Monthly Archives: November 2012

CCSVI: Συνέντευξη του Dr. D’Ascanio.

Sclerosi Multipla e CCSVI, il metodo Zamboni: Intervista al Dott. Camillo D’Ascanio

H σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια ασθένεια που επηρεάζει σχεδόν 65. 000 Ιταλούς που χρειάζονται φροντίδα και υποστήριξη, η οποία συνεχώς αυξάνεται, καθώς η ασθένεια είναι εκφυλιστική και με μακρά πορεία, με υψηλό κόστος για το Εθνικό Σύστημα Υγείας και πολλές δυσκολίες για τις οικογένειες. Για πάνω από δέκα χρόνια, η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι για τον καθ. Paolo Zamboni, αγγειοχειρουργό στο Πανεπιστήμιο της Φεράρα, μια αποστολή, μια αιτία, μια πρόκληση και μια μάχη, και όχι μόνο μια ασθένεια.

Ο Zamboni υποστήριξε, πρώτα, ότι υπάρχει ένας συσχετισμός μεταξύ της σκλήρυνσης κατά πλάκας και του CCSVI, (χρόνια εγκεφαλονωτιαία φλεβική ανεπάρκεια), μια στενή σχέση μεταξύ της εκφυλιστικής ασθένειας και της στένωσης ορισμένων φλεβών στο λαιμό, που σύμφωνα με τον γιατρό από τη Φεράρα, εμποδίζουν την κανονική ροή του αίματος από τον εγκέφαλο. Τα εμπόδια στη φλεβική εκροή θα μπορούσαν να παρακολουθηθούν μέσω της μη επεμβατική εξέτασης doppler, κατόπιν διευρύνοντας το φλεβικό τμήμα και με την επιστροφή στο μέσο μέγεθος που μπορεί να προσαρμοστεί με αγγειοπλαστική, τα συμπτώματα της νόσου θα γνώριζαν μια δραστική μείωση.

Με την πάροδο του χρόνου, η υπόθεση έχει κερδίσει έδαφος, προκαλώντας και, σε πολλές περιπτώσεις, καταφέρνοντας να ξεπερασει τα γραφειοκρατικά εμπόδια και τον σκεπτικισμό. Πολλοί ασθενείς με τη μέθοδο αυτή, είδαν υποχώρηση της νόσου, μεταξύ των οποίων και η Nicoletta Mantovani, χήρα του Λουτσιάνο Παβαρότι, η οποία τις τελευταίες ημέρες, σε απόσταση περίπου έξι μηνών από την επέμβαση, έκανε μια ξεκάθαρη δήλωση: ” Δεν έχω πια κανένα σύμπτωμα: Μου δόθηκε μια δεύτερη ζωή.

Αλλά το θέμα συνεχίζει να χωρίζει τους επιστήμονες και να προκαλεί έντονες συζητήσεις. Και κατά τη διάρκεια του 28ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου για την αντιμετώπιση και θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία τον Οκτώβριο, η αξιοπιστία της “μεθόδου Zamboni” διαψεύτηκε δραματικά από τη μελέτη Cosmo, την πιο εκτεταμένη μελέτη στο θέμα αυτό, την οποία χρηματοδότησε ο AISM και την παρουσίασε κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου ECTRIMS της Λυών. Ωστόσο, η “Brave Dreams», η μελέτη του Zamboni συνεχίζει.

Την ημέρα της παρουσίασης της μελέτης Cosmo” ο Δρ Camillo D’Ascanio δήλωσε: “Στη μελέτη «Cosmo» – από την οποία ο Zamboni είχε αποχωρήσει λόγω διαφοράς απόψεων σχετικά με τη συλλογή επιδημιολογικών στοιχείων – δεν συμμετείχαν ιατροί με εμπειρία στον αγγειακό υπέρηχο και στο CCSVI, αλλά προσωπικό που εκπαιδεύτηκε μέσω κάποιων «ασαφών» μαθημάτων.  Θυμάμαι επίσης τον μεγάλο αριθμό των διεθνών επιστημονικών δημοσιεύσεων που υποστηρίζουν τη συσχέτιση μεταξύ της σκλήρυνσης κατά πλάκας και της χρόνιας εγκεφαλονωτιαίας φλεβικής ανεπάρκειας, μελέτες με ποσοστά μεταξύ 60 και 100%, στοιχεία τα οποία, ωστόσο, δεν έχουν συζητηθεί εδώ και πολύ καιρό. Διακυβεύεται, μάλλον, η επιστημονική έννοια των δεδομένων, πολλές άλλες μελέτες του CCSVI σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι σε εξέλιξη, και ένα από τα πιο σημαντικά περιοδικά του κλάδου, “Διεθνή Αγγειολογία “, έχει αφιερώσει ένα τεύχος, αυτό του Δεκεμβριου του 2011, σχεδόν εξ ολοκλήρου σ’ αυτό.  Συνεπώς, για να πούμε ότι μόνο το 3% των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας παρουσιάζει τη χρόνια εγκεφαλονωτια φλεβική ανεπάρκεια φαίνεται σαν ένα βήμα προς τα πίσω, αφού, όπως αναφέρθηκε ήδη, ο συσχετισμός δεν είναι πλέον υπό συζήτηση εδώ και καιρό.  Με εκπλήσσει, ωστόσο, πώς ο AISM μπόρεσε να συγκεντρώσει τα κονδύλια τόσο γρήγορα για να καταπνίξει τη θεωρία του Zamboni, και καταλήγω λέγοντας ότι η θεωρία του CCSVI παραμένει ένα θέμα που ερευνάται. Όπως όλες οι καινοτομίες είναι σε αντίθεση με κάποιους, ίσως από φόβο για αλλαγή της σημερινής ισορροπίας, την ισορροπία που ανταποκρίνεται στη λογική οτι είναι καλύτερα να μην αναλυθεί.  Η έρευνα, ωστόσο, θα προχωρήσει και δεν πιστεύω ότι τα αποτελέσματα της μελέτης “Cosmo” θα μπορέσουν να τη σταματήσουν.”

Μέχρι σήμερα, η μελέτη «Brave Dreams» συνεχίζεται. Η οργανωτική επιτροπή δεν θεωρεί οτι πρέπει να σταματήσει αυτό που αναφέρεται ως “κλινική δοκιμή της μεθόδου Zamboni” για τη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας.  Στόχος της είναι να αναλύσει τους ασθενείς σε διπλό-τυφλό υπέρηχο (Doppler) και φλεβογραφία, να δώσει στέρεα δεδομένα για την παρουσία ή απουσία του CCSVI, και τότε να τους μοιράσει σε εκείνους που θα υποβληθούν στην επέμβαση απελευθέρωσης των φλεβών και σε εκείνους που δεν θα το κάνουν. Τα κέντρα θα είναι 12 και σκοπός είναι να συμπεριληφθούν 700 περιπτώσεις.

Βιογραφικό Σημείωμα του Δρ Camillo D’Ascanio.
Αποφοίτησε το 1990 από την Ιατρική και Χειρουργική σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης “La Sapienza” το 1995, ειδικεύτηκε στην Γενική Χειρουργική στο Πανεπιστήμιο της L’Aquila. Το 2003 έλαβε το τριετές μεταπτυχιακό του στην παθολογία και διαγνωστική των αγγείων στο Ινστιτούτο Αγγειολογίας του Mengoli της Μπολόνια και από το 2002 είναι μέλος του SIAPAV (ιταλική κοινότητα της Αγγειολογίας και Αγγειακής Παθολογίας) και από το 2010 είναι ιδρυτικό μέλος του AFI (ιταλικού συλλόγου για τις φλέβες), τμήμα Abruzzo. Από το 2003 είναι επικεφαλής του χειρουργείου των αγγείων του Νοσοκομείου Giulianova (TE), το οποίο έχει περίπου 5.000 αγγειακές διαγνώσεις το χρόνο. Το 2010 απέκτησε με τον καθηγητή Zamboni, μια έδρα στο Πανεπιστήμιο της Φεράρα, το μεταπτυχιακό στη μέθοδο της μελέτης του CCSVI με έγχρωμο-Doppler, και από τον Ιουνίο του 2012 πραγματοποιεί με το εθνικό σύστημα υγείας, έγχρωμα Doppler για τη μελέτη του CCSVI, παίρνοντας την κεντρική θέση του ASL του Teramo.

Μετάφραση από ιταλικά: aliki.

Dr. Fabrizio Salvi: διεστραμμένος και προσβεβλημένος

Της aliki.

“Σκλήρυνση κατά πλάκας, Dr. Fabrizio Salvi: Διεστραμμένος και προσβεβλημένος.

Όπως πολλοί από εσάς θα θυμούνται καλά, κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου από το ρεπορτάζ στις 04/12/2011 ο νευρολόγος Δρ. Giancarlo Comi του Νοσοκομείου San Raffaele του Μιλάνου, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης, πρόφερε βαριά λόγια κατά του Dr. Fabrizio Salvi, νευρολόγου στο Bellaria της Μπολόνια και κύριο βοηθό του καθηγητή Paolo Zamboni ο οποίος ανακάλυψε το CCSVI στη σκλήρυνση κατά πλάκας. Συγκεκριμένα αυτός ο γιατρός δήλωσε δημοσίως:

“Μα ο Salvi δεν είναι ένας νευρολόγος, είναι ένας διεστραμμένος με αυτή την ιδέα, δεν είναι νευρολόγος, αυτό όλο (CCSVI) είναι επιστημονικά ανύπαρκτο”.

Αρκετοί άνθρωποι αργότερα έστειλαν μήνυμα στο Τάγμα των Γιατρών του Bergamo, στου οποίου το μητρώο είναι γραμμένος ο Comi (0000002015), ζητώντας τους να αξιολογήσουν τη σοβαρότητα των προτάσεων που διατυπώθηκαν κατά ενός συναδέλφου.

Τώρα, σχεδόν ένα χρόνο μετά από αυτές τις εκθέσεις (…) είναι επιτέλους εδώ η απάντηση του Τάγματος που ειλικρινά κοινοποιήθηκε στους ενδιαφερόμενους ότι “δεν αναγνωρίζεται ηθικό παράπτωμα που να δικαιολογεί περαιτέρω δράση” και διέταξε να μπει στο αρχείο.

Η απόφαση αυτή είναι πραγματικά απίστευτη, και θα πρέπει να υποβληθεί καταγγελία στον Ιατρικό Σύλλογο του Bergamo, στέλνοντάς τους ένα e-mail στη διεύθυνση: segreteria@omceo.bg.it [segreteria@omceo.bg.it] με θέμα “Διεστραμμένος και προσβεβλημένος” με το ακόλουθο κείμενο: “Εκφράζω όλο το θυμό μου για την επαίσχυντη θέση που εκφράζεται από το τάγμα σας στην υπεράσπιση του εγγεγραμένου σε σας Dr. Giancarlo Comi, ο οποίος έχει προσβάλει σοβαρά τον Dr. Fabrizio Salvi.”

“Esprimo tutto il mio sdegno per la vergognosa posizione assunta dal vostro Ordine in difesa del vostro iscritto dott. Giancarlo Comi che ha gravemente offeso il dott. Fabrizio Salvi”.

Στείλτε το mail σε γνώση της διεύθυνσης του ρεπορτάζ του Rai 3 (report@rai.it [report@rai.it]), και στη διεύθυνση της Eco di Bergamo ( redazioneweb@eco.bg.it [redazioneweb@eco.bg.it]) ( η φωνή του Bergamo ) και στη διεύθυνση της Εθνικής Ομοσπονδίας Ιατρικών Συλλόγων (redazione@fnomceoweb.omitech.it [redazione@fnomceoweb.omitech.it]).”

*

Αυτή είναι μία από τις δράσεις των ιταλών ασθενών, στην οποία μπορείτε να συνδράμετε, αν θέλετε.

Μετάφραση από:
Dr. Fabrizio Salvi, pervertito e offeso

CCSVI: βεβαιότητες και αμφιβολίες/Prof. Veroux

Η aliki συνεχίζει τη μετάφραση ενδιαφέρων βίντεο με τον αφοσιωμένο στο CCSVI Ιταλό καθηγητή Veroux.  Της είμαι υπόχρεη – γιατί φέτος έχω ελάχιστο χρόνο ελεύθερο, και η ίδια της ψάχνει ίσως περισσότερο από εμένα για άρθρα.

CCSVI, certezze e controversie: Prof. Pierfrancesco Veroux (CT)

“Έχετε δει ως αυτή τη στιγμή τα προβλήματα που σχετίζονται με τη διάγνωση του CCSVI. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το πρώτο κρίσιμο σημείο. Σήμερα ακόμα και 5 χρόνια μετά τη δημοσίευση της ομάδας του καθηγητή Zamboni από τη Ferrara, η ίδια η ύπαρξη του CCSVI είναι ένα θέμα αντικρουόμενο. Στο τελευταίο πρόσφατο συνέδριο, παρά την παρουσία του καθηγητή Paolo Zamboni που είναι εμπειρογνώμονας στον κόσμο στο CCSVI, σε ένα ευνοϊκό ας πούμε συνέδριο όχι νευρολόγων, οι οποίοι δικαιολογημένα υπερασπίζονται τη θέση τους και έχουν μια πολύ επικριτική στάση απέναντι στο CCSVI, όλοι οι αγγειοχειρουργοί, σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον με αγγειολόγους ακτινολόγους, απάντησαν σε ποσοστό 60-65% πως όχι, το CCSVI δεν υπάρχει.

Kαι ως εκ τούτου αυτό πρέπει να μας θέτει ένα πρόβλημα πολύ σημαντικό, πέρα από αυτά που είναι εκτιμήσεις μας, οι μελέτες μας σχετικά με το πώς να ψάξουμε, και εν τω μεταξύ να ξεπεράσουμε αυτό το σημαντικό μειονέκτημα.  Παρά τον μεγάλο αριθμό των δημοσιεύσεων που έγιναν τόσο από τον καθηγητή Zamboni, όσο και από πολλούς άλλους στον κόσμο, είμαστε σήμερα σε αυτό το σημείο.

Ένα από τα κρίσιμα σημεία που υπάρχει από την αρχή είναι το ότι εάν σήμερα είχαμε μια διαδικασία δευτέρου επιπέδου, δηλαδή μια αξονική τομογραφία, μια μαγνητική τομογραφία ή ό,τι είναι εύκολο να ερμηνευθεί, αλλά πέρα από αυτόν που πραγματοποιεί το έργο και πέρα από την τεχνική που έχουμε σήμερα, θα είχαμε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός το οποίο δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα του Comi που θα μας πει για 10-20% συχνότητα εμφάνισης του CCSVI στην MS.

Σήμερα, έχουν περάσει πέντε χρόνια και βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο. Έτσι, εστιάζουμε στην προσπάθεια να τεθεί μόνο μια μέθοδος η οποία να είναι η πιο πιθανά ανεξάρτητη από τον ερευνητή και με τυποποιημένα βήματα.  Αυτή ήταν η διαδικασία της φλεβογραφίας, που όπως ξέρετε, θεωρείται ο χρυσός κανόνας για τον καθορισμό της μορφολογικής εμφάνισης.

 Μορφολογική, τι θέλουμε να πούμε; Εμείς παρατηρούμε και βλέπουμε μια εικόνα (εμφάνιση εικόνων που παράγονται από έναν υπολογιστή σε μεγάλη οθόνη στην αίθουσα) σε αυτή την εικόνα βλέπετε τη δεξιά σφαγίτιδα με διαστολή που έχει μια στένωση, στην πραγματικότητα, όταν βλέπουμε αυτές τις εικόνες, δεν μπορούμε να σκεφτούμε οτι υπάρχει μια στένωση, σχηματίζει όμως μια δεξαμενή, πρέπει να έχουμε ιδέα μιας δεξαμενής που σταματάει από ένα φράγμα. Όταν υπάρχει ένα βαλβιδικό πρόβλημα, στην περίπτωση αυτή, η βάση του εσωτερικού της σφαγίτιδας, η φλέβα διαστέλλεται προς τα πάνω. Στην πραγματικότητα από κάτω η σφαγίτιδα δεν είναι στενεμένη αλλά είναι στριμωγμένη, επειδή η σφαγίτιδα δεν έχει δύναμη, δεν είναι σε θέση να μείνει ανοιχτή, αν δεν περνάει η αργή ροή.

Έτσι το πρώτο μας βήμα ήταν να διαπιστώσουμε κατά πόσον η φλεβογραφία εκτός από την εμφανή μορφολογική εμφάνιση του CCSVI, ήταν σε θέση να αναπαράγει όλα τα κριτήρια που έχετε δει. Σας έχουν εξηγήσει με ολοκληρωμένο τρόπο, τη μεγάλη χρησιμότητα του υπερήχου. (Δείχνει μια εικόνα).  Αυτό είναι αυτό που λέμε μια διακοπή κατά τη διάρκεια της εξέτασης υπερήχου.  Μπορείτε να δείτε το αίμα, παρόλο που καλούμε τον ασθενή να αναπνεύσει, να μην έρχεται κάτω προς την καρδιά, αλλά να τείνει να ανεβεί επάνω, και αυτό είναι που ψάχνουμε στην φλεβογραφία. Τι προσπαθήσαμε να δούμε;

Προσπαθήσαμε να δούμε την αιμοδυναμική πλευρά.  Αυτό είναι μια άλλη περίπτωση που βλέπετε. Σε πρώτη φάση, ο ασθενής καλείται να αναπνεύσει κανονικά. Στη συνέχεια, παίρνει βαθύτερες αναπνοές, η αντίθεση χρωμάτων στις φλέβες δείχνει οτι όχι μόνο το αίμα δεν πηγαίνει κάτω, αλλά πηγαίνει πάνω-κάτω ανίκανο να φθάσει στην καρδιά.

Από τον Ιούνιο 2011 μέχρι το Μάρτιο 2012, μελετήθηκαν 300 ασθενείς με φλεβογραφία, που επικεντρώθηκε στις σφαγίτιδες και στη συνέχεια στην αζυγο.  1 σημείο: υπάρχει πράγματι μια καθυστέρηση κατά τη μεταφορά; Καταφέρνουμε να επισημάνουμε την καθυστέρηση με αυτή την εξέταση; Το άλλο σημείο είναι αν η διαστολή με την αγγειοπλαστική, δηλαδή η επέμβαση CCSVI είναι σε θέση να εξομαλύνει αυτή την πιθανή καθυστέρηση. Τώρα δεν υπάρχει χρόνος για να εξηγήσουμε τα χαρακτηριστικά.  Ωστόσο, το κυριότερο που έχουμε κάνει είναι ότι η όλη διαδικασία είναι αυτοματοποιημένη και έχει στανταρ χαρακτηριστικά.”

Αντιλαμβάνεστε πως η έγνοια του Prof. Veroux είναι να πείσει την επιστημονική κοινότητα, με αντικειμενικά και μετρήσιμα μεγέθη, πως η αιμοδυναμική διαταραχή την οποία αποτυπώνει ο υπέρηχος αντιστοιχεί πράγματι σε μορφολογική ανωμαλία, την οποία διαπιστώνει η φλεβογραφία, και σε καθυστέρηση ροής, την οποία εξομαλύνει η αγγειοπλαστική.  Ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης του CCSVI έγινε πρόσφατα από τον Dr. Arata (δείτε: το quote της ημέρας στην αρχική σελίδα), ο οποίος απέδειξε πως η αγγειοπλαστική στις σφαγίτιδες επαναφέρει την αρτηριακή πίεση στο φυσιολογικό σε ασθενείς με συμπτώματα δυσαυτονομίας.  Το CCSVI υπάρχει, λοιπόν.

P.S. Για κάποιον σαν εμένα που δεν προσέχει ούτε τη διατροφή του, ούτε παίρνει κάποιο φάρμακο για την MS, οι επεμβάσεις φαίνεται να επέδρασαν πάνω σε κάτι που όχι μόνο υπήρχε, αλλά είχε και δυσμενέστατες επιπτώσεις πάνω μου.  Αυτά τα δύο χρόνια (τόσα πέρασαν σχεδόν από την πρώτη επέμβαση) δε με προστάτευσε ούτε κάποια δίαιτα για την MS, ούτε κάποια ανοσοτροποποιητική αγωγή.  Το γράφω αυτό κυρίως για νέους αναγνώστες του μπλογκ.  Μακάρι να είχα χρόνο και ευκαιρία καθημερινά να προσέχω και τη διατροφή μου, αλλά φέτος δεν το καταφέρνω.  Αν εσείς μπορείτε, να το κάνετε.  Για αγωγή, ούτε λόγος.  Άνοιξα τρεις μεγάλες φλέβες, και περιμένω.  Πλασέμπο; Όχι δύο χρόνια μετά.  Ύφεση;  Όχι, όταν η σχέση επέμβασης και βελτίωσης ποιότητας ζωής είναι τόσο κοντά η μία στην άλλη χρονικά.  Ok, αυτό δεν είναι απόδειξη, αλλά από την άλλη, για τους προκατειλημμένους εναντίον του CCSVI γιατρούς, καμία απόδειξη δε θα είναι ποτέ ικανή.

Πένθος και μελαγχολία

Υποψιάζομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να θάβεις έναν αγαπημένο σου.

Όμως το πένθος κάνει τον κύκλο του και κάποτε δίνει τη θέση του στην αποδοχή της απώλειας.  Εννοείται πως ο κύκλος είναι βασανιστικός και περνάει μέσα από την άρνηση, την οργή και την κατάθλιψη, αλλά εξελικτικοί μηχανισμοί βοηθούν τον πενθούντα, μέσα από αυτά τα συναισθήματα, να κόψει σιγά σιγά τους δεσμούς με το χαμένο πρόσωπο και να δημιουργήσει νέους δεσμούς με άλλα πρόσωπα.

Γραμμένο μέσα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το άρθρο “Το Πένθος και η Μελαγχολία” του Freud έβαλε σε λόγια τα συναισθήματα μίας ολόκληρης γενιάς που βίωσε μαζικές απώλειες.

Πώς όμως σε αφορά αυτό το άρθρο εσένα, αγαπητή αναγνώστρια/αγαπητέ αναγνώστη; Αγαπητή Αθηνά, που μας διαβάζεις από Αμερική;

Εσύ, δυστυχώς, αγαπητή μου, πρέπει να θάψεις τον αγαπημένο σου πολλές φορές, και όχι μία.  Και αυτό λέγεται “ζωή με τη σκλήρυνση”.  Αν είναι φριχτό για τους Homo Sapiens να βιώσουν τον θάνατο ενός αγαπημένου μία φορά, φαντάσου τί συναίσθημα προκαλεί σε σένα το πολλαπλό και επαναλαμβανόμενο πένθος.

Εξηγούμαι.

Ο δικός σου αγαπημένος είναι τα μάτια σου.  Η μνήμη σου, η σκέψη σου, τα χέρια σου.  Μία μέρα, ξαφνικά, έπαψαν να λειτουργούν.  Σοκ.  Και μάλιστα από αυτά που δε μπαίνουν σε λόγια εύκολα.  Μιλάω για τα πρώτα επεισόδια, τότε που είσαι άμαθη στη φθορά και στα καλά καθούμενα έρχεται αυτή να σε μάθει.  Περνάνε μήνες, εβδομάδες, και συνεχίζεις να μη νιώθεις καλά.  Παίρνεις τη διάγνωση και, σα φυσιολογικός άνθρωπος, διαλύεσαι από την οριστικότητα της είδησης.  Μέχρι που, ευτυχώς, ξαφνικά, αρχίζει και επιστρέφει σιγά σιγά η όραση, η όρεξη για ζωή, οι αισθήσεις.  Ύφεση λέγεται, αλλά έχεις την αθωότητα του νεοδιαγνωσμένου και νομίζεις πως θα κρατήσει για πάντα.  Χαίρεσαι, πετάς στον ουρανό.  Τίποτα δε συγκρίνεται με την υγεία.  Είσαι σίγουρη πως “ο αγαπημένος” γύρισε για να μείνει.  Ξεχνάς προς το παρόν την οριστικότητα των κακών πραγμάτων.

Λίγα χρόνια μετά, αν είσαι τυχερός, ή λίγους μήνες μόλις, ο “αγαπημένος” ξαναφεύγει.  Δεν είναι δυνατόν.  Ή μάλλον είναι τελικά.  Αυτή τη φορά αργεί να ξαναέρθει, αυτή τη φορά θυμώνεις περισσότερο.  Μνήμη, σκέψη, όραση, χέρια, όρεξη για ζωή έφυγαν.  Ίσα που πρόλαβες να ξεπεράσεις το προηγούμενο πένθος και σοκ από την απώλειά τους, ίσα που πρόλαβες να χαρείς ανείπωτα από την επιστροφή τους, και ξαναφεύγουν.  Αυτό είναι άδικο και άνισο – αυτό δε σκέφτεσαι; Έτσι είναι, τώρα πρέπει να τους ξαναθάψεις.  Γιατί γύρισαν μεν, μετά από πολύ καιρό, αλλά τόσο αλλαγμένοι που δεν τους αναγνωρίζεις.  Τί σόι αγαπημένοι είναι αυτοί; Δεν είναι αυτοί που θυμάσαι.  Μετά από καιρό, δεν θυμάσαι καν πως ήταν να τους έχεις 100%.

Ο θάνατος είναι οριστικό πράγμα.  Κάποια στιγμή, αναγκαστικά, τον παίρνεις απόφαση.  Και έτσι λύνεται το πένθος.  Η αρρώστια, η άτιμη, δεν είναι.  Σε ξεγελάει.  Νομίζεις πως της διαφεύγεις, αλλά δεν.  Νομίζεις πως θα σε ρίξει κάτω, και τελικά γίνεσαι καλά.  Δεν ξέρεις.  Έτσι όμως δε λύνεται το πένθος, δεν υπάρχει καμία οριστικότητα.  Η αρρώστια δεν είναι ούτε θάνατος ούτε ζωή.  Τί γίνεται σε αυτήν την περίπτωση;

Η ψυχανάλυση είπε πως χωρίς αποδοχή και συμφιλίωση με την οριστικότητα, το πένθος δε λύνεται ποτέ και γίνεται μελαγχολία.

Να, αγαπητή μου αναγνώστρια, αγαπητή Αθηνά, πώς σε αφορά αυτό το άρθρο του 1917.  Δε φταις εσύ που είσαι καταθλιπτική.  Φταίει που, σε αντίθεση με τους άλλους Homo Sapiens, εσύ πρέπει να θάβεις κάτι κάθε μέρα χωρίς ιδέα αν αυτό θα αναστηθεί ή αν θα αναστηθεί μόνο και μόνο για να πεθάνει πιο πολύ την επόμενη φορά.  Έτσι, μαντεύω ποιά είναι η επόμενη σκέψη σου: “αν είναι να χαλάσει, ας μην ξαναέρθει”.

‘Ομως, ξαναλέω, η αρρώστια δεν είναι ούτε θάνατος ούτε ζωή, και έτσι συντηρείσαι λίγο με την ελπίδα, λίγο με τη βοήθεια των γιατρών στο να περιμένεις να αναστηθούν χαμένες ικανότητες.  Άλλοτε ανασταίνονται, άλλοτε όχι, δε μπορείς να προβλέψεις, δεν ξέρεις, και εν τω μεταξύ έχει περάσει η ζωή, μία ζωή μέσα στη μελαγχολία.

Το σημερινό ποστ είναι εμπνευσμένο από τη γενιά των ασθενών προ CCSVI.  Θέλω να πιστεύω πως η φλεβική θεωρία θα ελαχιστοποιήσει τους “θανάτους” και μαζί με αυτούς τις αναίτιες προσδοκίες ανάστασης.  Δεν είμαι θρήσκα, το έχετε καταλάβει, και θεωρώ ανήθικο να δίνονται σε ανθρώπους που υποφέρουν ανυπόστατες ελπίδες.  Μην το κάνετε αυτό, όσες καλές προθέσεις και αν έχετε.  Τους μεγιστοποιείτε τη μελαγχολία, αυτό το συναίσθημα που προκύπτει όταν δεν υπάρχει ούτε μία οριστικότητα να πιαστείς από αυτή.  Έστω και αρνητική οριστικότητα.  Να το πάρεις απόφαση τουλάχιστο.  Να τον θάψεις και να ησυχάσεις.  Όχι να περιμένεις χωρίς να ξέρεις.

Ξαναλέω πως οι επεμβάσεις του CCSVI θα αντικαταστήσουν πολλές αβεβαιότητές μας με βεβαιότητες.  Δε θα είναι πάντα ευχάριστα τα νέα, αλλά τουλάχιστο θα ξέρουμε πόσο καλά μπορούμε να γίνουμε, τί να διορθώσουμε, τί, περίπου, να προσδοκούμε.

O πρώτος ορισμός της μελαγχολίας δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος.

Αγαπητέ Ιπποκράτη, πού να ήξερες τί προκαλεί η ανισορροπία υγρών που λέγεται CCSVI.  Αγαπητή Αθηνά, μετά από τόσους “θανάτους” και “επιστροφές”, είσαι ένα διαφορετικό, εξελιγμένο είδος.  Τί να σε φοβίζει πια;  Αλλά και ποιός να σε καταλάβει;

Το CCSVI στην αρχή της σκλήρυνσης

Τα λόγια ανήκουν στον Ιταλό χειρουργό Prof. Pierfrancesco Veroux, και η μετάφρασή τους στην aliki, που πρέπει να αναγορευτεί επίτημη συγγραφέας του μπλογκ πλέον.

Terapia endovascolare CCSVI

“ΤΟ CCSVI ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ. ΤΟ CCSVΙ ΔΕΝ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Οι ασθενείς με ΣΚΠ χάνουν με τον καιρό την ικανότητα να αναπνέουν, εμείς προσπαθούμε να συνεχιστεί η αναπνοή σωστά για τους ασθενείς. Η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που είχαν μια υποτροπή μετά την αγγειοπλαστική εξακολουθούσαν να είχαν πρόβλημα στη ροή μετά την αγγειοπλαστική.

Σε συμπέρασμα της μελέτης μας, υπάρχει σίγουρα μια μεγάλη συσχέτιση μεταξύ της καθυστέρησης της ροής των σφαγίτιδων και της πολλαπλής σκλήρυνσης, η καθυστερημένη ροή είναι ασφαλώς παρούσα από την αρχή της ασθένειας.”

Σελίδα 1 από 212