Dr. Dake: το μέλλον και το CCSVI.

Στην ιατρική επιθεώρηση Endovascular Today δημοσιεύθηκε η γνώμη του Dr. Dake για το τί χρειάζεται ακόμη να μάθουμε γύρω από το CCSVI, τώρα και στο μέλλον.  Ο γιατρός ήταν κατηγορηματικός πως επιβάλλεται μία multidisciplinary collaboration.  Νευρολόγοι και Επεμβατικοί πρέπει να συνεργαστούν.

CCSVI: What We Need to Know Now and in the Future

Ωραία το λέμε στα λόγια, αλλά γιατί δε γίνεται;  Το CCSVI ανάβει φωτιές στη συζήτηση ανάμεσα σε ασθενείς και ιατρούς, όπου και αν λαμβάνει χώρα αυτή, σε συλλόγους ή στο διαδίκτυο.  Ο Dr. Dake κατανοεί μερικώς τον σκεπτικισμό των Νευρολόγων, αφού στην καριέρα τους, λέει, έχουν έρθει κατά καιρούς αντιμέτωποι με διάφορες φημολογούμενες “θεραπείες” της σκλήρυνσης.  Όμως το CCSVI δεν είναι εναλλακτική θεραπεία, θα τόνιζε αμέσως οποιοσδήποτε ενημερωμένος αναγνώστης.  Ο Dr. Dake προσθέτει πως έχουν, οι γιατροί που ασχολήθηκαν με την αποκατάστασή του, επιστημονικές ενδείξεις και δεδομένα που αρκούν για να προχωρήσουμε με ολοκληρωμένες μελέτες.

Μας λείπει η απόδειξη της αιτιότητας, ωστόσο.  Μία αιτιότητα που κόστισε 150 χρόνια έρευνας στη νευρολογική κοινότητα.  Είναι αστείο, συνεπώς, να πιστεύουμε πως μπορεί σε πολύ λιγότερο χρόνο το CCSVI να αποδείξει την αιτιακή του σχέση με την σκλήρυνση, όταν η φλεβική κυκλοφορία δεν έχει μελετηθεί επαρκώς ούτε στη φυσιολογία της, πόσω μάλλον στην παθολογία της.  Προκειμένου να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος, ο γιατρός θεωρεί πως είναι προτιμότερο να προχωράμε σε αγγειοπλαστικές μέσω κλινικών δοκιμών παρά να πειραματιζόμαστε εργαστηριακά με την ανώμαλη φλεβική ροή ώστε να δούμε τί και αν συμβαίνει:

When considering the inability over the last 150 years to definitively grasp the underlying cause of MS, the conceptual difficulties that persistently challenge our understanding of the interplay between anatomical and physiological factors that contribute to symptomatic venous obstruction of other vascular territories, and the difficult-to-comprehend roles of a variety of conditions that apparently portend a predisposition to developing MS, it is unlikely that the CCSVI theory will lend itself to easy pathophysiological examination. Paradoxically, it may prove easier to move forward with CCSVI treatment studies that incorporate established objective endpoints accepted by MS neurologists rather than pursue unproven evaluations of specific but possibly irrelevant physiological consequences of venous flow disturbances.

Έχουν γίνει περί τις 13000-15000 χιλιάδες επεμβάσεις σε αντίστοιχο αριθμό ασθενών με MS.  Αναρωτιέται κανείς: αν δεν είναι αυτό συσχέτιση, τότε τί είναι;  Σε σχέση με αυτόν τον αριθμό των επεμβάσεων, οι σοβαρές επιπλοκές που σημειώθηκαν είναι εξαιρετικά σπάνιες.  Καλεί λοιπόν ο Dr. Dake τους Νευρολόγους να συνεργαστούν προκειμένου να απαντηθούν τα ερωτήματα του μέλλοντος που μας αφορούν: τί επηρεάζει ακριβώς η αγγειοπλαστική;  Τη ροή, ή κάτι άλλο;  Υπάρχει όντως ένδειξη για μεταβολή στην πορεία της νόσου μετά την αγγειοπλαστική;

Επί του πρακτέου, τί θα θέλαμε εμείς τώρα από τους θεράποντες Νευρολόγους;  Να μελετήσουν πρώτιστα τις εργασίες του Dr. Paolo Zamboni, καθώς είναι τρομακτική άγνοια να μην έχουν ακούσει καν την υπόθεση που διατύπωσε ο Αγγειοχειρουργός.  Να μην αποτρέπουν τους ασθενείς τους από το να πραγματοποιήσουν έστω έναν υπέρηχο για την αξιολόγηση της φλεβικής ροής σε έμπειρο γιατρό.  Να παρακολουθούν με ενδιαφέρον, και να μην απαξιώνουν, τις μαρτυρίες ασθενών που υποβλήθησαν σε αγγειοπλαστική.  Είναι ανάγκη, μάλιστα, να τους αξιολογούν νευρολογικά κάθε τρεις μήνες, διαστήματα στα οποία φαίνεται να καταγράφονται βελτιώσεις ή επαναστενώσεις.  Και να έχουν μία καλή σχέση συνεργασίας με τον Επεμβατικό γιατρό των ασθενών τους, ώστε να υπάρχει ταυτόχρονη παρακολούθηση φλεβικής ροής και νευρολογικής κατάστασης.  Πραγματικά ανέξοδες προτάσεις για έμπειρους επιστήμονες.

Επίσης οι Νευρολόγοι έχουν άλλο ένα μεγαλεπήβολο πρόβλημα να λύσουν: πώς αξιολογείται η επίδραση ανοσοτροποποιητικών ή ανοσοκατασταλτικών σε ασθενείς με φλεβική ανεπάρκεια;  Να συνεχίζουν τις θεραπείες τους κανονικά, ή υπάρχει περίπτωση οι κίνδυνοι να είναι μεγαλύτεροι από τα οφέλη;  Επηρεάζουν οι θεραπείες την κατάσταση των φλεβών ή την υποαιμάτωση;  Αυτά τα ερωτήματα πρέπει οπωσδήποτε να διερευνηθούν.  Σε ασθενείς με διαπιστωμένη Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια μπορείς ανώδυνα να συνεχίζεις να συνταγογραφείς φάρμακα;

Έχουμε να κάνουμε με μία δυσίατη, αν όχι ανίατη, ασθένεια.  Οι Νευρολόγοι πρέπει να συνεργαστούν.  Οποιοσδήποτε υποτιμά τυφλά την φλεβική πλευρά της MS δεν είναι επιστήμονας, και πιθανόν κρίνεται και λιγότερο ανθρωπιστής.

Leave a Comment