Monthly Archives: August 2013

Εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση κόλπων και ανωμαλίες σφαγίτιδας

Correlation analysis of internal jugular vein abnormalities and cerebral venous sinus thrombosis

Η εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση των κόλπων είναι μια σπάνια μορφή εγκεφαλικού επεισοδίου που απορρέει από την απόφραξη των φλεβικών κόλπων από ένα θρόμβο.  Aφορά νεαρά άτομα, και συνήθως υποτροπιάζει, καταλήγοντας σε σοβαρό ποσοστό αναπηρίας και θνησιμότητας.  Διάφοροι παράγοντες έχουν συνδεθεί με την αιτιολογία του – μόλυνση, χειρουργεία, φάρμακα, εγκυμοσύνη, λοχεία, καρκίνος, θρομβοφιλία, τραύμα κλπ.  Η σημερινή εργασία κινέζων γιατρών εντοπίζει ακόμη έναν παράγοντα κινδύνου στην εμφάνιση της εγκεφαλικής θρόμβωσης των κόλπων: τις ανωμαλίες ροής στη σφαγίτιδα.

Η υπόθεση της εργασίας είναι πως οποιαδήποτε ανωμαλία στην σφαγίτιδα μπορεί να αλλάζει την αιμοδυναμική συμπεριφορά της φλεβικής επιστροφής, οδηγώντας σε μειωμένη απορροή και, ίσως, σε θρόμβωση των κόλπων.

Για τον σκοπό αυτό εξετάστηκαν, με το πρωτόκολλο του Zamboni, 51 ασθενείς που είχαν ήδη διαγνωσθεί με φλεβική θρόμβωση κόλπων και 30 υγιείς.  Aπό τους 51 ασθενείς, προέκυψε πως οι 31 είχαν κάποια από τις παρακάτω ανωμαλίες: στένωση δακτυλίου, υποπλασία, θρόμβωση σφαγίτιδας, ανώμαλη βαλβίδα.  Από τους ίδιους 31, οι 27 είχαν ανωμαλία σε μία μόνο σφαγίτιδα, οι 18 στην αριστερή και οι 9 στη δεξιά.  Δεν εντοπίστηκε ανάλογη ανωμαλία στους υγιείς, αν και εντοπίστηκε μικρή παλινδρόμηση τόσο σε αυτούς, όσο και στους ασθενείς.

Aυτή είναι η πρώτη έρευνα, από όσο γνωρίζω, που, χωρίς να μιλάει για MS, συνδέει τις δομικές ανωμαλίες της σφαγίτιδας με μία σπάνια μορφή εγκεφαλικού.

2μιση χρόνια μετά την αγγειοπλαστική.

Ένα update για τους νέους κυρίως αναγνώστες του blog.

Το τελευταίο μου επεισόδιο ήταν τον Γενάρη του 2011 – αριστερή οπτική νευρίτιδα.  Είχε προηγηθεί μία χρονιά έντονων CCSVI συμπτωμάτων και τριών υποτροπών, και διάγνωσης.  Τον Μάρτη του 2011 έκανα την πρώτη αγγειοπλαστική σε δεξιά σφαγίτιδα και άζυγο, και πέρυσι τον Αύγουστο τέτοια μέρα την επέμβαση με στεντ στην αριστερή νεφρική φλέβα.

2μιση χρόνια δε μου συνέβη τίποτα.  Είναι καλό να το γνωρίζει αυτό κάθε συνασθενής.

Δεν είναι τύχη, ούτε ύφεση εκ του φυσικού της, γιατί η καλή αυτή πορεία εξαρτάται χρονικά από τη στιγμή της πρώτης επέμβασης – δηλαδή, τις πρώτες βελτιώσεις, που κρατούν μέχρι σήμερα, τις είδα δύο μέρες μετά το πρώτο μπαλόνι, 18 Μαρτίου 2011.

Έτσι, δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούριο, πέρα από το ότι πάντα θα νιώθω ευγνώμων για την ανακάλυψη του CCSVI.  Αν πρέπει ψυχρά να εκτιμήσω την πορεία, θα αρκούμουν στο νευρολογικό “μηδέν υποτροπές-μηδέν αύξηση του EDSS” – ουάου, ή βρήκα την τέλεια ιντερφερόνη που μου κάνει, ή το πιο δυνατό πλασέμπο.  Αλλά για μένα μετράει και η ποιότητα ζωής, δηλαδή η χαρά, το καθαρό κεφάλι, η αισιοδοξία, η αντοχή, η όρεξη για δουλειά, οι ώρες με το παιδί.  Δεν ξέρω αν η ιντερφερόνη χαρίζει και από αυτά.

Αυτά τα θετικά μεγέθη επιτεύχθησαν, το ξαναλέω, μόνο με αγγειοπλαστική.  Δεν παίρνω φάρμακα ανοσοτροποποιητικά, δεν πήρα ποτέ, και δεν καταφέρνω να κάνω καμία δίαιτα για την MS, πέρα από κάποια συμπληρώματα διατροφής.  Άρα η μόνη θεραπεία στην οποία βασίστηκα ήταν η μη εγκεκριμένη και αμφιλεγόμενη αγγειοπλαστική.

Κι έτσι πέρασαν 2μιση χρόνια.  Έκανα τις προάλλες έλεγχο των στεντ με τρίπλεξ, δε μετατοπίστηκαν, δεν έκλεισαν, η ροή στην αριστερή νεφρική φλέβα είναι όπως και στη δεξιά.  Αυτό το γράφω για να μη φοβηθεί όποιος διαγνωσθεί με σύνδρομο Nutcracker: πέρα από τον σωματικό πόνο που φέρνουν τα στεντ για δύο εβδομάδες, στην πορεία δε νιώθεις πλέον τίποτα, ενώ το σύνδρομο θεραπεύεται με σχετική ασφάλεια και μακρόχρονη επιτυχία με την τοποθέτηση στεντ.  Είναι σημαντικό να βρει ο καθένας μας έναν καλό γιατρό που να εμπιστεύεται – για μένα, αυτός είναι ανεπιφύλακτα ο γνωστός Νεουορκέζος.  Με βοήθησε να ξεπεράσω τους ενδοιασμούς μου για το στεντ και να λύσω μια και καλή τη μόνιμη παλινδρόμηση 500 ml αίματος στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης.

Ήθελα από την πρώτη στιγμή τη ζωή μου πίσω – ή, τουλάχιστο, ήθελα και απαιτούσα καλές εξηγήσεις για αυτά που μου συνέβαιναν.  Μάλλον όλοι αυτό θέλουμε.  Αλήθεια, τί πιθανότητες είχα να πάρω πίσω έστω μισή από τη ζωή και από τις απαντήσεις εμπιστευόμενη τους νευρολόγους;

Πέρυσι τέτοια μέρα τρώγαμε στο Harlem με την Tina και τον Steve.  Η ομογένεια της Νέας Υόρκης με φιλοξένησε λες και με ήξερε χρόνια.  Να είναι καλά και αυτοί, και όλοι οι εμπνευσμένοι επιστήμονες του CCSVI.

H ζωή μας είναι ένα μακροβούτι.  Αγωνία θα έχω μέχρι το τέλος.  Θα πάνε όλα καλά;  Κοίτα που και αυτό το ερώτημα τίθεται, εν μέρει, γιατί η αυτοανοσία μας έκανε πλύση εγκεφάλου πως τη σκλήρυνση δε γίνεται να τη βγάλεις από πάνω σου.  Δε μιλάω για τα νευρολογικά προβλήματα που μας έμειναν, αλλά για τη μόνιμη επιδείνωση και τα καθημερινά συμπτώματα.

Για μένα, κάθε μέρα και ώρα τα τελευταία 2μιση χρόνια είναι μέρα και ώρα μιας μη εγκεκριμένης και αμφιλεγόμενης ζωής, που δεν την ήθελε σίγουρα ο ακριβοπληρωμένος νευρολόγος, αλλά τη λαχταρούσα εγώ.  Σβήνω και αυτό το κεράκι των 2μιση χρόνων, και εύχομαι να γίνουμε όλοι όσο καλύτερα μπορούμε.

Αγγειακή παθολογία στην Alzheimer’s

Λένε πως αγγειακοί παράγοντες μπορεί να συσχετίζονται με νευροεκφυλστικές ασθένειες, όπως η Alzheimer’s, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει μελετηθεί ποτέ σοβαρά.  Η παρούσα έρευνα, με αντικείμενο μελέτης 5715 περιπτώσεις Alzheimer’s, έναντι άλλων παθολογιών, κατέληξε πως ανάμεσα σε πλήθος νευροεκφυλιστικών ασθενειών, αγγειακοί παράγοντες που επηρεάζουν την κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλο σχετίζονται σημαντικά με την άνοια. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι που ήδη παρουσιάζουν κλινικά χαρακτηριστικά της νόσου του Αλτσχάιμερ και άλλες διαταραχές της μνήμης μπορούν να επωφεληθούν από αποτελεσματικές θεραπείες που διατίθενται σήμερα για τη μείωση των αγγειακών προβλημάτων. Έτσι, η έγκαιρη αντιμετώπιση των αγγειακών παραγόντων κινδύνου, όπως η υψηλή αρτηριακή πίεση και χοληστερόλη, και η υιοθέτηση μιας «υγιούς καρδιάς», διατροφής καθώς και άσκησης στη μέση ηλικία μπορεί να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την εμφάνιση της άνοιας που οφείλεται στη νόσο Alzheimer και τη νόσο του Πάρκινσον.

Contribution of cerebrovascular disease in autopsy confirmed neurodegenerative disease cases in the National Alzheimer’s Coordinating Centre

«Ενώ υπήρχαν ενδείξεις ήδη ότι αγγειακοί παράγοντες θα μπορούσαν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο σε νευροεκφυλιστικές ασθένειες, αυτή είναι η πρώτη μελέτη για να συγκρίνει το βάρος αυτών των παραγόντων σε νευροεκφυλιστικές ασθένειες με πολλαπλές ή διαφορετικές προελεύσεις», δήλωσε ο βασικός συγγραφέας της έρευνας John Q. Trojanowski , MD, PhD, διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου για τη Γήρανση στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και καθηγητής Παθολογίας και Εργαστηριακής Ιατρικής. “Μας εξέπληξε ότι βρήκαμε μια τέτοια ισχυρή σύνδεση αγγειακής νόσου με την Αλτσχάιμερ, ιδιαίτερα σε νεότερους ασθενείς, σε σύγκριση με άτομα με άλλες νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

Σχεδόν το 80 τοις εκατό των πάνω από 4.600 ασθενών με νόσο του Alzheimer έδειξαν κάποιο βαθμό αγγειακής παθολογίας -  σκληρά ή μπλοκαρισμένα αιμοφόρα αγγεία, νεκρούς ιστούς λόγω της έλλειψης παροχής αίματος, ή αιμορραγία - στον εγκέφαλο.

Μην πιστεύεις και ερεύνα

The Relation Between Intelligence and Religiosity
A Meta-Analysis and Some Proposed Explanations

Μετα-ανάλυση 63 μελετών έδειξε μία σημαντική αρνητική συσχέτιση μεταξύ της ευφυίας και της θρησκευτικότητας, και συμπέρανε πως “οι ευφυείς άνθρωποι έχουν συνεπώς λιγότερη ανάγκη θρησκευτικών πεποιθήσεων και πρακτικών”.

Πιο έξυπνοι οι άθεοι από τους πιστούς; Ας εξετάσουμε μία μία τις λέξεις.  Ευφυία ορίζεται η “ικανότητα στο λόγο, το σχέδιο, την επίλυση προβλημάτων, την αφηρημένη σκέψη, την κατανόηση σύνθετων ιδεών, τη γρήγορη μάθηση και τη μάθηση μέσω εμπειρίας”.  Η μετα-ανάλυση εξετάζει αυτού του είδους την αναλυτική ευφυία, και όχι τη δημιουργική ή συναισθηματική ευφυία.  Θρησκευτικότητα, από την άλλη, ορίζεται ως “ο βαθμός της συμμετοχής σε ορισμένες ή όλες τις εκφάνσεις της θρησκείας“. Σύμφωνα με τους Atran και Norenzayan (2004), τέτοιες όψεις περιλαμβάνουν πίστη σε υπερφυσικούς παράγοντες, δαπανηρή δέσμευση σε αυτούς τους παράγοντες (π.χ., προσφορά ταμάτων), χρήση των πεποιθήσεων αυτών για τη μείωση υπαρξιακών ανησυχιών όπως το άγχος του θανάτου, και κοινά τελετουργικά που επικυρώνουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Δε σημαίνει πως κάθε θρήσκος άνθρωπος είναι απαραίτητα α-νόητος, αλλά μάλλον το αντίθετο: πως ένας ευφυής άνθρωπος έχει ελάχιστες πιθανότητες να έλκεται από τη θρησκεία.  Οι εξηγήσεις που προτείνει η εργασία, με αναφορές σε άλλους ερευνητές, είναι τρεις:

  1. οι ευφυείς άνθρωποι τείνουν να επαναστατούν έναντι των συμβάσεων και ορθόδοξων πρακτικών
  2. οι θρησκευτική πίστη αναπτύχθηκε όταν έδινε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα στον πρωτόγονο άνθρωπο (ασφάλεια, σιγουριά, συνάθροιση σε ομάδα, εξήγηση του κόσμου).  Με την εξέλιξη της επιστήμης και την απομάγευση του κόσμου, το εξελικτικό πλεονέκτημα το δίνει πλέον η ευφυία, και όχι η πίστη
  3. ο φονταμενταλισμός των θρησκειών δρα αρνητικά στην εξέλιξη της ευφυίας, γιατί δεν επιτρέπει την άσκηση του λόγου και της κρίσης, αφού αποθαρρύνει την αλίευση πληροφοριών από διαφορετικές, μη “εγκεκριμένες” από το δόγμα πηγές

Γιατί οι ευφυείς άνθρωποι είναι λιγότερο εύκολο να “συμμορφωθούν” σε μία πεποίθηση; Γιατί η αναλυτική σκέψη που τους χαρακτηρίζει είναι σκέψη ελεγχόμενη, συστηματική, βασισμένη σε κανόνες και μεθοδική.  Όχι αυθαίρετη, ούτε διαισθητική.

Τέτοιου είδους σκέψη έχει σώσει πολλούς από τα φάρμακα της (ακόμη αναπόδεικτης και πάντα επικίνδυνης) αυτοανοσίας, και ας χαρακτηρίστηκε από τους παπάδες της νευρολογίας παραστράτημα σε “μη εγκεκριμένες” από το δόγμα πηγές.  Oι επίσημοι θεράποντες της σκλήρυνσης συμβουλεύουν “να μη πιστεύουμε ό,τι διαβάζουμε στο ίντερνετ” (λες και δεν έχουμε μυαλό να κρίνουμε, ή λες και το ίντερνετ είναι του σατανά), ενώ απαιτούν να πιστέψουμε πως η ιντερφερόνη που δε βλέπουμε να μας βοηθάει στο παρόν, μας βοηθάει σε ένα άλλο επίπεδο, κι ας μη το καταλαβαίνουμε, γιατί “ποιός ξέρει πώς θα ήσουν χωρίς φάρμακα;”  Πας να κάνεις σοβαρό αντίλογο μαζί τους με λογική σκέψη και επιχειρήματα και σε βαφτίζουν καταθλιπτικό ή αρνητικό.  Θέλουν να σε συμμορφώσουν στη θεραπεία τους και βαφτίζουν την ανησυχία σου και την δίψα σου να μάθεις περισσότερα για τη σκλήρυνση άγχος που δε θα σου βγει σε καλό.

Δε δέχομαι πως ο ακριβοπληρωμένος νευρολόγος που έχει την παναγίτσα στο γραφείο του είναι ευφυέστερος από τους γράφοντες σε αυτό το μπλογκ, και δε θέλω την τύχη μας να την κανονίζει κανείς τέτοιος.  Και εκείνος ο νευρολόγος που κάθε Πάσχα εύχεται ο “Κύριος να μας έχει καλά” είναι τόσο ανεπαρκής όσο παραδέχεται και λέει: ο ίδιος δε μπορεί να σε κάνει καλά.

Οι “επιθέσεις”, όπως χαρακτηριστικά λέγονται οι υποτροπές στη σκλήρυνση, είναι μέρος και αυτές ενός μεταφυσικού λεξιλογίου που κρατάει δέσμιο τον ασθενή στο φόβο και στο συναίσθημα – κυρίως στην τυπολατρική εικόνα ενός “κακού” που θα δράσει ερήμην σου και πρέπει να το πολεμήσεις.  Όλη η αυτοανοσία διαπνέεται από θρησκευτικό λεξιλόγιο, και όπως κάθε καλή θρησκεία, ανανεώνει το ενδιαφέρον των πιστών της για το μέλλον: η αρχή του τέλους της σκλήρυνσης πλησιάζει με το νέο επόμενο φάρμακο.

Η έρευνα του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, εφαρμοζόμενη εδώ, θα έλεγε πως ένας ευφυής άνθρωπος έχει ελάχιστες πιθανότητες να πιστέψει στην αυτοανοσία.

Φλεβοκεντρικές εστίες: δείκτης σκλήρυνσης

Οι ερευνητές της εργασίας θεωρούν πως το γεγονός ότι οι εστίες της σκλήρυνσης σχηματίζονται γύρω από φλέβες είναι τόσο ιδιαίτερο φαινόμενο, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει για τη διάγνωση της σκλήρυνσης.  Για την ακρίβεια, η ύπαρξη φλεβοκεντρικής εστίας στα πρώτα κλινικά επεισόδια αυξάνει σοβαρά την πιθανότητα διάγνωσης με σκλήρυνση, έναντι κάποιας άλλης παθολογίας.

Venocentric Lesions: An MRI Marker of MS?

Το 1868, o Charcot ανέφερε ότι oι εστίες της σκλήρυνσης κατά πλάκας ήταν συνήθως τοποθετημένες κατά μήκος μικρών φλεβών, όπως προσδιορίζεται από την ανάλυση των δειγμάτων αυτοψίας (5). Ο Dawson περιγραφεί αργότερα εστίες που απλώνονται κατά μήκος εξέχουσων περικοιλιακών φλεβών (8) (γνωστών σήμερα ως “τα δάχτυλα του Dawson”). Λειτουργικά, η φλέβα εμπλέκεται στο σχηματισμό της εστίας ως απαραίτητο υπόστρωμα για την φλεγμονή.  Αυτό που τώρα επιζητούν οι συγγραφείς της εργασίας είναι να μελετηθεί περισσότερο το πόσο μοναδικό, στην MS, είναι το φαινόμενο των περικοιλιακών φλεβών/εστιών, ώστε να χρησιμοποιηθούν αυτές ως δείκτης διάγνωσης για τη σκλήρυνση, μαζί με τη διασπορά στον χώρο και τον χρόνο και την παρακέντηση, όπως ισχύει σήμερα.

Κατά την τελευταία δεκαετία, πολυάριθμες μελέτες έχουν διερευνήσει έναν πολλά υποσχόμενο δείκτη για την MS: MRI-ανιχνεύσιμες φλέβες μέσα στις αλλοιώσεις της μαγνητικής. Αυτός ο δείκτης είναι ανιχνεύσιμος στα 3 και 7 T και πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για τον εντοπισμό και τη βελτιστοποίηση κλινικά πρακτικών μεθόδων για την αξιολόγησή του.  Μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία των φλεβοκεντρικών αλλοιώσεων σε πρώιμο στάδιο, ακόμη και με διφορούμενη κλινική εικόνα, είναι εξαιρετικά πιθανή να οδηγήσει σε μελλοντική διάγνωση με MS. Χρειάζεται να γίνει έρευνα για να επιβεβαιωθούν ή να αποκλειστούν παθολογίες που μιμούνται τις φλεβοκεντρικές εστίες της MS. Κοινές πρακτικές απεικόνισης και κανόνες αξιολόγησης των εστιών θα πρέπει να υιοθετηθούν από τους επιστήμονες που εργάζονται σε αυτόν τον τομέα.

Ο μόνος ο οποίος εδώ και δεκαετίες εφιστά την προσοχή στις περιφλεβικές εστίες της σκλήρυνσης ως δείκτη διάγνωσης είναι ο Dr. Schelling, ο οποίος παρέχει και μηχανισμό εξήγησης της προέλευσής τους.  Η ανακάλυψη του CCSVI από τον καθηγητή Zamboni ολοκλήρωσε την αναζήτηση της μηχανικής βλάβης που προκαλείται στη σκλήρυνση από “μεγάλες φλέβες του λαιμού και του θώρακα”, όπως έλεγε πριν τον Zamboni ο Schelling.  H φλεβική θεωρία του Schelling και το CCSVI του Ζαmboni είναι ικανά να εξηγήσουν τα συμπτώματα και τις εστίες των ασθενών καλύτερα από το μοντέλο της αυτοανοσίας. Μελέτες με αγγειοπλαστική σε ασθενείς, αλλά και προσωπικές μαρτυρίες, μιλάνε για ύφεση των υποτροπών και εξάλειψη συμπτωμάτων σε όσους ασθενείς δεν επαναστενώνουν.  Ο ίδιος ο Dr. Schelling, όπως έχει γράψει και εδώ, θεωρεί βέβαιη την παύση της επιδείνωσης, εφόσον έχουν βρεθεί και έχουν λυθεί όλα τα φλεβικά προβλήματα.  Το CCSVI, αυτό που “κανείς δε θα μιλάει γι αυτό το 2011″, όπως έλεγαν κορυφαίοι νευρολόγοι το 2010, οδήγησε σε έναν πρωτοφανή διαδικτυακό αγώνα τους ασθενείς που επιθυμούν τη διάδοση της γνώσης του – τέτοιο αγώνα δεν είδαμε για κανένα φάρμακο για την MS.  Kαι τέτοια ανατροπή στην αντιμετώπισή της δεν ξέρω αν έχει ζήσει ή θα ζήσει άλλη “αυτοάνοση” πάθηση, αλλά σίγουρα η ανακάλυψη του Zamboni μας υποψίασε και για τον γενικό χαρακτηρισμό “αυτοάνοση”, και για τα προβλήματα ροής σε ασθένειες άνευ αιτίας.  Επίσης μας έδωσε ένα γερό χαστούκι συνειδητοποίησης του τί σημαίνει προκατάληψη σε έναν χώρο φαινομενικά αφιερωμένο μόνο στα δεδομένα και όχι στα “πιστεύω”: στην επιστήμη.

Σελίδα 1 από 3123