Το μακρύ ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα

Λένε πως ο Μάιος είναι ο μήνας που συγκεντρώνει τις περισσότερες γεννήσεις ανθρώπων που θα εκδηλώσουν σκλήρυνση κατά πλάκας.  Δεν ξέρω αν γι’ αυτόν τον λόγο γιορτάζεται και η παγκόσμια μέρα της MS τον Μάιο (25-5).  To CCSVI έχει διαδικτυακά συμφωνηθεί να “γιορταστεί” στις 5 Μαίου, και αρκετοί έχουμε γενέθλια το ίδιο δεκαήμερο.

Αυτή η MS μας έχει φλομώσει δυσάρεστες επετείους: η μέρα που έπαθες την πρώτη ώση, η μέρα που έμαθες για τη διάγνωση, το πρώτο μη αντιστρέψιμο μόνιμο σύμπτωμα, η τελευταία φορά που ένιωθες καλά.  Για άλλους (πολλούς), η μέρα που ξεκίνησες τα φάρμακα, η πρώτη φορά που νοσηλεύτηκες, η τελευταία που ένιωσες να στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια – κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Για μένα, η ημερομηνία που άλλαξε την ιστορία ήταν η μέρα που διάβασα στο ίντερνετ την άγνωστη λέξη Zamboni (Φεβρουάριος 2010) και η ημερομηνία που έκανα το Liberation Treatment.  Όπως έχω πει και αλλού, ήταν το ραντεβού με το μπιγκ μπανγκ της δικής μου εξέλιξης, την αρχή όλων.  Και κοίτα να δεις, θα πήγαινε και απαρατήρητο αν δεν υπήρχε αυτή η άγνωστη λέξη από Ζ.

Όμως ο εικοστός αιώνας πέρασε ολόκληρος μέσα στη νύχτα. Μαζί με αυτόν, πέρασαν γενιές ασθενών που δεν τολμώ να φανταστώ από τι έπασχαν εν τέλει.  Μου έχει μείνει στο μυαλό η εικόνα του ποιητή Heine (εικάζεται πως έπασχε από την ίδια νόσο).  Κυκλοφορεί ένα πορτρέτο του στο διαδίκτυο, με αυτόν σκυμμένο και μάλλον κατηφή.  Πώς να πάρεις τα μάτια σου από τον λαιμό του;

Καιρό ήθελα να το πω αυτό, θα το τολμήσω τώρα.  Για πρώτη φορά στην ιστορία της σκλήρυνσης, υποστασιοποιείται αυτό που καταδικάζουμε στη φιλοσοφία αλλά λατρεύουμε στην ιατρική: η ελπίδα.  Μαζί με αυτήν, το μέλλον.

Νομίζω πως συμφωνούμε οι περισσότεροι πως η ζωή είναι αυτή, και άλλη δεν έχει.  Σε αυτή τη ζωή υπάρχει πλέον η πιθανότητα/προοπτική ενός άλλου μέλλοντος.  Δεν είναι ρομαντισμός.  Είναι εξαγωγή συμπερασμάτων βασισμένη στο παρόν, το μόνο που διαθέτουμε.

Θα είναι ρομαντισμός να ισχυριστούμε πως, ακόμη και με το CCSVI, τα πράγματα είναι απλά.  Οι νευρολογικές βλάβες είναι βλάβες – το ίδιο και οι δύστροπες φλέβες.  Όμως για πρώτη φορά επιτέλους η νύχτα αποκτά πρόσωπο, όνομα και χαρακτήρα.  Το να ονοματίζεις ένα πρόβλημα αποτελεί το πρώτο βήμα στην επίλυσή του.

Η συντάκτρια του παρόντος κειμένου ομολογεί πως αυτό το ποστ είναι  συναισθηματικό – φταίει και η ώρα, περασμένα μεσάνυχτα.  Όμως όσο το κεφάλι που κατευθύνει το χέρι δεν έχει νιώσει πόνο ή δυσφορία εδώ και ενάμιση μήνα από τη δική της επέτειο, άλλο τόσο σίγουρη είναι η ίδια πως αυτό που ξημερώνει είναι μέρα.

  1. καλημερα λοιπον!
    και καλο μηνα!

Leave a Comment