Το CCSVI ως αιτία της πολλαπλής σκλήρυνσης (Ι)

Από το βιβλίο της Marie A. Rhodes, CCSVI as the Cause of Multiple Sclerosis: The Science Behind the Controversial Theory.

The Immune System vs. Vascular Causes

Παρατίθεται, σε μορφή σύνοψης, η φλεβική προέλευση της σκλήρυνσης, όπως την περιγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο της (σελ. 36-9).

Το 1935 ο Thomas Rivers ανακάλυψε πως η έγχυση ξένων εγκεφαλικών πρωτεινών σε ένα ζώο προκαλούσε αλλεργική αντίδραση στον εγκέφαλο του ζώου, με συνέπειες τη φλεγμονή, απομυελίνωση και  παράλυση.  Η αλλεργική αυτή αντίδραση, ωστόσο, υποχωρούσε από μόνη της και το ζώο επανέκαμπτε.  Όμως, καθώς η απομυελίνωση του ζώου φάνηκε σε πολλούς ερευνητές σχετική με την MS, σκέφτηκαν πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το πείραμα του Rivers για να φτιάξουν ένα μοντέλο για την MS.

Όπερ και συνέβη.  Το 1949 οι Peter Olitsky και Robert Yager προκάλεσαν οξεία διάχυτη εγκεφαλομυελίτιδα στα ποντίκια.

Την ίδια περίοδο, ένας Νευρολόγος (!) με το όνομα Tracy Putnam μελετούσε την υπόθεση πως κάποιο αγγειακό πρόβλημα προκαλεί την πολλαπλή σκλήρυνση.  Από το 1931 έως το 1936 o Putnam πειραματιζόταν με φλέβες στον εγκέφαλο των σκύλων, και είδε πως η απόφραξη αυτών έδινε εστίες εκπληκτικά όμοιες με τις εστίες της πολλαπλής σκλήρυνσης.  Το φλεβικό μοντέλο του Putnam δεν κρίθηκε τυπικό της MS, αν και ο ίδιος συνέχισε να υποστηρίζει πως είτε κάποιος θρόμβος είτε απόφραξη φλέβας προκαλούν τη νόσο.  Μέχρι το 1942 είχε στρέψει το ενδιαφέρον του περισσότερο στην πιθανότητα να είναι η MS μία ανωμαλία στην θρόμβωση του αίματος.  Τότε, βέβαια, δε θα μπορούσε να εξετάσει κάπως τη ροή των ασθενών – οι πρώτες φλεβογραφίες πραγματοποιήθηκαν το 1967.  Τόλμησε, όμως, να σχεδιάσει έρευνα για τη θεραπεία ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας μέσω αντιθρομβωτικών (dicoumarin).  Τα αποτελέσματα δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά, αλλά ο Putnam επέμεινε.

Στο μεταξύ, ιδρύθηκε η National Multiple Sclerosis Society και ο Putnam ήταν ένας από τα βασικά στελέχη της.  Ως μέλος, εξέδωσε, μαζί με άλλους γιατρούς, ένα εγχειρίδιο με συμβουλές για την MS, το οποίο συμπεριελάμβανε και τα δικά του ευρήματα.  Το αποτέλεσμα ήταν η φλεβική προέλευση της πολλαπλής σκλήρυνσης να είναι δημοφιλής το 1950.  Βάσει αυτής, ένας γιατρός, ο Brickner, πρότεινε την χορήγηση αγγειοδιασταλτικών ουσιών (amyl nitrite) σε ασθενείς που βιώνουν μία υποτροπή.  Όταν η συγκεκριμένη ουσία χορηγούνταν, τα συμπτώματα εξαφανίζονταν γρήγορα.  Αν και η μέλετη ήταν μικρή, έδωσε βάση στην υπόθεση πως το πρόβλημα στην πολλαπλή σκλήρυνση είναι η κακή κυκλοφορία του αίματος.

Παραγνωρισμένη είναι επίσης και η μελέτη του Hinton Jonez, ο οποίος προκαλούσε αγγειοδιαστολή με την ενδοφλέβια χορήγηση ισταμίνης.  Η συγκεκριμένη αγωγή είχε επιτυχία σε 1500 ασθενείς.

Ελλείψει τεχνικών μέσων που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την υπόθεση της κακής φλεβικής κυκλοφορίας, η φλεβική προέλευση της MS εγκαταλείφθηκε το 1960.  Η ανοσολογία ήταν στα πάνω της και υποσχόταν διασταυρώσιμα αποτελέσματα.  Επιστρέψαμε στα ποντίκια.

Σημείωμα της συντάκτριας: θα έχω σύντομα το βιβλίο στα χέρια μου, θα επανέλθω με περισσότερες πληροφορίες.  H συγγραφέας θα διαθέσει το 10% των πωλήσεων του βιβλίου της στην έρευνα για το CCSVI.

Leave a Comment