Monthly Archives: April 2013

Ωμέγα 3, ωμέγα 6, γ τοκοφερόλη: σημαντική μείωση των υποτροπών στη σκλήρυνση

A novel oral nutraceutical formula of omega-3 and omega-6 fatty acids with vitamins (PLP10) in relapsing remitting multiple sclerosis: a randomised, double-blind, placebo-controlled proof-of-concept clinical trial

Μόλις γύρισες από τον κορυφαίο νευρολόγο της γειτονιάς σου.  Τώρα που μάλλον έχεις σκλήρυνση – γιατί ο νευρολόγος ακόμη δεν είναι σίγουρος μετά από δύο χρόνια – πρέπει να πάρεις οπωσδήποτε κάτι να καθυστερήσεις αυτήν τη νόσο, κάτι σαν το μπεταφερόν, είπε ο κορυφαίος, για να αποφύγεις και τις παρενέργειες των Tysabri και Gilenya.  Νομίζεις βέβαια πως θα επιτύχεις σημαντική καθυστέρηση με το μπεταφερόν, αλλά δεν είναι έτσι.  Ένα 37% λιγότερες υποτροπές θα έχεις, όταν η ομάδα πλασέμπο δεν πήγε και τόσο άσχημα, στο 22%.  Περίπου.  Αν δεν τα θυμάμαι καλά τα νούμερα, είναι γιατί αυτά τα νούμερα δεν είναι για να τα θυμάσαι.  Είναι γελοία νούμερα.  Γιατί να λουστείς ενέσεις και τσιμπήματα και καταθλίψεις, για να έχεις ένα τρίτο λιγότερες υποτροπές, όταν με τα ωμέγα 3 και ωμέγα 6 λιπαρά, καθώς και με βιταμίνη Ε, καταφέρνεις πολλά περισσότερα με μηδαμινές παρενέργειες;

Διάβασέ το, σε αφορά.  Μία σημαντική έρευνα που δείχνει πως η καθημερινή λήψη ωμέγα 3 και ωμέγα 6 λιπαρών, καθώς και βιταμινών Α και Ε, για δύο χρόνια, μείωσε τις υποτροπές κατά 64% στην ομάδα των ασθενών που τις ελάμβανε, ενώ ο κίνδυνος εξέλιξης της αναπηρίας ήταν μόνο 10% σε αυτήν την ομάδα, σε αντίθεση με την ομάδα πλασέμπο (58%).

Ακόμη κι αν ούτε εδώ τα νούμερα είναι απόλυτα, είναι εμφανείς οι σημαντικές διαφορές, τόσο ώστε οι κύπριοι συγγραφείς συμπεραίνουν πως “σε αυτή τη μικρή, ελεγχόμενη και διπλά τυφλή κλινική μελέτη, η θεραπεία με βιταμίνες σημαντικά μείωσε τον αριθμό των ετήσιων υποτροπών και τον κίνδυνο της σταθερής εξέλιξης της αναπηρίας, χωρίς καμία αναφορά για σοβαρή παρενέργεια“.

Πάρε μπεταφερόν, τώρα.

Πώς βοηθούν τα πολυακόρεστα λιπαρά ωμέγα 3 και ωμέγα 6;  Οι συγγραφείς λένε πως ελέγχουν τις φλεγμονές και ενισχύουν τις αντιοξειδωτικές άμυνες του οργανισμού, που είναι πεσμένες στη σκλήρυνση, αλλά δε γνωρίζουμε γιατί – πιθανόν μεταβολικές διαταραχές;  Κάτι σαν το αποτέλεσμα του CCSVI?

The polyunsaturated fatty acid (PUFA) composition of membrane phospholipids plays an important role in immune-related and non-immune-related inflammation. PUFA and antioxidant deficiencies, along with decreased cellular antioxidant defence mechanisms, have been reported in MS patients.12–15 The cause of PUFA deficiencies is not entirely clear and may involve metabolic and nutritional alterations

T- cell proliferation in acute and chronic inflammation can also be reduced by supplementation with either Ω-6 or Ω-3 PUFAs.26

Είναι σημαντικό ότι σε αυτή τη μελέτη, όλα τα σκευάσματα που δόθηκαν σε ασθενείς είχαν όμοιες μυρωδιές, και έτσι η ομάδα πλασέμπο δε μπορούσε να ανιχνεύσει τί παίρνει – έπαιρνε ελαιόλαδο.  Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες, οι τρεις εκ των οποίων είχαν διαφορετικούς συνδυασμούς βιταμινών, συν πλην καθαρής τοκοφερόλης.  Έτσι, σε αντίθεση με το μπεταφερόν που σου προτείνει ο κορυφαίος να πάρεις, εδώ δεν έχεις παρενέργειες από τα φάρμακα για να καταλαβαίνεις πως παίρνεις φάρμακα.  Άρα η σημαντική προστασία που παρέχουν τα λιπαρά πρέπει να θεωρηθεί πραγματική.  Για του λόγου το αληθές, η μαγνητική εικόνα των ασθενών που ελάμβαναν όλα τα λιπαρά συν καθαρή τοκοφερόλη (θαυμάσιο αντιοξειδωτικό) είχε λιγότερες νέες ενεργές εστίες στο πέρας της διετίας, 57% λιγότερες από την ομάδα πλασέμπο!

Over 2 years, the MRI results supported a PLP10-related positive effect as only 29% from the PLP10 group, in contrast to 67% from the placebo group, developed new or enlarging T2 lesions (57% relative risk reduction). After excluding the patients on natalizumab, there was an increased relative risk reduction (64%) for PLP10 compared with the placebo group, with 29% of patients on PLP10 and 80% on placebo developing new or enlarging T2 lesion.

Αναρωτιέμαι ποιοί κορυφαίοι νευρολόγοι θα πρότειναν ποτέ σε ασθενείς τους έντιμα να πάρουν βιταμίνες, και όχι ανοσοτροποποιητικά.

In this proof-of-concept, randomised, double-blind clinical trial assessing the safety and efficacy of three variations of a novel nutritional formula in RRMS, we observed a significant association for a formula containing a balanced mixture of specific Ω-3 and Ω-6 PUFAs, MUFAs, SFAs, vitamin A, vitamin E and γ-tocopherol (PLP10) compared with the placebo for both the ARR and the progression of disability in the per-protocol analysis.

Να θυμάσαι, όπως αναφέρουν οι συγγραφείς, πως η σταθερά θετική δράση των λιπαρών οξέων επιτυγχάνεται μέσα σε έξι μήνες συνεχούς λήψης τους, και όχι άμεσα.  Αντίστοιχα πολύ μπορεί να διαρκέσει η δράση τους, ακόμη και αν έχει διακοπεί η λήψη τους.

Dietary fatty acid molecules need an approximately 6-month period to exert their beneficial effect, and this essential parameter was under consideration for the first time in our study design (normalisation period).46 This chronotherapy parameter might be of major importance and is in line with the SM treatment philosophy. We believe that the persistent effect within the poststudy period is in agreement with the very long washout phase reported for Ω-3 fatty acids, especially DHA, to return to the pretreatment values.

Πάνε στον κορυφαίο τώρα, και ρώτα τον what the ..ck έχει στο κεφάλι του για τη σκλήρυνση, όταν προτείνει μπεταφερόν.

Αρτηριακές και φλεβικές αλλοιώσεις στη σπονδυλική στήλη.

Vascular and Cerebrospinal Supply of the Spinal Cord

Ένα πάρα πολύ κατατοπιστικό άρθρο του Dr. Wise Young, διευθυντή του Κέντρου για τις Συνεργατικές Νευροεπιστήμες στο Πανεπιστήμιο του New Jersey, στο οποίο είναι και καθηγητής – ίσως και ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους παγκοσμίως στον τομέα της νευροχειρουργικής.  Το άρθρο μετρά ηδη μία δεκαετία – αναρωτιέμαι αν ο καθηγητής γνωρίζει το CCSVI και ποιά είναι η άποψή του – και εξετάζει ενδελεχώς ποιές αρτηριακές και φλεβικές ανωμαλίες μπορούν να προκαλέσουν συνθήκες ισχαιμίας στη σπονδυλική στήλη.  Και αφού τις εξετάζει, καταλήγει πως

Venous drainage of the spinal cord occur mainly through pial veins on the spinal cord surface. Although spinal cord ischemia (loss of blood flow) is usually attributed to restriction of arterial supply, venous congestion probably plays a more important role. This is evident from clinical observation of arteriovenous malformations that invariably produce venous engorgement, spinal neurological deficits associated with venous congestion resulting form arteriovenous malformations outside of the spinal cord, venous occlusion producing spinal cord infarcts in animal models, and mild cord compression causing severe venous congestion in the spinal cord and roots. Some investigators in fact believe that venous congestion is the major cause of spinal cord ischemia under many conditions.

“Η φλεβική απορροή της σπονδυλική στήλης συμβαίνει κυρίως μέσω χοριοειδών φλεβών στην επιφάνεια της σπονδυλικής στήλης.  Αν και η ισχαιμία σε αυτήν την περιοχή πφείλεται συνήθως σε περιορισμό της αρτηριακής παροχής, η φλεβική συμφόρηση μάλλον παίζει έναν πιο σημαντικό ρόλο.  Αυτό είναι εμφανές από κλινικές παρατηρήσεις αρτηριοφλεβικών ανωμαλιών που παράγουν σταθερά τοπική υπεραιμία στη φλέβα, σπονδυλικά νευρολογικά ελλείματα (που σχετίζονται με τη φλεβική συμφόρηση ως αποτέλεσμα των αρτηριοφλεβικών ανωμαλιών έξω από τη σπονδυλική στήλη), φλεβικές αποφράξεις που οδηγούν σε έμφρακτα στα ζώα στο εργαστήριο, και ήπια συμπίεση στη σπονδυλική στήλη, που επιφέρει σοβαρή φλεβική συμφόρηση στη σπονδυλική στήλη.  Κάποιοι ερευνητές στην πραγματικότητα πιστεύουν πως η φλεβική συμφόρηση είναι η βασική αιτία της ισχαιμίας στη σπονδυλική στήλη, υπό πολλές συνθήκες”.

Σχετικά στην αρχή του άρθρου, με τίτλο “Spinal Cord Veins and Artiriovenous Malformations”, περιγράφει, συνοδεία εικόνων, τη φλεβική απορροή της σπονδυλικής στήλης, για την οποία σχολιάζει πως “ο περιορισμός της φλεβική ροής ίσως καταλήξει σε ισχαιμία στη σπονδυλική στήλη”, αν και “το φλεβικό σύστημα, όπως και το αρτηριακό, έχει πολλές δευτερεύουσες και εναλλακτικές διαδρομές, ώστε να αντέχει την απόφραξη μίας ή περισσότερων φλεβών”.  Ωστόσο, παρά την δυνατότητα εναλλακτικών διαδρομών “το φλεβικό σύστημα είναι σύστημα χαμηλής πίεσης, και είναι συνεπώς εκτεθειμένο σε αύξηση της πίεσής του ακόμη και μετά από ήπιες συμπιέσεις”.

Και είναι, το φλεβικό σύστημα, το πιο παραγνωρισμένο στις παθολογίες της σπονδυλικής στήλης.

Spinal cord ischemia can result from many causes. Obstruction of arterial blood supply to the spinal cord is the most commonly cited cause of spinal cord ischemia. Ischemic myelopathy of the spinal cord is frequently misdiagnosed as transverse myelitis. Also, many cases of spinal cord ischemia are attributed to other causes. For example, arteriovenous malformations cause ischemia. Compression of the spinal cord also can cause ischemia. Perhaps the most under appreciated cause of spinal cord ischemia is venous obstruction or congestion. Although the venous system is redundant, it is also a low pressure system that is susceptible to even mild compression and elevated venous pressures.

Ελπίζω να ακούσουμε από τον Dr. Young και στο μέλλον.

Ναρκοληψία

Είναι μία σπάνια πάθηση, εξ αιτίας της οποίας όσοι την έχουν κοιμούνται τελείως ακατάλληλες στιγμές, π.χ. κατά τη διάρκεια μίας δουλειάς, και πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας.  Θεωρείται αυτοάνοση, ως αποτέλεσμα της μείωσης της υποκριτίνης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό – η υποκριτίνη είναι πρωτείνη που παράγεται στον υποθάλαμο, και έχει εντοπιστεί εστία σε αυτή την περιοχή σε ασθενή που έπασχε από ναρκοληψία.  Άλλα χαρακτηριστικά της ναρκοληψίας είναι η γοργή έναρξη της φάσης του ύπνου REM, ή η παράλυση κατά τη διάρκεια του ύπνου (sleep paralysis).

Τα συμπτώματα της ναρκοληψίας μπορούν να εμφανιστούν ταυτόχρονα με άλλες νευρολογικές παθήσεις – κληρονομικές διαταραχές, όγκοι, και τραύματα στο κεφάλι είναι κάποιες από τις συνηθέστερες.  Άλλες αιτίες της ναρκοληψίας είναι η πολλαπλή σκλήρυνση, αγγειακές διαταραχές, και εγκεφαλίτιδες.  Ανάλυση των επιπέδων της υποκριτίνης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό κάποιων ασθενών έδειξε μείωση αυτής της πρωτείνης στην πλειοψηφία αυτών.

Other causes include multiple sclerosis (MS), vascular disorders, and encephalitis

The pathophysiologic basis of secondary narcolepsy and hypersomnia.

Επείγουσα ανάγκη να ελεγχθούν αντικρουόμενα συμφέροντα στον χώρο της ιατρικής και φαρμακοβιομηχανίας

Την ταινία που είδα χθες, αν την έβλεπα πριν τη περιπέτεια με το CCSVI, δε θα την έπαιρνα στα σοβαρά.  Αυτή είναι 26 και έχει Parkinson’s – σπάνιο, ναι.  Αυτός την ερωτεύεται, και τυχαίνει να δουλεύει για την Pfizer ως φαρμακευτικός αντιπρόσωπος.  Όσο η δική της υγεία φθίνει, παρά τα ένα σωρό φάρμακα και τα ταξίδια στον Καναδά για την εξεύρεση φθηνότερων φαρμάκων, η δική του καριέρα εκτινάσσεται στα ύψη, αφού κατορθώνει να πείσει τον μεγαλύτερο νευρολόγο να συνταγογραφεί το Zoloft και όχι το Prozac.  Στο ενδιάμεσο, με ανάλαφρο και όχι δραματικό τρόπο, βλέπουμε τον έρωτα αυτής και αυτού, και τις προσπάθειες κάθε φαρμακευτικού αντιπροσώπου να ανέλθει, κρατώντας ομπρέλες στους γιατρούς όταν βρέχει, χαρίζοντας λουλούδια σε κάθε γραμματέα μεγαλονευρολόγου, συχνάζοντας στα μπαρ που συχνάζουν οι μεγαλύτεροι γιατροί, πληρώνοντάς τους τα συνέδρια και συζητώντας μαζί τους και για γκόμενες.  Love and Other Drugs.  

Όμως η πραγματική ζωή αρχίζει εκεί που τελειώνει η ταινία, όταν αυτός, παρά το δικό της πείσμα να την αφήσει και να κάνει τη ζωή του με μία υγιή κοπέλα, αποφασίζει να μείνει μαζί της φορ έβερ.  Ε, το φορ έβερ δεν το δείχνει η ταινία, γιατί δε θα ήταν ελκυστικό.  Το να έχεις μία major νευροεκφυλιστική νόσο στα 26 σου δεν είναι καλή πρόγνωση για το φορ έβερ, και το όμορφο μουτράκι της Anne Hathaway θυμίζει πως παρομοίως στη σκλήρυνση η ζωή είναι άδικη: παραλαμβάνει ένα όμορφο, νεανικό και υγιές σώμα και το παραδίδει είκοσι χρόνια μετά παραλλαγμένο και αγνώριστο.

Η ταινία δεν ήξερε το 2010 πως υπάρχει ο Zamboni της Parkinson’s και λέγεται Jannetta – γιατρός που φέρεται να έχει βρει μοναδικό, στην Parkinson’s, αγγειακό παράγοντα που αποκαθίσταται χειρουργικά, αν και όχι τελείως ακίνδυνα.  Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, η εικοσιεξάχρονη όμορφη κοπέλα θα είναι πάντα υγιής.

Ο αγγειακός παράγοντας στην Parkinson’s

Η χθεσινή ταινία δένει, λοιπόν, με πρόσφατη επιθεώρηση ελλήνων γιατρών γύρω από το πόσο η φαρμακοβιομηχανία επηρεάζει την έρευνα γύρω από την υγεία.  Η απάντηση είναι: πολύ, σχεδόν απόλυτα.

Undue industry influences that distort healthcare research, strategy, expenditure and practice: a review

Φάρμακα κατά του διαβήτη, λιγότερο αποτελεσματικά από την απλή άσκηση, συνταγογραφούνται παρά τον κίνδυνο καρδιοπαθειών που επιφέρουν.  Η GlaxoSmithKline, για παράδειγμα, κατηγορείται πως υπέκρυψε τις παρενέργειες του φαρμάκου της rosiglitazone, παρενέργειες που αφορούσαν σε πιθανές καρδιακές προσβολές.

It’s not a disease, it’s a Russian novel, λέει δευτερεύων χαρακτήρας της χθεσινής ταινίας για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson’s καταστρέφει επικά όλα όσα ήσουν.

It isn’t fair! I have places to go! λέει η άρρωστη Maggie για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson’s, από τα 26 της, της κλείνει το μέλλον.  Την ίδια ώρα, ο μεγαλονευρολόγος που την παρακολουθεί στέκεται ανήμπορος να βοηθήσει.

Οι φαρμακευτικές βιομηχανίες χρηματοδοτούν, σχεδιάζουν και ελέγχουν τις περισσότερες από τις πιο καθοριστικές ιατρικές μελέτες.  Οι μελέτες που στηρίζονται οικονομικά και για τον σχεδιασμό τους από μία φαρμακευτική έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποφανθούν θετικά για το φάρμακο το οποίο μελετάται.  Το γεγονός ότι νέοι, ταλαίπωροι ασθενείς πηγαίνουν στον μεγαλογιατρό τους για να τους γράψει αυτός ένα νέα φάρμακο, την αξία του οποίου (παρα)πληροφορήθηκε από έναν αντιπρόσωπο κάποια βραδιά σε κάποια συνάντηση, είναι εξοργιστικό.  Οι ωφέλειες των φαρμάκων υπερτονίζονται, ενώ υποτιμώνται οι παρενέργειές τους.

Who would want to be with a sick girl?  Την ανεπάρκεια των νευρολόγων να κατανοήσουν αγγειακούς μηχανισμούς πίσω από νευροεκφυλιστικές παθήσεις την πληρώνουν νέοι άνθρωποι με τη μοναξιά τους: πώς κάνεις σχέση, πώς τη διατηρείς, και πώς νιώθεις όταν αυτός, δικαιολογημένα ίσως, φεύγει γιατί δεν αντέχει άλλο?

Η αγγειοπλαστική είναι επέμβαση, είναι σχετικά φθηνή – την ίδια στιγμή, π.χ. το BG12 θα στοιχίζει, για κάθε ασθενή, 54,900 δολάρια ετησίως! – και δε μελετάται από καμία μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία – πώς θα μπορούσε, άλλωστε- ώστε να έχει πιθανότητες να τύχει ευρείας και γρήγορης διάθεσης στους ασθενείς.  Υπάρχει προκατάληψη εναντίον της από την ήδη υπάρχουσα και καθεστηκυία βιβλιογραφία για την αυτοανοσία στη σκλήρυνση και δε στηρίζεται, προς το παρόν, ούτε από συλλόγους ασθενών για τη σκλήρυνση, αφού οι τελευταίοι επηρεάζονται από τις κατευθύνσεις των νευρολόγων και της φαρμακοβιομηχανίας.  Η αγγειοπλαστική του CCSVI στην MS είναι εκείνη η ταινία που κανείς δε θα πιστεύει στο μέλλον.

To CCSVI υπάρχει

“Το CCSVI, όπως περιγράφεται στη βιβλιογραφία, υπάρχει όντως.  Αν αφήσουμε στην άκρη την επίδραση της ενδοκρανιακής ροής για τη διάγνωση (ένα κριτήριο που είναι, επιπλέον, πολύ αμφιλεγόμενο στη βιβλιογραφία), υπάρχει μία απόλυτη συσχέτιση των ευρημάτων, όταν η εξέταση του υπερήχου εκτελείται από τον ίδιο ακτινοδιαγνωστή.  Είναι ώρα να διαλύσουμε τον μύθο πως ο υπέρηχος είναι μία υπερβολικά επιρρεπής σε λάθη μέθοδος για τη διάγνωση του CCSVI.  Ένας εκπαιδευμένος σε αυτή τη νέα μέθοδο χειριστής πρέπει να είναι ικανός να πάρει διαγνωστικές εικόνες, ανεξάρτητα από τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί”.

Μεμβράνες, στενώσεις βαλβίδας και septa ανιχνεύθηκαν εύκολα και με επαναληψιμότητα,. σε τρεις διαφορετικές απεικονίσεις στους ίδιους ασθενείς με CCSVI.

Dispelling the myth