A mess.

Στον Καναδά, περίπου τετρακόσιοι ασθενείς τον χρόνο πεθαίνουν εξ αιτίας κάποιας επιπλοκής της σκλήρυνσης. Περισσότεροι από ένας την ημέρα, δηλαδή.

Ένας την ημέρα;

Και ο Καναδάς δεν είναι η μόνη χώρα με ασθενείς.  Προσθέστε τους εκλιπόντες παγκοσμίως στο απουσιολόγιο.

Σε κανέναν από τους 400 που υπέκυψαν πέρυσι δε δόθηκε η δυνατότητα υπερήχου ή αγγειοπλαστικής.

Ο William Peart, ασθενής στον Καναδά, πέθανε πριν έξι μήνες, έχοντας στερηθεί του δικαιώματος να κάνει αγγειοπλαστική στη χώρα του, κι ας είχε αποτανθεί στο Υπουργείο Υγείας για “παρηγορητική θεραπεία”.

Και φυσικά, κανείς δεν πεθαίνει ξαφνικά μία μέρα έχοντας ζήσει μία πλήρη και χαρούμενη ζωή, αλλά έχοντας βιώσει μία πολύχρονη και αδικαιολόγητη φθορά, την αγωνία των φαρμάκων, την ματαίωση της ελπίδας, το μηδενισμό της αξιοπρέπειας.

Ένας την ημέρα, λοιπόν.  Για κάποιους είναι νούμερο, για άλλους αναντικατάστατος γονέας, φίλος, αδερφός.

Για αυτούς που οι ασθενείς είναι νούμερα, η σύσταση είναι να αποφεύγει κανείς τις επικίνδυνες και αναποτελεσματικές αγγειοπλαστικές μίας ανυπόστατης θεωρίας, επινόησης μίας συντεχνίας Αγγειοχειρουργών.

Μακριά από τον Καναδά, στη δική μου μικρή γενέτειρα πόλη μία ασθενής πέθανε πριν τρεις μήνες έπειτα από χρόνια κατάκλιση εξ αιτίας της MS.

Ώστε τα χειρότερα συμβαίνουν αλήθεια.  Δεν είναι το “φάντασμα” της θετικής σκέψης.  Είναι ο λόγος που η θετική σκέψη είναι άχρηστη στην MS.

“Μακάρι να μπορέσω να ξεχάσω

Αυτά τα ζητήματα που με τον εαυτό μου τόσο πολύ συζητώ

Και τόσο εξηγώ

Επειδή καμία ελπίδα δεν έχω να επιστρέψω

Ας απαντήσουν τούτες οι λέξεις

Πως ό,τι έγινε, να μην ξανασυμβεί”

T. S. Eliot, Ash Wednesday.

Οι ασθενείς με CCSVI του Tracking Project περιγράφουν την MS σαν ένα σπίτι που φλέγεται – ευτυχώς όχι σαν “ευλογία”, ή “ασθένεια που τους έκανε καλύτερους ανθρώπους”.  Περιμένουν τον πυροσβέστη διακαώς.  Ξέρουν, ωστόσο, πως τα τραύματα που έπαθαν δε θα φύγουν ποτέ.  Και γράφουν μανιωδώς, ελπίζοντας πως ό,τι έγινε με αυτή την ασθένεια, δε θα ξανασυμβεί σε άλλη ασθένεια, σε άλλη ανθρώπινη ζωή.

Πόσα λίγα γνωρίζει για τον άνθρωπο, αυτός που κηρύττει και διδάσκει να αποδεχτείς την πυρκαγιά;

  1. Και γράφουν μανιωδώς, ελπίζοντας πως ό,τι έγινε με αυτή την ασθένεια, δε θα ξανασυμβεί σε άλλη ασθένεια, σε άλλη ανθρώπινη ζωή.

    Συνέβαινε (γαστρικό έλκος, επιλόχειος πυρετός, λευκοδυστροφία), συμβαίνει (ΧΕΝΦΑ), θα συμβαίνει (???).

    Από την πλευρά μου, εύχομαι καλό Μεσσαίωνα σε όλους τους Ανώτερους Ανθρώπους, που νομίζουν ότι προσφέρουν, γράφοντας ποιηματάκια και αλλες συναισθηματικές παράλογες ηλιθιότητες.

    Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι η πίστη σε οποιονδήποτε παραλογισμό κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο στους κάθε λογής “ιεροκήρυκες”. Η πραγματικότητα είναι το πιο πιθανό φαινόμενο που μπορεί να συμβεί.

    Οι φίλοι μας οι Καναδοί έχουν ένα δίκαιο με την έννοια ότι η θεωρία στερείται προς το παρόν “μαθηματικής” απόδειξης. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση δικαιολογία για τον εφαρμοσμένο σκοταδισμό στον οποίο επιδίδονται κατ’ εξακολούθηση. Χρειάζονται το χρόνο τους.

    Ορισμένες φορές, όμως, η αναίτια αδιαλλαξία αγγίζει τα όρια του δόλου. Ναι μεν, δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει αν και πόσους ανθρώπους με ήδη προχωρημένη ΣΚΠ θα μπορούσε να είχε σώσει, ή έστω ανακουφίσει, η αποκατάσταση της κυκλοφορίας στο ΚΝΣ, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην ερευνούν το φαινόμενο.

Leave a Comment