Τα κείμενα του πολιτισμού

Η εμμονή στην αυτοανοσία της σκλήρυνσης δεν είναι ο μόνος λόγος να κοιτά κανείς καχύποπτα τον κόσμο. Ο εικοστός αιώνας, μέσω πέντε βασικών κειμένων του, έδειξε τον δρόμο προς την απομυθοποίηση. Καλό είναι να τα διαβάσει κανείς, αφού, πέρα από απολαυστικά αναγνώσματα, είναι φιλοσοφικά και επιστημονικά εργαλεία επιβίωσης.

Charles Darwin, η καταγωγή των ειδών και η θεωρία της φυσικής επιλογής.  Η φύση δεν είναι ούτε στατική ούτε αιώνια.  Είναι το διαρκώς μεταβαλλόμενο αποτέλεσμα της αντιπαλότητας των ειδών σε αυτή.  Η φύση δεν έχει “ηθική”.  Διακρίνεται από το δίκαιο του ισχυρότερου και του ικανότερου να διαιωνιστεί.  Η φυσική επιλογή οδηγεί σε μία βελτιστοποίηση των χαρακτηριστικών εκείνων των ειδών, που ανταγωνίζονται επιτυχώς στον αγώνα της τροφής, της χωροεπικράτειας και της αναπαραγωγής.  Ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα φυσικής επιλογής και όχι αποτέλεσμα μίας τελεολογίας.

Karl Marx, Το Κεφάλαιο.  Η ιδέα της “αποξένωσης” δεν είναι όρος μόνο των μητροπόλεων του εικοστού αιώνα, αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων, οι οποίες διατηρούνται σε ένα πλέγμα συμφέροντος-ανταλλαγής (από χρήματα και φαγητό, μέχρι συναίσθημα και κρεβάτι).  Η οικονομική βάση των σχέσεων μεταθέτει το ενδιαφέρον στους νόμους που ορίζουν τα οφέλη που προκύπτουν από αυτές τις σχέσεις.  Οι ταξικές διακρίσεις είναι αναγκαστικές στην ανθρώπινη κοινωνία.  Η πάλη είναι διαλεκτική: υπάρχει σε κάθε κοινωνία ο ισχυρός και ο αδύναμος, και έτσι συντηρούνται πάμπολλες σχέσεις συμφέροντος.

Ο Friedrich Nietzsche και το κίνημα του Υπαρξισμού.  Η κριτική στην θεολογική “αυθεντία”.  Η χαρά, αλλά και ευθύνη, της ελεύθερης βούλησης.  Το ενδιαφέρον μετατίθεται στον άνθρωπο, ως τον μόνο αρμόδιο να ορίσει τη ζωή του.  Επικρίνεται η θρησκεία αλλά και κάθε είδους αυθαίρετη πίστη που σκοπό έχει να προβάλλει την ελπίδα σε ένα άγνωστο μέλλον.  Οι δύο αυτές διαστάσεις, συναισθήματος και χρόνου, (ελπίδα-μέλλον) θεωρούνται υπεύθυνες για την ατολμία των ανθρώπων να αλλάξουν τη ζωή τους στο παρόν, αλλά και για τον εγκλωβισμό της σκέψης σε επικίνδυνα “καθεστώτα”.

Ο Sigmund Freud και η Σχολή της Ψυχανάλυσης.  Ο άνθρωπος δεν είναι ον με συνείδηση μόνο, αλλά και με υποσυνείδητο (ενδεικτική ονομασία για ό,τι ονομάζουμε αλλιώς ένστικτα και ορμές).  Ο άνθρωπος δεν είναι το άμεμπτο έλλογο ον, αλλά ικανός για βία, διαστροφή, επιθετικότητα, θάνατο.  Τα ένστικτα αυτά ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο και “ελέγχονται” από τον πολιτισμό.  Ο άνθρωπος μαθαίνει να τα καταπνίγει χάρη στη συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους, αλλά δεν το καταφέρνει πάντα.  Το “εγώ” είναι αυτοκρατορικό και εξουσιαστικό.

Ο Albert Einstein και η ειδική θεωρία της σχετικότητας.  Ο χρόνος δεν είναι ένα απόλυτο μέγεθος.  Η αντίληψη δύο ταυτόχρονων γεγονότων στον χρόνο αμφισβητείται, αφού η αντίληψή τους εξαρτάται από τον παρατηρητή.  Η έμφαση είναι ξανά στον παρατηρητή (φαινομενολογία).  Η κρίση για ένα γεγονός δεν είναι άσχετη από τη θέση του παρατηρητή του γεγονότος.

Είμαστε άνθρωποι και, στην κρίση αυτή που άνοιξε η θεωρία του CCSVI, κρίση που φαίνεται μόνο ιατρική αλλά δεν είναι, αναδεικνύονται τα χρώματα μίας απομυθοποιημένης ανθρώπινης φύσης.  O Max Planc είπε πως μία θεωρία κερδίζει έναντι μίας άλλης όχι επειδή καταφέρνει να πείσει τους αντιπάλους της, αλλά επειδή η γενιά των αντιπάλων πεθαίνει και μία νέα γενιά, εξοικειωμένη με την θεωρία, έρχεται στο προσκήνιο.  Κακά νέα αυτά για τους πραγματικά ανίσχυρους ασθενείς απέναντι στο καθεστώς της αυτοανοσίας αλλά και για αυτούς που δε δύνανται οικονομικά να πληρώσουν μόνοι τους τα έξοδα διάγνωσης και αποκατάστασης.  Η επιβίωση δεν έχει ηθική.  Θλιβερό, αλλά αληθινό.  Όσο οι Νευρολόγοι αρνούνται να παρατηρήσουν τη νόσο από άλλη οπτική πλην της αυτοάνοσης, μία γενιά ασθενών διχοτομημένη καλείται να πάρει θέση: κάποιοι με θυμό και οργή για την ιατρική αντιμετώπιση που τυγχάνουν, κάποιοι ακόμη με καλόβολη πίστη σε αυτούς που δεν αφήνουν τη ΧΕΝΦΑ να προχωρήσει ως εξέταση διάγνωσης και αποκατάστασης στην σκλήρυνση.

Τί είναι αυτός που άκριτα και αδικαιολόγητα απαγορεύει τους υπερήχους ή τις αγγειοπλαστικές σε ασθενείς με χρόνια ασθένεια και αναπηρίες, παρά ένα δίποδο που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για τον εγωισμό, το χρήμα και την χωροεπικράτειά του;  Δε θέλει να παραδεχτεί ότι δεν ξέρει, δε θέλει να πει πως μπορεί και να έκανε λάθος, δε μπορεί να δει την πραγματικότητα αλλιώς, δε θέλει να τον φέρεις σε δύσκολη θέση με τις ερωτήσεις σου.  Θέλει να μη ρωτάς.  Τέτοια είναι η φύση μας.

  1. ..αυτο λοιπον ειναι ενα κειμενο για εφημεριδα
    δεν ξερω ποτε οι εφημεριδες θα ζητησουν ενα κειμενο για χενφα, αλλα ΟΤΑΝ αυτο συμβει, παρακαλω να τους δωσετε αυτο!

Leave a Comment