να δείξει μία σαφή τάση υπέρ ή κατά της αγγειοπλαστικής.

80 ασθενείς απάντησαν σε ερωτηματολόγια που τους δόθηκαν σχετικά με την κατάστασή τους προ και μετά την αγγειοπλαστική.  Μία γενική εικόνα που βγήκε προς τα έξω είναι πως όσοι καταγράφουν βελτιώσεις, άλλοι τόσοι καταγράφουν επιδείνωση ή σταθερή κατάσταση.  Βελτιώσεις στην κόπωση υπάρχουν, και η επέμβαση θεωρήθηκε “εξαιρετικά χρήσιμη” από την πλειοψηφία, αλλά και πάλι δε μπορώ να πάρω στα σοβαρά ένα survey που βάζει στο ίδιο τσουβάλι φιλότιμους μεν, αλλά τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους γιατρούς, Ινδούς, Αμερικάνους, Πολωνούς.  Προφανώς είναι survey που συντάχτηκε από κάποιον που δεν έχει δει αναλυτική φλεβογραφία του CCSVI – το όνομα Traboulsee, νευρολόγος, που φιγουράρει πάνω πάνω είναι μάλλον αποθαρρυντικό.

Εξωτερική συμπίεση της σφαγίτιδας

Έχει ειπωθεί πως το CCSVI χαρακτηρίζεται κυρίως από ενδοαυλιακές ανωμαλίες (εμπόδια ροής εντός της φλέβας), με συνηθέστερη τη βαλβιδική ανωμαλία, ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που εμφανίζουν και ανατομικές συμπιέσεις της σφαγίτιδας από γειτονικούς μύες.  Οι μύες του τραχήλου είναι πολλοί, αν και δε γνωρίζουμε πόσο τέτοιες συμπιέσεις συνεισφέρουν στο CCSVI.  Ο Dr. Simka παρακάτω παρουσιάζει την περίπτωση ασθενούς της οποίας η αριστερή σφαγίτιδα συμπιεζόταν από τον ωμοϋοειδή μυ (δείτε εικόνα).  Η ασθενής είχε μηδενική ροή στην περιοχή J2 (μέσον της φλέβας), αλλά κανονική ροή κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της.  Έγινε χειρουργική επέμβαση στον μυ για την αποκατάσταση της ροής.

Internal Jugular Vein Entrapment in a Multiple Sclerosis Patient

Η ασθενής, βέβαια, δε σημείωσε καμία μεταβολή προς το καλύτερο, αλλά ο Dr. Simka αναφέρει πως η αριστερή της σφαγίτιδα είναι η μόνη που θεραπεύτηκε, και πως όλες οι άλλες φλέβες είχαν καλή ροή.  Who knows…

Σελίδα 1 από 3123