Monthly Archives: February 2014

Ακτινολογικά μεμονωμένο επεισόδιο

Radiologically isolated syndrome είναι η εμφάνιση αλλοιώσεων στη μαγνητική, τυπικών για σκλήρυνση, αλλά εν απουσία συμπτωμάτων εκ μέρους του ασθενούς – πας ας πούμε για μία μαγνητική για άλλο λόγο, και τυχαία βρίσκεις και μία εστία.

Στην έρευνα που ακολουθεί, υποστηρίχθηκε πως η συχνότητα ανωμαλιών στη λευκή ουσία του εγκεφάλου, και ακτινολογικά μεμονωμένων επεισοδίων, είναι συχνότερη στους συγγενείς ασθενών με σκλήρυνση – δηλαδή, αν εσύ είσαι ασθενής, η υγιής αδερφή σου μπορεί να έχει και κανά δυο εστίες στη μαγνητική χωρίς συμπτώματα (RIS).

Prevalence of Radiologically Isolated Syndrome and White Matter Signal Abnormalities in Healthy Relatives of Patients with Multiple Sclerosis

Ούτως ή άλλως, ισχύει πως ο κίνδυνος εμφάνισης MS σε μονοζυγωτικούς διδύμους είναι 18.2%, σε διζυγωτικούς ανέρχεται σε 4.6%, και είναι 2.7% για όλα τα αδέρφια.  Σε συγγενείς πρώτου βαθμού, ο κίνδυνος εμφάνισης της νόσου είναι 30 έως 50 φορές μεγαλύτερος από τον γενικό πληθυσμό, και κάποτε επηρεάζει και συγγενείς δευτέρου και τρίτου βαθμού.

Εδώ μελετήθηκαν 82 υγιείς έναντι 68 υγιών συγγενών των ασθενών, για να βρεθεί πως οι περικοιλιακές (περιφλεβικές) εστίες είχαν αυξητική τάση στη δεύτερη ομάδα. Σε γηραιότερους υγιείς πληθυσμούς, αναφέρουν οι συγγραφείς, ο εντοπισμός ανωμαλιών στη μαγνητική είναι ούτως ή άλλως συχνότερος λόγω αγγειακών παραγόντων κινδύνου, όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία.

Οι “υγιείς” με RIS έχουν αυξημένο κίνδυνο να διαγνωσθούν με βέβαιη σκλήρυνση – το ένα τρίτο αυτών εμφανίζει συμπτώματα μέσα στην επόμενη πενταετία.

Tί άλλο ξέρουμε για το ακτινολογικά μεμονωμένο επεισόδιο; Πως συνήθως εντοπίζεται σε υγιείς που εμφανίζουν γνωστικές αδυναμίες – γεγονός που μας δείχνει πως οι βλάβες αρχίζουν πολλά χρόνια πριν τη διάγνωση.

The contribution of assessing cognitive impairment in radiologically-isolated syndrome (RIS): a single case report follow-up study.

Υ.Γ. Και μην ξεχνάτε, φέτος λέμε όχι στις αγγειοπλαστικές, ναι στα φάρμακα.  Για να έχουμε MS και αυτό το καλοκαίρι 🙂

50 χρόνια αγγειοπλαστικών

Η “επαναστατική” επέμβαση έκλεισε μισό αιώνα ιστορίας και 60 εκατομμύρια περιστατικών.  Ακόμη και όταν γίνεται στις αρτηρίες, που εκεί γίνεται κυρίως, θεωρείται ασφαλής, χαμηλού ρίσκου, φιλική προς τον ασθενή, ελάχιστα τραυματική και πολύ αποτελεσματική – μόνο σε ένα δύο ανθρώπους τον χρόνο δεν πετυχαίνει.

Angioplasty turns 50

Στον τομέα της καρδιολογίας, προσφέρουν άμεση διάγνωση και θεραπεία σε όσους έχουν υποστεί καρδιακή προσβολή, προλαμβάνοντας ή μειώνοντας τον κίνδυνο μιας δεύτερης προσβολής στο μέλλον.

“Όλα είναι σε πολύ μικρά μεγέθη πλέον.  Κάποιοι καθετήρες είναι ακόμη και λιγότερο από 2 χιλιοστά σε διάμετρο”.  Η αγγειοπλαστική έχει εξελιχθεί.

Ο “πατέρας” της, ο Dr. Charles Dotter, γλίτωσε ανθρώπους από άδικους ακρωτηριασμούς όταν την πρωτοεφάρμοσε, απομακρύνοντας με καθετήρα, και όχι με χειρουργείο, εμπόδια ροής στις αρτηρίες σε διάφορα μέρη του σώματος.  Με τον τρόπο του, άνοιξε τον δρόμο για τη δυνατότητα εφαρμογής της αγγειοπλαστικής σήμερα ακόμη και στη φλεβική θεωρία για τη σκλήρυνση.

Είναι κάτι πρωτοποριακό λοιπόν, ή επικίνδυνο, η αγγειοπλαστική; Όχι.  Είναι ελάχιστα επεμβατική, και ίσως η μόνη πρόταση θεραπείας σε στενώσεις φλεβών, είτε έχουν σχέση με την MS είτε δεν έχουν.  Ζητάνε κάτι παράλογο οι ασθενείς με σκλήρυνση, όταν επιμένουν στις αγγειοπλαστικές;  Ζητάνε να μην “μπλοκάρεται” η εφαρμογή της επιστήμης (αγγειοπλαστικής), όπου μπλοκάρεται η ροή τους.  Πού είναι το πρόβλημα σε αυτό τους το αίτημα;

Διαβάστε παλαιότερο άρθρο για τον Dr. Charles Dotter:

Πατέρας της Επεμβατικής Ακτινολογίας

Dr. Zivadinov και τα αναπάντεχα αποτελέσματα της μελέτης Premise για τη σχέση CCSVI και MS

Η μελέτη Premise είχε ξεκινήσει το 2011 ως η πρώτη τυφλή μελέτη με αγγειοπλαστική πάνω στη σχέση CCSVI και MS.  Ανάμεσα σε 19 ασθενείς, εννέα έκαναν πραγματική αγγειοπλαστική και δέκα όχι.  Οι στόχοι που αξιολογήθηκαν ήταν:

-ασφάλεια της αγγειοπλαστικής: κρίθηκε ασφαλής βραχυπρόθεσμα (από 24 ώρες έως έναν μήνα) και μακροπρόθεσμα (από έξι έως δώδεκα μήνες).

-βελτίωση ροής: εδώ, δυστυχώς, μετά τον πρώτο μήνα δεν υπήρξε διαφορά ανάμεσα στους ασθενείς που έκαναν αγγειοπλαστική και σε αυτούς που δεν έκαναν.  Και έτσι προκύπτει το παρακάτω αποτέλεσμα, για το οποίο ο Dr. Zivadinov λέει πως είναι 100% ενάντια στις αρχικές του υποθέσεις:

In terms of other primary or secondary efficacy endpoints, we looked at one of the hallmarks of any efficacy of treatment in MS, which is the accumulation of new lesions over the follow-up and surprisingly we found that there were actually more lesions in the patients who were treated than those who were in the sham arm with 19 new lesions in 9 patients developing in treatment vs only 3 in 10 patients in the sham arm. This almost reached statistical significance and may suggest that this type of treatment may actually increase the perfusion in the brain, which may lead to a short-term increase in the inflammation. This is our best explanation for the observation.

Από την άποψη άλλων πρωτογενών ή δευτερογενών επιδράσεων, ερευνήσαμε μία πτυχή της επίδρασης της αγγειοπλαστικής στην MS, που είναι η συσσώρευση νέων εστιών κατά το follow-up, και βρήκαμε περιέργως πως υπήρχαν τελικά περισσότερες εστίες στους ασθενείς που είχαν κάνει αγγειοπλαστική από αυτούς που δεν είχαν κάνει, αφού 19 νέες εστίες προέκυψαν στους εννέα ασθενείς που έκαναν επέμβαση, ενώ μόνο τρεις στους δέκα ασθενείς που δεν έκαναν.  Αυτό έχει σχεδόν στατιστική σημασία, και ίσως υπονοεί πως αυτού του είδους η επέμβαση ίσως τελικά να αυξάνει την αιμάτωση στον εγκέφαλο, και έτσι να οδηγεί σε βραχυπρόθεσμη αύξηση της φλεγμονής.  Αυτή είναι η καλύτερη εξήγηση για αυτό που παρατηρήσαμε.

Συμπαθώ την προσπάθεια του Dr. Zivadinov να μην απορρίψει το CCSVI και να βρει εξηγήσεις εκεί που συνάδελφοί του νευρολόγοι θα έκαναν απλά αφορισμούς.  Στο φτωχό μυαλό μου τα πράγματα είναι πιο απλά: στους εννέα ασθενείς στους οποίους έκαναν επέμβαση, και οι οποίοι τελικά είχαν περισσότερες εστίες, συνέβη να πειραχτεί το CCSVI τους, αλλά να μη λυθεί, αφού βελτίωση της ροής στην ομάδα δεν είδαν μετά τον μήνα.  Αν δεν εξαφάνισαν, λοιπόν, τις στενώσεις τους, είναι σαν να αντικατέστησαν το παλιό τους CCSVI με ένα νέο, με άλλου βαθμού στενώσεις ίσως.  Αν έχεις CCSVI, γιατί να μην έχεις εστίες;  Οι ασθενείς αυτοί έκαναν και τέσσερις υποτροπές, σε αντίθεση με την ομάδα ελέγχου που έκανε μόνο μία.  Αν επαναστένωσαν, δε βγάζουν νόημα και οι υποτροπές;  Ο Dr. Zivadinov μιλάει βέβαια για περισσότερη αιμάτωση που προκαλεί τέτοια φαινόμενα.  Ποιός ξέρει αν όντως η καλύτερη αιμάτωση εξηγεί “ανεξήγητες” επιδεινώσεις σε ασθενείς που πραγματικά έχουν βελτιωμένη ροή μετά την αγγειοπλαστική, ή αν, τελικά, δεν υπάρχουν “ανεξήγητες” επιδεινώσεις, παρά μόνο αποτυχημένες επεμβάσεις.


Interview with Dr. Zivadinov