Monthly Archives: May 2013

Εμβόλια

Αφού το blog φιλοξενεί ένα σωρό μαμάδες που, χάρη στο CCSVI, έχουν γίνει δύσπιστες απέναντι στις πρακτικές της κλασικής ιατρικής, δεχθείτε και ένα άρθρο – φοβάμαι θα γράψω κι άλλα – πάνω στα εμβόλια των παιδιών.

Την αρχή, στο μυαλό μου, την έκανε φυσικά το CCSVI.  Μέχρι πριν τη δική μου περιπέτεια νόμιζα πως οι γιατροί ξέρουν πάντα τί κάνουν, κάνουν το σωστό, και μία ολόκληρη κοινωνία συμφωνεί σε αυτό.  Όταν είδα πως οι νευρολόγοι μπορούν να κάνουν το 100% λάθος – λάθος από την άποψη του “και άχρηστο, και άσχετο και επικίνδυνο” – και μάλιστα μία ολόκληρη κοινωνία να μη το βλέπει, ε, μετά η δυσπιστία με τους γιατρούς δεν είχε τελειωμό.  Πρώτοι και καλύτεροι, χάρη στην ύπαρξη του μπόμπου, οι παιδίατροι.

Ο μπόμπος πρόλαβε να φάει αρκετά εμβόλια, αλλά σταματήσαμε στους 16 μήνες τα νέα εμβόλια ή τις επαναλήψεις των παλιών.  Όσα πρόλαβε να φάει, τα κάναμε με την ηχώ της φωνής της παιδιάτρου πως “δεν ξέρετε πόσο καλό του κάνετε” αφού “τα εμβόλια έσωσαν την ανθρωπότητα”.

Αλήθεια; Κι εγώ που νόμιζα πως κάτι είχε κάνει η φύση και η εξέλιξη χιλιάδων χρόνων επί τούτου με ένα υπέροχο σύστημα που λέγεται ανοσοποιητικό, και αφορμή βρίσκεται οι μεν να το τροποποιείτε/καταστέλλετε, οι δε να το ταράζετε με εμβόλια.

Προχωρώ.

Μετά από υψηλούς πυρετούς 40.5 του μπόμπου όταν ήταν μόνο 18 μηνών, το 2011, όταν πήγα Αμερική για πρώτη φορά, σταμάτησα να τον εμβολιάζω.  Πέρασαν δύο χρόνια, και αφού κατάφερα να μην ασχολούμαι φέτος με το προσωπικό μου CCSVI, και ενώ ο μπόμπος είναι πραγματικά μια χαρά, αποφάσισα να διαβάσω ώστε να έχω επιχειρήματα σχετικά με τον μη εμβολιασμό ή έστω τον επιλεκτικό εμβολιασμό, μια που το παιδί θα ξεκινήσει προνήπια το Σεπτέμβρη και θα έχω πάλι να αντιμετωπίσω δασκάλους, γονείς και κηδεμόνες που “άφησα το παιδί ακάλυπτο” από εμβόλια.

Η μελέτη μου συνέπεσε με την έκδοση, φέτος, μίας συγκριτικής μελέτης εμβολιασμένων/ανεμβολίαστων παιδιών που έδειξε πως τα εμβολιασμένα παιδιά έχουν δύο έως πέντε φορές περισσότερες παιδικές ασθένειες, αρρώστιες ή αλλεργίες από τα ανεμβολίαστα παιδιά.  Τη μελέτη εκπονεί ένας ομοιοπαθητικός γιατρός στις Η.Π.Α. (σημείωση: δεν έχω ασχοληθεί με ομοιοπαθητική, δεν ξέρω τί πρεσβεύουν), και είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις, στα διαγράμματα της ιστοσελίδας του, τις διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες ελέγχου – η έρευνά του συνεχίζεται ακόμη και μπορείτε και εσείς να συμμετέχετε.  Στα εμβολιασμένα παιδιά βρέθηκαν δύο έως πέντε φορές πιο συχνά προβλήματα όπως αλλεργίες, διαβήτης, άσθμα, χρόνιες βρογχίτιδες, ιγμορίτιδες, ωτίτιδες, διαταραχές ύπνου, νυχτερινή ενούρηση, κατάθλιψη, γνωστική και κινητική καθυστέρηση, επιληψία, υπερκινητικότητα, δυσλεξία, ημικρανία, και υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες.

Impfschaden

Μετά από αυτό, αποφασίζω να αγοράσω βιβλία και να διαβάσω.  Δεν έχω τελειώσει ακόμη, αλλά διαβάζω το βιβλίο του γερμανού γιατρού Dr. Gerhard Buchwald “Εμβολιασμοί: μία επιχείρηση βασισμένη στο φόβο”.

Έχετε όλοι στο μυαλό σας το πρόβλημα των δύο μεγάλων όπλων της νευρολογίας στη σκλήρυνση σήμερα, του Tysabri και του Gilenya – ναι, αυτών που όλοι λένε πως έφεραν την επανάσταση στις ενέσιμες ιντερφερόνες: για εμάς που ξέρουμε, αυτά τα φάρμακα είναι όχι μόνο άχρηστα στην ασθένεια για την οποία δίνονται, αλλά και επικίνδυνα.

Κάπως έτσι πάει και η ιστορία με τα εμβόλια.  Μέσα από διαγράμματα διαθέσιμα από ιστορικά στοιχεία των ασθενειών, ο Dr. Buchwald δείχνει πως οι ασθένειες για τις οποίες συχνά εμβολιαζόμαστε είχαν ήδη εκλείψει πριν την χορήγηση των εμβολίων στους πληθυσμούς, εξ αιτίας απλών αλλά σημαντικότατων αλλαγών στη ζωή του Homo Sapiens: καθαρό νερό, αποχέτευση, υγιεινή, καλή διατροφή, εξάλειψη πείνας.  Σε πρώτη φάση, λοιπόν, τα εμβόλια ίσως και να είναι τελείως άχρηστα.  Δε μπορώ να μεταφέρω δυστυχώς τα διαγράμματα που φιλοξενεί σε περισσότερες από 100 σελίδες για τις ασθένειες που “εξαφανίστηκα픨τον εικοστό αιώνα, αλλά αξίζει να αναφέρω ένα δύο ενδεικτικά παραδείγματα: η τρομακτική λέπρα εξαφανίστηκε όταν οι πόλεις άρχισαν να επεκτείνονται έω από τα τείχη τους, οι άνθρωποι να έχουν περισσότερο χώρο στη διάθεσή τους και να κτίζουν σπίτια από πέτρα, επιπλωμένα με κρεβάτια – το τελευταίο έχει μεγάλη σημασία, καθώς η λέπρα νωρίτερα ήταν κοινή επειδή μεταδιδόταν μέσω της ψείρας του αρουραίου, ζώο που σύχναζε σε άχυρα και λάσπες.  Και αφού τα προγενέστερα σπίτια είχαν αχυρένια κρεβάτια ή ήταν λασποκαλύβες, όταν βελτιώθηκε το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, η λέπρα έπεσε σε ύφεση γιατί σταμάτησε να μεταδίδεται εύκολα.  Η φυματίωση, η ασθένεια για την οποία έχουμε τις παλαιότερες στατιστικές, σημείωνε σταθερά περί τους 71 θανάτους τον χρόνο στη Γερμανία το 1750.  Το εμβόλιο εγκαινιάστηκε μετά το 1920, ωστόσο ήδη από το 1910 οι θάνατοι οι οφειλόμενοι στη φυματίωση είχαν πέσει στους 11 τον χρόνο, ραγδαία μείωση που αξίζει να ιδωθεί αποκλειστικά στο πλαίσιο της βελτιωμένης κοινωνικής υγιεινής και τεχνολογικής εξέλιξης.  Όταν εγκαινιάστηκε το εμβόλιο, οι θάνατοι από φυματίωση παραδόξως αυξήθηκαν προσωρινά, όπως και συνέβη με τη διφθερίτιδα, τον κοκύτη, και την ευλογιά.  Όλες αυτές οι ασθένειες είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης εξαθλίωσης, γι αυτό και είχαν συνήθως έξαρση σε περίοδο πολέμου.  Όταν η εξαθλίωση ξεπερνάται, οι επιδημίες υποχωρούν.  Αν οι κοινωνικές συνθήκες παραμένουν σταθερές, οι επιδημίες δεν είναι πιθανό να επανεμφανιστούν.  Συμπερασματικά, για τα εμβόλια αυτών των ασθενειών, η ύφεση της επιδημίας προκλήθηκε μόνη της, χάρη στην αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης, και οι μόνες που ωφελήθηκαν από τη μαζική, έως και σήμερα, χορήγησή τους είναι οι φαρμακευτικές βιομηχανίες.

Και καλά να είναι μόνο άχρηστα, και απλά να τα κάνουμε ανώφελα κάποια εμβόλια.  Τί γίνεται όταν είναι και επικίνδυνα;  Όχι απλά για πυρετούς ή αλλεργίες, αλλά για σοβαρές εγκεφαλίτιδες ή αυτισμούς;

Κάθε σοβαρός γιατρός θα γελάσει με αυτό που γράφω τώρα.  Λες και δε γέλασε κάθε σοβαρός γιατρός με όποιον από εμάς είπε πως η σκλήρυνση είναι φλεβική.  Αλλά όπως εγώ θέλω να με πιστεύουν τουλάχιστο δώδεκα αναγνώστες εδώ μέσα όταν λέω πως δύο μέρες μετά την αγγειοπλαστική άρχισα να ξανανιώνω, έτσι κι εγώ θέλω να πιστεύω τη μάνα εκείνη που λέει πως λίγες ώρες μόνο μετά το εμβόλιο MMR (τριπλό για την ιλαρά-ερυθρά-παρωτίτιδα) ο γιος της έβγαλε σημάδια αυτισμού που κρατάνε ακόμη.  Τί όρεξη έχει τώρα η κάθε μάνα να λέει ψέματα, ή τί όρεξη έχω εγώ να παραμυθιάζω τον κόσμο για την αγγειοπλαστική (αυτό δήλωσε πως κάνω ένας νευρολόγος), εκτός αν αυτή η μάνα θέλει να προστατεύσει άλλους ανυποψίαστους από την ίδια βλάβη;

Και ναι λοιπόν, τα εμβόλια είναι επικίνδυνα γιατί περιέχουν ασυνήθιστα υψηλές δόσεις συντηρητικών των παθογόνων οργανισμών, όπως υδράργυρος, θειομερσάλη, φορμαλδεύδη (καρκινογόνος ουσία, σε μεγάλη συγκέντρωση στο MMR), και δεν ξέρω τί άλλο ακόμη.  Προφανώς και προκαλούν βλάβες, και αν αυτές δεν είναι ευρέως γνωστές η καταγεγραμμένες, είναι ίσως γιατί δεν αναγνωρίζονται ως βλάβες οφειλόμενες στο εμβόλιο αν δε συμβούν τις πρώτες ώρες, π.χ., ή γιατί οι γονείς είναι ανενημέρωτοι επί τούτου, ή γιατί πολλές βλάβες αποσιωπώνται λόγω της ντροπής των γονέων.  A, και φυσικά επειδή οι γιατροί αρνούνται να τις αναγνωρίσουν ως βλάβες οφειλόμενες στο εμβόλιο.

Flashback: η κολλητή μου φίλη γεννήθηκε το 1978.  Το 1976 είχε γεννηθεί ο αδερφός της.  Δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει, πέθανε από εγκεφαλίτιδα, δώδεκα ώρες μετά το εμβόλιο που έκανε έξι μηνών.  Ακόμη και σήμερα, που η ίδια της φοβάται τα εμβόλια που κάνει στη δική της μπέμπα, όλοι την καθησυχάζουν πως “ο αδερφός σου δεν πέθανε από το εμβόλιο” (απλά σύμπτωση μωρέ, έπαθε εγκεφαλίτιδα την ίδια μέρα), και “τα εμβόλια έσωσαν την ανθρωπότητα”.  Η συνάδελφος του άντρα μου έχει αυτιστικό παιδί και ορκίζεται πως αυτό συνέβη μετά το MMR – εκτός κι αν το παιδί ήταν αυτιστικό και δεν ξέρει η μάνα το παιδί της, ή εκτός αν ήταν να εμφανίσει το παιδί αυτισμό, και συνέπεσε με το εμβόλιο, σου λένε.  Η ίδια δεν εμβολίασε καθόλου το δεύτερό της παιδί – γιατί, εμείς στη θέση της τί θα κάναμε; Αυτό που με τρελαίνει, λοιπόν, είναι πως αν τα πράγματα πάνε τόσο στραβά και σου κάτσει η χειρότερη πιθανότητα, κανείς μα κανείς δε θα είναι πρόθυμος να αναλάβει την ευθύνη.  Θα μείνεις μόνη – ξανά.

Στην Αμερική υπάρχει ισχυρό ρεύμα γιατρών εναντίον των εμβολίων, και όχι απαραίτητα ομοιοπαθητικών γιατρών.  Μία ιστοσελίδα γιατρών που αξίζει να κοιτάτε είναι η παρακάτω:

International Medical Council on Vaccination

Στην Ιαπωνία, μετέφεραν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό από το πρώτο έτος της ζωής του παιδιού στο δεύτερο, και κατάφεραν έτσι να μειώσουν σημαντικά τις περιπτώσεις αιφνίδιου βρεφικού θανάτου.  Γιατί να εμμένουμε, λοιπόν, μετά από όλα αυτά στον υποχρεωτικό μαζικό εμβολιασμό;  Δε θα μπορούσαμε να κάνουμε κατ’επιλογήν, όποτε και αν θέλουμε, εμβόλια;

Τελικά, τί φοβούνται οι υπόλοιποι, που είναι εμβολιασμένοι, από τα ανεμβολίαστα παιδιά;

Δεν υπάρχει έντυπο για παιδιά και μαμάδες που να μη μιλάει για τα οφέλη του εμβολιασμού.  Ας μας εξηγήσουν, όμως, ποιό το νόημα να εμβολιάζονται βρέφη δύο μηνών με το Engerix κατά της ηπατίτιδας Β; Από πού διάολε να κολλήσει το υγιές νεογέννητο ηπατίτιδα Β, όταν η μάνα του δεν είναι φορέας ή όταν δεν έρχεται σε επαφή με αίμα και ούρα μολυσμένων; Όλη μέρα σπίτι είναι και θηλάζει.  Χάθηκε ο κόσμος να κάνει το εμβόλιο, που είναι γεμάτο με υδροξίδιο του αλουμινίου, αργότερα ή ποτέ;  Στην Ιταλία έχουν ξεκινήσει μαζικές εκστρατείες κατά αυτού του συγκεκριμένου εμβολιασμού, και πιστέψτε με, μόνο τέτοιες εκτρατείες κινητοποίησαν και τους υπόλοιπους γονείς να ψαχτούν στο θέμα των εμβολίων.

Δε λέω πως εκφέρω γνώμη με την ίδια αυτοπεποίθηση που την εκφέρω για το CCSVI.  Αλλά ισχύει πως ήμουν ελλειπώς ενημερωμένη όταν έκανα τα εμβόλια, και ισχύει πως οι έρευνες δεν είναι και τόσο πειστικές τελικά: τόσο οι ίδιες οι επιδημίες εξαλείφονται χάρη στις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ιστορικά – επιχείρημα υπέρ της πιθανής αχρηστείας των εμβολίων – όσο και νέες επιπλοκές, όπως ο αυτισμός, εμφανίζουν κατακόρυφη αύξηση όπου εφαρμόζεται αυστηρά ο μαζικός εμβολιασμός – επιχείρημα υπέρ της επικινδυνότητας των εμβολίων.

Θα επανέλθω στο θέμα, αφού για μένα ισχύει πλέον πως η ιατρική όχι μόνο μπορεί να μη γνωρίζει τί κάνει, αλλά μπορεί και να προκαλεί σοβαρές βλάβες, αρνούμενη αυτές.

Ενδείξεις πως η υποαιμάτωση πυροδοτεί τις εστίες στη σκλήρυνση

Από τον Dr. Bernhard H. J. Juurlink, καθηγητή ανατομίας και κυτταρικής βιολογίας, έρχεται μία εργασία που εξηγεί ποιές είναι οι ενδείξεις πως η υποξία, και όχι η αυτοάνοση επίθεση, αρκεί να εξηγήσει την έναρξη της σκλήρυνσης.  Η υποξία συνδέεται φυσικά στην εργασία του καθηγητή με τη μειωμένη φλεβική επιστροφή, το CCSVI δηλαδή, και ίσως και την κακή αρτηριακή παροχή.

The Evidence for Hypoperfusion as a Factor in Multiple Sclerosis Lesion Development

Θυμίζει πως όλες οι τρέχουσες θεραπείες για τη σκλήρυνση “δε λαμβάνουν υπόψη πως το πρώτο βασικό χαρακτηριστικό της σκλήρυνσης είναι η ρήξη του αιματεγκεφαλικού φραγμού, η οποία μπορεί να συμβεί και στον αμφιβληστροειδή, μία περιοχή άνευ μυελίνης.  Σημαντικές ενδείξεις των περασμένων δεκαετιών υπονοούν πως η επίθεση του ανοσοποιητικού στη μυελίνη έπεται της καταστροφής των ολιγοδενδροκυττάρων (τα οποία “θρέφουν” τη μυελίνη).  Η ερώτηση είναι λοιπόν: τί προκαλεί την καταστροφή των ολιγοδενδροκυττάρων?”.

Για τους παλιούς αναγνώστες του blog, αυτά είναι παλιά νέα.  Οι νέοι αναγνώστες πρέπει τώρα να αναρωτηθούν και να διαβάσουν: αφού τα κύτταρα που στηρίζουν τη μυελίνη πεθαίνουν νωρίτερα από τη μυελίνη στον εγκέφαλο, νωρίτερα από τη δράση του ανοσοποιητικού (το έχουν δείξει αυτό εργασίες των Dr. Prineas και Barnett), τότε τί σόι αυτοάνοση απομυελινωτική νόσος είναι η σκλήρυνση;  Δεν είναι ούτε αυτοάνοση, ούτε πρωταρχικά απομυελινωτική.  Οι ενδείξεις που μαζεύει ο Dr. Juurlink στη δική του εργασία συνδέουν την υποαιμάτωση, όπως αυτή που προτείνει το CCSVI, με την υποξία που χρειάζεται, ώστε να διαρραγεί ο αιματεγκεφαλικός φραγμός, να ενεργοποιηθούν τα μικρόγλοια και αστροκύτταρα, να καταστραφούν τα ολιγοδενδροκύτταρα, και τελικά, και η μυελίνη.

Άρα, κατά Juurlink, το αρχικό γεγονός είναι η υποξία, εξ αιτίας υποαιμάτωσης, εξ αιτίας πιθανόν του CCSVI.  Mένει να αποδειχθεί μέσα από κλινικές μελέτες αν η καλύτερη αιμάτωση του εγκεφάλου, μετά την αγγειοπλαστική, συμβάλλει σε καλύτερη κλινική εικόνα.

Και αυτό, για τους παλιούς αναγνώστες, είναι παλιό νέο.  Βασικά, οι παλιοί αναγνώστες, κι εγώ μαζί, μπορούμε να συγχυστούμε ξανά που πράγματα που λέγονται από το 1998 – από τότε ο Juurlink μιλούσε για την υποξία ως αναγκαία συνθήκη για τις βλάβες της σκλήρυνσης – ακόμη να θεωρηθούν επιστήμη από τους νευρολόγους.

Περί τυφλότητας

‘Οταν ο ωμοϋοειδής μυς καθιστά άχρηστες τις αγγειοπλαστικές

Επίκαιρο του θέματος που συζητάμε, και με υπογραφή Zamboni: “οι επαναλήψεις των αγγειοπλαστικών στον ίδιο ασθενή εμφανίζουν υψηλή συχνότητα για ανεξήγητους λόγους”.  Ωστόσο ο ίδιος δίνει έναν καλό λόγο – την συμπίεση της σφαγίτιδας φλέβας από τον ωμοϋοειδή μυ έξω από αυτή.

The omohyoid muscle entrapment of the internal jugular vein. A still unclear pathogenetic mechanism

Το θέμα είναι αρκετά σοβαρό, αφού η ασθενής με σκλήρυνση, και με EDSS 3, είχε ήδη υποβληθεί σε μία αγγειοπλαστική και επαναστένωσε.  Η πρώτη αγγειοπλαστική έγινε σε ακίνητη βαλβίδα στην αριστερή σφαγίτιδα, και συνοδεύτηκε με μείωση του EDSS, της κόπωσης και της παραισθησίας, προβλήματα που επανήλθαν έναν χρόνο μετά.

Ο επανέλεγχος, με υπέρηχο και μαγνητική φλεβογραφία, έδωσε ακριβέστερη εικόνα: όχι μόνο η βαλβίδα, για κάποιον λόγο, ήταν πάλι ακίνητη, αλλά και στο μέσον περίπου ανιχνεύθηκε ένα εμπόδιο ροής που φαινόταν να απαλύνεται κάθε φορά που η ασθενής χασμουριόταν.

Προφανώς δε θα είχε νόημα μία δεύτερη αγγειοπλαστική, αν δεν αφαιρούνταν το εξωτερικό εμπόδιο στη ροή.  Όπερ και εγένετο, με τομή στον ωμοϋοειδή μυ, αλλά και μικροχειρουργική επέμβαση στη σφαγίτιδα, όπου αφαιρέθηκε μόνιμα το προβληματικό septum, και αντικαταστάθηκε το κομμάτι της φλέβας με σαφηνή φλέβα.

Δύο χρόνια μετά, η ροή είναι πολύ καλή, το EDSS της ασθενούς δεν ξεπερνά το 1, ο νευρολόγος της δεν έχει παρατηρήσει νέες υποτροπές πάνω της, και η ίδια δεν υποφέρει από τα παλαιότερα συμπτώματα.

Τί μας διδάσκει αυτή η περίπτωση;

1.  Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας, αυτές οι αναφορές τονίζουν “τη σημασία της σωστής αξιολόγησης με υπέρηχο, πριν προχωρήσει κανείς σε μία ενδεχομένως άχρηστη αγγειοπλαστική”.

2.  Αν έκανες αγγειοπλαστική, και εξακολουθείς να μην νιώθεις καλά, μην απελπίζεσαι πως νιώθεις έτσι παρόλο που έχεις λύσει το CCSVI.  Είναι πολύ πιθανόν να μην έχεις λύσει καθόλου το CCSVI.  Είναι πιθανόν να χρειάζεσαι ακριβέστερη διάγνωση.

3.  Μελέτες που μιλάνε για ελάχιστα οφέλη της αγγειοπλαστικής στη σκλήρυνση, ή νευρολόγοι που χαίρονται όταν άλλη μία αγγειοπλαστική αποδείχτηκε αποτυχημένη, παραγνωρίζουν τα ακριβή αίτια του CCSVI.

4. Πρακτικό ερώτημα: καλά όλα αυτά, αλλά πού βρίσκει κανείς τον Zamboni να του κάνει όλες αυτές τις σούπερ επεμβάσεις;  Άλλοι αγγειοχειρουργοί προτίθενται;

Στενώσεις από εξωαγγειακές συμπιέσεις και CCSVI

Πρόσφατα συζητήσαμε στο φόρουμ τους λόγους εμφάνισης του CCSVI, και η aliki βρήκε μία εργασία πάνω στο θέμα της συμπίεσης των φλεβών εκ των έξω, συμπίεση που  “μπορεί να αφορά ιδιαίτερα τους ασθενείς με σκλήρυνση, και να περιπλέκει τις προσπάθειες κατανόησης της επίδρασης της αγγειοπλαστικής σε αυτούς τους ασθενείς”, αφού κάποιοι θα δέχθηκαν, ίσως, ατελή αγγειοπλαστική, επειδή η ενδοαυλιακή αντιμετώπιση της στένωσης δεν επιδρά στην εξωαυλιακή συμπίεση.

Incidence and distribution of extravascular compression of extracranial venous pathway in patients with chronic cerebrospinal venous insufficiency and multiple sclerosis

Σε μικρή μελέτη 51 ατόμων, ο γιατρός βρίσκει όντως μεγάλο ποσοστό εξωφλεβικής συμπίεσης σε 26 ασθενείς, κυρίως λόγω πίεσης από αυχενικό σπόνδυλο (εικ. 1)., και λιγότερο λόγω πίεσης από καρωτίδα ή πίεσης του θώρακα.

Δε μπαίνει σε λεπτομέρειες ή συστάσεις για το πώς λύνονται και αν λύνονται τέτοιες συμπιέσεις.  Επίσης, είναι αλήθεια πως δε γνωρίζουμε αν και πόσοι υγιείς εμφανίζουν το ίδιο φαινόμενο.  Το CCSVI ορίστηκε ως ανωμαλία ροής από ενδοαυλιακές κυρίως στενώσεις, και είναι άγνωστη η κλινική επίδραση εξωφλεβικών συμπιέσεων.  Για το αν αυτές οι συμπιέσεις συνιστούν μορφολογικές ανωμαλίες, και όχι παραλλαγές, μπορεί να αποφανθεί καλύτερα μία φλεβογραφία που αξιολογεί τη ροή: με λυμένο το ενδοαυλιακό CCSVI, εξακολουθεί να υπάρχει πρόβλημα ροής στον ασθενή; Και αυτό γιατί, όπως λέγεται σταθερά, το πρόβλημα δεν είναι η αρχιτεκτονική των φλεβών όσο η ροή και η λειτουργία τους.  Υποψιάζομαι, δηλαδή, πως θα υπάρχουν και υγιείς με το ίδιο φαινόμενο, αλλά αν δε μελετηθεί και δικό τους δείγμα, καμία υποψία δε γίνεται βεβαιότητα.

“Αυτοάνοση” θυρεοειδίτιδα στην εγκυμοσύνη

Increased thyroid autoimmunity among women with multiple sclerosis in the postpartum setting.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι αυτοάνοση ασθένεια τύπου Ι, στην οποία Τ και Β κύτταρα αντιδρούν, οδηγώντας σε καταστροφή των ιστών του κεντρικού νευρικού συστήματος.  Πλήττει κυρίως γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, και δεν εμφανίζει συχνή συννοσηρότητα με άλλες αυτοάνοσες ασθένειες, όπως εμφανίζει ο διαβήτης, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ο θυρεοειδής.  Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας στις γυναίκες ασθενείς με σκλήρυνση.  Τόσο η σκλήρυνση όσο και η θυρεοειδίτιδα βελτιωνονται κατά τη διάρκεια της κύησης, αλλά επιδεινώνονται την περίοδο της λοχείας, λόγω της ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού.  Αυτοάνοσος θυρεοειδής εμφανίζεται, λοιπόν, στη λοχεία, ακόμη και σε πληθυσμούς χωρίς σκλήρυνση.

Αυτά λένε οι Φινλανδοί νευρολόγοι στον πρόλογο της εργασίας που σας παραθέτω, και ακολουθεί το πείραμά τους: εμφανίζεται όντως θυρεοειδίτιδα πιο συχνά σε γυναίκες ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, και αν ναι, πώς επηρεάζει την κύηση, την επιλόχειο κατάθλιψη και την κόπωσή τους;

46 έγκυες ασθενείς, 35 έγκυες υγιείς.  Και ναι μεν στις ασθενείς με MS βρέθηκαν, στην περίοδο της λοχείας, περισσότερα αντιθυρεοειδικά αντισώματα, αλλά αυτό δεν τις έκανε πιο επιρρεπείς στην εκδήλωση “αυτοάνοσης” θυρεοειδίτιδας, ούτε επηρέασε την κόπωσή τους, ούτε την πιθανότητα επιλόχειας κατάθλιψης.

These Abs may hence reflect the dysregulated activity of the immune system, but they may also be a marker of an underlying subtle alteration in the thyroid reserve.

Τί αλλάζει στην κύηση τόσο εμφανώς που προκαλεί αναστάτωση ακόμη και στον θυρεοειδή, ακόμη και σε MS-free γυναίκες?  Με τον όγκο του πλάσματος να αυξάνεται έως και 40% προς το τέλος της κύησης, το αίμα διογκώνει τα αγγεία ή “φορτώνει” εναλλακτικές διαδρομές, σαν αυτή του θυρεοειδούς αδένα, ειδικά όταν υπάρχει στένωση στη γειτονική σφαγίτιδα φλέβα, με αποτέλεσμα, ίσως, ο ίδιος ο θυρεοειδής αδένας να μην αποχετεύει το αίμα του επαρκώς.  Eίχε πει ο Zamboni, τω καιρώ εκείνω:

Τhe superior, middle, and inferior thyroid veins all drain their respective lobes. The superior and middle thyroid veins drain into the IJVs, whereas the inferior thyroid vein drains into the brachiocephalic trunk. Such a collateral circle has been seen constantly activated when chronic obstruction of the IJVs occurred (Zamboni et al., 2009a). It permits to bypass stenosies of the distal IJVs segment collecting the blood towards the brachiocephalic trunk.

Από: Venous Collateral Circulation of the Extracranial Cerebrospinal Outflow Routes.

Η Αμερικανική Ένωση για τον Θυρεοειδή προτείνει, ωστόσο, παρακολούθηση για πιθανές παθήσεις του θυρεοειδούς τόσο στην κύηση όσο και στη λοχεία.

Για όσες ενδιαφέρονται, η έκβαση της κύησης δεν επηρεάστηκε από την παρουσία, ή όχι, αυτοάνοσων αντισωμάτων, και η μόνη συσχέτιση που παρατηρήθηκε ήταν μεταξύ αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων και διαβήτη της κύησης:

There was no significant difference in the pregnancy and delivery characteristics, such as the rate of caesarean sections, vacuum assistance, pre-term delivery or pre-eclampsia between the patients with elevated (n = 12) and normal (n = 34) thyroid Abs (Table 2). The only significant difference between the groups was the rate of gestational diabetes, as all three MS mothers with gestational diabetes were thyroid Ab positive (p = 0.024). Characteristics of the newborns were similar in the respective groups (Table 2). The only MS patient (Figure 3, Patient 5) with laboratory- confirmed postpartum thyroiditis and hyperthyroidism gave birth to a baby with a low birth weight (≤ 2500 g).

Table 2.

Αναμφίβολα, η εγκυμοσύνη φαίνεται να είναι ένα γερό crash test για τον οργανισμό, μία μοναδική ευκαιρία να διαφανούν όλες οι ανεπάρκειες.  Αν έχεις ανάλογη εμπειρία να διηγηθείς, είναι χρήσιμο να την καταθέσεις εδώ.  Εμφάνισες μετά τη γέννα θυρεοειδή, διαβήτη, επιλόχειο κατάθλιψη, σκλήρυνση, χρόνια κόπωση?  Υπάρχει μία τάση, εκ μέρους της νευρολογίας (αχ!) να τονίζονται τα οφέλη της κύησης στη σκλήρυνση, και να υπερτονίζεται το γεγονός ότι οι ασθενείς με σκλήρυνση “ασφαλώς και μπορούν να γίνουν μαμάδες σε όσα παιδιά θέλουν” – σα να μας λένε “κοιτάξτε, δε διαφέρετε από τις άλλες γυναίκες, δεν άλλαξε καθόλου η ζωή σας, βουρ στην τεκνοποίηση”.  Είναι όμως πάντα έτσι;

Σελίδα 1 από 212