Monro-Kellie υπόθεση και αυξημένη φλεβική πίεση

Τί σχέση έχει η Υδραυλική Μηχανική με την MS?

Μεγάλη.  It’s all about flow.

Πριν ενάμιση μήνα περίπου, το CCSVI συσχετίστηκε θετικά με την υποπαροχέτευση αίματος στον εγκέφαλο σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας.  Είχε ήδη δειχθεί πως το CCSVI έχει επίσης σχέση με τη μειωμένη κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού στους ίδιους ασθενείς – γεγονός που επηρεάζει άμεσα τη μεταφορά θρεπτικών ουσιών, την απομάκρυνση των άχρηστων και τη ρύθμιση της ενδοκρανιακής πίεσης.

The results of our study supported our working hypothesis that extracranial VH (venous hemodynamic) anomalies could alter intracranial CSF flow dynamics in MS, because we found associations indicating reduced of the net CSF flow in the MS patient group, which had significant alterations of extracranial VH.

CSF dynamics

Η θεωρία που “δένει” όλα τα υγρά σε ένα εκρηκτικό κοκτέηλ είναι η υπόθεση Monro-Kellie.

Monro-Kellie hypothesis

Η υπόθεση αυτή θεωρεί πως ο ενδοκρανιακός όγκος είναι σταθερός: το αίμα, το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και ο εγκεφαλικός ιστός βρίσκονται σε μία τέτοια ισορροπία, ώστε αύξηση στον όγκο του ενός να συνεπάγεται μείωση στον όγκο του άλλου.

Ο όγκος του αίματος που κυκλοφορεί στον εγκέφαλο είναι πάντα σταθερός.  Τί θα συμβεί αν εντοπίζεται φλεβική ανεπάρκεια στις οδούς αποχέτευσης (σφαγίτιδες);  Το αίμα θα παραμένει για περισσότερη ώρα στάσιμο στις φλέβες.  Συνεπώς, σύμφωνα με την Monro-Kellie υπόθεση, αφού αυξάνεται η ποσότητα του αίματος στις φλέβες, θα μειωθεί η κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού αλλά και η αιμάτωση του εγκεφάλου (hypoperfusion).  Και τα τρία αυτά φαινόμενα, δηλαδή η εγκεφαλονωτιαία φλεβική ανεπάρκεια, η αργή κυκλοφορία του ΕΝΥ και η υποαιμάτωση του εγκεφάλου, εντοπίζονται στην πολλαπλή σκλήρυνση, και άρχισαν να αποτελούν μέρος μίας ολοκληρωμένης πρότασης παθογένεσης χάρη στο CCSVI.

H διαταραχή της ισορροπίας των υγρών αυξάνει την ενδοκρανιακή πίεση (intracranial pressure).  Στη φλεβική θεώρηση της MS, ο Dr. Arata σχολίασε πως η σκλήρυνση είναι “επιπλοκή της αυξημένης φλεβικής πίεσης” – του τί γίνεται, δηλαδή, στο κεφάλι όταν το CCSVI μένει αθεράπευτο.  Η αυξημένη φλεβική πίεση λόγω στάσης του αίματος, εξ αιτίας του CCSVI, οδηγεί σε χαλάρωση των ισχυρών δεσμών στα κύτταρα του ενδοθηλίου.  Όσο τα κύτταρα αυτά χαλαρώνουν, εξ αιτίας της πίεσης που τους ασκείται, ευνοείται η διαπερατότητα: η φλέβα παθαίνει μικρές ρωγμές-οπές, από τις οποίες εξέρχονται αρχικά ερυθρά κύτταρα του αίματος (ρήξη αιματεγκεφαλικού φραγμού/Blood Brain Barrier).

Ο βασικός μηχανισμός παθογένεσης που προτείνεται, λοιπόν, από ερευνητές προγενέστερους και του Ζαμπόνι είναι η αυξημένη φλεβική πίεση που οδηγεί στη ρήξη των δεσμών του ενδοθηλίου.  Αυτό που ακολουθεί είναι φυσιολογική φλεγμονώδης αντίδραση, και όχι αυτοάνοση αντίδραση, σχολιάζει ο David G. Talbert, που κρίνει, εν μέσω άλλων, τη σοβαρή αναποτελεσματικότητα των φαρμάκων για την MS:

The efficacy of anti-inflammatory therapeutics was of minimal or no benefit in terms of progression of neurologic disability in patients with relapsing–remitting, secondary progressive, or primary-progressive forms of MS.  Comparing these features with this venous pressure/endothelial-separation hypothesis, loss of the blood-brain-barrier is the fundamental mechanism.  Disruption of normal transport along axons and dendrites would be a natural consequence, secondary to the primary BBB damage. An inflammatory response would be expected, but be normal not autoimmune.  Demyelination, axon and oligodendrocyte degeneration would be expected to follow.

Θεωρούσε την πολλαπλή σκλήρυνση πρόβλημα αγγειολογικής φύσης και όχι αυτοάνοσο.  Η αυξημένη φλεβική πίεση ήταν, γι’αυτόν, υπαίτια για την εκδήλωση φλεγμονής:

The normal inflammatory processes which would follow, might be indistinguishable from those associated with autoimmune disease.

Raised venous pressure

Ήταν 2008 όταν δημοσιεύτηκε η εργασία του και ο Dr. Talbert συνιστούσε αγγειολογική εξέταση των ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση.  Είμαστε στο 2011 πλέον και κάποιοι ακόμη απαγορεύουν τις αγγειοπλαστικές.

Edit by sou:

Να με συγχωρείτε,  δε συνηθίζω να κάνω hijack άρθρα γραμμένα από άλλο συντάκτη, αλλά νομίζω ότι δεν θα πειράξει αν προσθέσω κι εγώ τη συνεισφορά μου. Επειδή θα πρέπει να ανεβάσω φωτογραφίες, δεν μπορώ απλά να σχολιάσω. Ζητώ την κατανόηση της φιλτάτης συντάκτριας.

Στο 1st ISNVD conference ο Dr Beggs έκανε μια φανταστική παρουσίαση. 15 λεπτά, υποτίθεται, αλλά ολοκληρώθηκε μετά από μισή ώρα μέσα σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγασμούς από το εκστασιασμένο κοινό, εκ των οποίων οι περισσότεροι είχαν σηκωθεί όρθιοι και αφού είχε ακολουθήσει καταιγισμός ερωτημάτων. Αυτό είναι το μοντέλο του σχηματικά, χωρίς τους μαθηματικές εξισώσεις που το συνόδευαν:

Χαριτολογώντας, μιας και είναι Μηχανικός Συστημάτων Υγείας, ξεκίνησε λέγοντας ότι σαν μηχανικός, δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει έναν εγκέφαλο σε άλλο σχήμα εκτός από τετράγωνο. Ο Δρ Beggs, λοιπόν, θεώρησε το υδροδυναμικό σύστημα του ΚΝΣ σαν έναν μηχανισμό Windkessel. Σύμφωνα με αυτόν, κατά την καρδιακή συστολή έχουμε την αύξηση του όγκου του αιματος στον εγκέφαλο, αλλά η ενδοκρανιακή πίεση παραμένει σταθερή γιατί εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) μετακινείται προς τη σπονδυλική στήλη, αφού αποσβένει τον ενεργειακό παλμό σαν ένα τεράστιο ελατήριο που αγκαλιάζει όλο το ΚΝΣ. Αυτή του η ομαλή μετακίνηση διαχέει την ενέργεια στα τριχοειδή, βοηθώντας τη ροή, ενώ στη συνέχεια απορροφά και πάλι τη μηχανική ενέργεια που απέμεινε, η οποία μεταβιβάζεται στο φλεβικό σύστημα, σπρώχνοντας το αίμα έξω απο το κρανίο. Η ισορροπία αυτή είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα τόσο μαγική και ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ! Ωστόσο, η απώλεια του συγχρονισμού αυτού του συστήματος μπορεί να το οδηγήσει σε αστάθεια.

Η μέγιστη ροή ΕΝΥ προς τη σπονδυλική στήλη συμβαίνει λίγο αργότερα από τη μέγιστη αρτηριακή ροή εισόδου και, φυσικά, στο τέλος έχουμε τη μέγιστη φλεβική ροή, που είναι μικρότερη αφού η περισσότερη ενέργεια έχει ήδη καταναλωθεί στην προώθηση του αίματος στα τριχοειδή. Η όλη αυτή διεργασία εξαρτάται από τη διαφορά στους όγκους μεταξύ αρτηριακής και φλεβικής ροής. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, τι συμβαίνει όταν η φλεβικη ροή είναι ανεπαρκής: Προφανώς, διαταράσσεται η ροή στα τριχοειδή με ότι συνεπάγεται αυτό για την οξυγόνωση!

“Ωραία όλα αυτά!”, θα μπορούσε να πει κάποιος. Και τι έγινε; Δυστυχώς, έγινε! Πού θα εκτονωθεί η εναπομείνασα ενέργεια του ΕΝΥ, αφού λόγω στενώσεων στις φλέβες δεν μπορεί να σπρώξει το αίμα έξω από το κρανίο; Μα φυσικά στους μαλακούς και συμπιέσιμους ιστους, δηλαδή, πάνω στο ίδιο το ΚΝΣ! Μέρος της ενέργειας των καρδιακών παλμών, δηλαδή, τσαλαπατά το ΚΝΣ. Και το billion-dollar question για όσους επιμένουν να θεωρούν τη ΧΕΝΦΑ ασφαλή και ακίνδυνη πάθηση: Τι θα πάθει το ΚΝΣ μετά από δεκαετίες τέτοιας μηχανικής καταπόνησης;

Ο Dr Zamboni απέδειξε ότι υπάρχει σοβαρή διαταραχή στη ροή του ΕΝΥ στους ασθενείς που πάσχουν από ΧΕΝΦΑ σε σχέση με αυτή στους φυσιολογικούς ανθρώπους. Για την ακρίβεια, βρήκε ότι η εκτόπιση του ΕΝΥ προς τη σπονδυλική στήλη είναι ίδια για τις 2 ομάδες (κατά τη φάση της καρδιακής συστολής που το αίμα μπαίνει στο κρανίο) αλλά η αντίστροφη μετατόπιση από την 4η στην 3η κοιλία είναι 2πλάσια στους ασθενείς κατά τη φάση της διαστολής. Πιθανόν επειδή η δυναμική ενέργεια που έχει αποθηκευθεί στο ΕΝΥ δεν είναι αρκετή για να σπρώξει το αίμα στις ανεπαρκείς και στενές εξωκρανιακές φλέβες και έτσι αυτή θα μετατραπεί σε κινητική ωθώντας μεγαλύτερη ποσότητα ΕΝΥ προς τις πλευρικές κοιλίες ώστε να εκτονωθεί. Μα οι περικοιλιακές εστίες δεν είναι οι πλέον χαρακτηριστικές στη ΣΚΠ (Dawson’s fingers); Μήπως επειδή η ενέργεια του ΕΝΥ εκτονώνεται πάνω στις κοιλίες και στραπατσάρει φλέβες και μεσολόβιο;

Οι φλέβες των εγκεφαλικών κόλπων συμπεριφέρονται σαν “αντιστάτες Starling”. Περιβάλλονται από ΕΝΥ, του οποίου αν ανεβεί η πίεση θα τις αποκλείσει. Όταν συμβεί αυτό, οι φλέβες θα υποστούν ταυτόχρονα υποξικό stress και υπέρταση.

Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήτρια και τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου στον Dr Beggs, για αυτή τη φανταστική μελέτη και το εξαιρετικό σχηματικό/μαθηματικό μοντέλο της υδροδυναμικής του ΚΝΣ. Καλώ για μια ακόμα φορά όποιον υποστηρίζει ότι η ΧΕΝΦΑ είναι μια ακίνδυνη κατάσταση να μας το αποδείξει μαθηματικά, όπως ο Δρ Beggs απέδειξε το αντίθετο. Αν δεν μπορεί, ας σωπάσει για πάντα και να σταματήσει να θέτει την υγεία των ασθενών του σε κίνδυνο.

  1. Είναι απίστευτο πως η θεωρία της ΧΕΝΦΑ δίνει ερμηνεία σε πάρα πολλά από αυτά που μας συμβαίνουν.

  2. Ευχαριστώ για τη συμπλήρωση. Εξαιρετική παρουσίαση. Φέρνει την MS κοντά στις cardiovascular diseases, όπως ήθελε εδώ και τριάντα χρόνια ο Dr. Franz Alfons Schelling.
    Αναρωτιέμαι πόσες περισσότερες συναρπαστικές παρουσιάσεις έχουν να σχεδιασθούν στο επόμενο συνέδριο του χρόνου.

    • Σίγουρα πολλές.

      Εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η παρουσίαση του Haacke με τις εικόνες από 7T SWI σε ασθενείς με Alzheimer και αυτή του Zamboni σχετικά με την πληθυσμογραφία. Ελπίζω να κυκλοφορήσουν σύντομα, γιατί με τις φωτογραφίες δεν μπορούσα να κάνω δουλειά.

  3. Φοβερό θέμα και εκπληκτική παρουσίαση !

  4. Ευχαριστώ.

Leave a Comment

Trackbacks and Pingbacks: