Ο αγγειακός παράγοντας στην Parkinson’s

Σε έναν από τους πρώτους αντίλογους στο CCSVI διατυπώθηκε, εν μέσω άλλων, η αντίρρηση ότι ενώ η εναπόθεση σιδήρου που προβλέπει η θεωρία έχει παρατηρηθεί και σε άλλες νευρολογικές παθήσεις, όπως η Parkinson’s, η αρχική έρευνα του Zamboni απέτυχε να βρει φλεβικές ανωμαλίες σε οποιονδήποτε άλλον ασθενή πλην των πασχόντων από ΠΣ. Επομένως, σύμφωνα με το σκεπτικό των συγγραφέων, η ΠΣ δεν είναι δυνατόν να προκαλείται από κάποιο είδος φλεβικής ανωμαλίας.

 http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/ana.22001/abstract

Να όμως που ο διακεκριμένος νευροχειρουργός Dr. Peter Jannetta και η ομάδα του από το Πίτσμπουργκ ανακάλυψαν επιβαρυντικά στοιχεία, και πιθανόν αιτιώδη σχέση με την Parkinson’s, για μια πολύ συγκεκριμένη αρτηρία του εγκεφάλου. Η ιστορία της ανακάλυψης θυμίζει πολύ τις εντυπωσιακές μαρτυρίες απελευθέρωσης από το CCSVI.

http://www.pagepress.org/journals/index.php/ni/article/view/ni.2011.e7

Ο Dr. Peter Jannetta ασχολείται εδώ και χρόνια με τη χειρουργική αποκατάσταση της νευραλγίας τριδύμου για την οποία και ανέπτυξε μια πατενταρισμένη μέθοδο που φέρει το όνομά του:

http://en.wikipedia.org/wiki/Microvascular_decompression

Εξετάζοντας λοιπόν τη μαγνητική τομογραφία μιας ασθενούς 60 ετών με 11 χρόνια νευραλγίας τριδύμου και διάγνωση Parkinson’s, παρατήρησε ότι η αριστερή οπίσθια εγκεφαλική αρτηρία (posterior cerebral artery) συμπίεζε μια ομαδα κινητικών νεύρων γνωστή ως cerebral peduncle, στην ίδια ευρύτερη περιοχή όπου παρατηρείται η έλλειψη ντοπαμίνης, ο βασικός παθολογικός μηχανισμός της Parkinson’s. Αποφάσισε να επεκτείνει τη χειρουργική διαδικασία και μετά την αποκατάστηση της νευραλγίας τριδύμου να μετατοπίσει την εν λόγω αρτηρία. Το αποτέλεσμα; Αμέσως μετά την επέμβαση, μαζί με τον 11ετή πόνο στο αριστερό πρόσωπο, σταμάτησαν και όλα τα τρέμουλα. Η αποκατάσταση διήρκεσε 18 μήνες. Στον επανέλεγχο διαπιστώθηκε το ίδιο συμπιεστικό φαινόμενο, αλλά αυτή τη φορά από την αντίστοιχη δεξιά αρτηρία.

Ο γιατρός και η ομάδα του είπαν να το ψάξουν λίγο παραπάνω. Έλεγξαν λοιπόν με μαγνητική τομογραφία 20 ασθενείς και 20 άτομα ελέγχου. Εντόπισαν εμφανώς το πρόβλημα στο 73.7% των ασθενών και το 10% των ατόμων ελέγχου (2 άτομα) εκ των οποίων ο ένας διαγνώστηκε κατόπιν με την ασθένεια. Τώρα ήδη σχεδιάζουν πολυκεντρική μελέτη η οποία προβλέπει και την εφαρμογή της διαδικασίας αποκατάστασης. Τονίζεται ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι νευροχειρουργοί θα πρέπει να εκπαιδευτούν από τον Dr. Jannetta.

Σας θυμίζει κάτι το τελευταίο; Και ο Dr. Zamboni έλεγε ότι οι ακτινολόγοι που αναζητούν το CCSVI θα έπρεπε να περάσουν πρώτα μια μικρή εκπαίδευση. Κάποιοι όμως, θιγμένοι προφανώς από την προτροπή, έκαναν μόνοι τους μελέτες και δεν βρήκαν τίποτα. Και τώρα οι εργασίες τους λιβανίζονται ως αποδείξεις ανυπαρξίας του CCSVI.

Και φυσικά δεν βγήκε κανένα ρεύμα νευρολόγων να απαγορεύσει τις επεμβάσεις του Dr. Jannetta. Κι ας είναι αμιγώς χειρουργικές, κι ας εφαρμόζονται σε άτομα μέσης ηλικίας, κι ας αφορούν πολλαπλάσιο πληθυσμό από τους ασθενείς με ΠΣ. Ποιά είναι η διαφορά στην προκειμένη περίπτωση;

Μία φαίνεται να ξεχωρίζει: Η Parkinson’s είχε την τύχη να μην συνδεθεί με τη δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Έτσι γλύτωσε τη ρετσινιά του “αυτοάνοσου” και παρέμεινε “ιδιοπαθής”. Απαλλάχτηκε λοιπόν από “θεραπείες” πρώτης, δεύτερης, νιοστής γραμμής και περιορίστηκε στην συμπτωματολογική αντιμετώπιση χαμηλής αποτελεσματικότητας. Διαδεδομένη, αλλά και οικονομικά στείρα. Κανείς δεν πρόκειται να ζημιωθεί από τη θεραπεία της.

Leave a Comment