Η επίδραση του μήνα γέννησης στη σκλήρυνση

Month of birth, vitamin D and risk of immune-mediated disease: a case control study

Λέγεται πως ο μήνας γέννησης είναι παράγοντας κινδύνου στη σκλήρυνση.  Στο βόρειο ημισφαίριο, αν είσαι γεννημένος τον μήνα Μάιο έχεις περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσεις σκλήρυνση, σε σχέση με αυτούς που είναι γεννημένοι τον Νοέμβριο.  Η επίδραση του μήνα γέννησης αποδίδεται στα χαμηλά επίπεδα της βιταμίνης D στο έμβρυο μέσα στη μήτρα.  Λένε πως η έλλειψη της βιταμίνης D επηρεάζει την ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος.  Με άλλα λόγια, αν η μητέρα σου ήταν έγκυος κατά τους χειμερινούς μήνες, η πρόσληψη βιταμίνης D εκ μέρους της θα ήταν φτωχότερη, και συνεπώς αυτό θα επηρέαζε την ωρίμανση του δικού σου ανοσοποιητικού, καθιστώντας σε ευάλωτο σε αυτοάνοσες ασθένειες.  Όντως, η επίδραση του μήνα γέννησης στη σκλήρυνση γίνεται ακόμη εμφανέστερη όσο απομακρύνεται κανείς βορειότερα του ισημερινού, π.χ. η επίδραση είναι ακόμη μεγαλύτερη στη Σκωτία σε σχέση με την Αγγλία.

Η επίδραση του μήνας γέννησης αφορά και άλλες ασθένειες, πλην της σκλήρυνσης.  Αυτές είναι ο διαβήτης τύπου 1, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ελκώδης κολίτιδα, ο λύκος και η σχιζοφρένεια.  Είναι η σχιζοφρένεια όμως αυτοάνοση;  Όχι, και το ερώτημα αυτό αρκεί για να μας υποψιάσει και για τις άλλες θεωρούμενες “αυτοάνοσες” νόσους που εμφανίζουν εποχιακή περιοδικότητα.

Αν όντως η έλλειψη βιταμίνης D στη μήτρα είναι καθοριστική, δε θα μπορούσε αυτό να επηρεάζει την αγγειογένεση, που συμβαίνει τις πρώτες εβδομάδες της εμβρυακής ζωής, οι οποίες εβδομάδες είναι εβδομάδες περιορισμένης ηλιοφάνειας, για όσους είναι γεννημένοι τον μήνα Μάιο, π.χ.;  Αντίστροφα, θα μπορούσε αυτό να δρα ως προληπτικό μέτρο;  Θα είχε, δηλαδή, νόημα να συλλάβουμε τα μωρά μας τον μήνα Φεβρουάριο-Μάρτιο, ώστε αυτά να προσλαμβάνουν βιταμίνη D τις πρώτες εβδομάδες και να γεννηθούν φθινόπωρο, τότε που, λένε, πως τα ποσοστά ανθρώπων με σκλήρυνση είναι χαμηλότερα;

Η σημερινή έρευνα, αρκετά πρόσφατη, βρήκε πως οι ασθένειες που συνδέονται αιτιολογικά με ένδεια βιταμίνης D σχετίζονται όντως με τον ίδιο μήνα γέννησης.

We report here the largest study performed on ID and seasonality of birth. When patients with different conditions were grouped together, a clear seasonal birth distribution was observed with a peak in April and a trough exactly six months later in October.

Καλά όλα αυτά και ενδιαφέροντα, και ναι, και εγώ Μάιο είμαι γεννημένη, αλλά επειδή και η σχιζοφρένεια, που δεν είναι αυτοάνοση, χαρακτηρίζεται από ένδεια βιταμίνης D, καλό είναι η παραπάνω έρευνα να αναγνωσθεί υπό το πρίσμα του CCSVI, ή καλό είναι όλες οι “αυτοάνοσες” να μελετηθούν αν σχετίζονται, ή όχι, με μειωμένο perfusion.  In my opinion.

Σύστημα αζύγου-ημιαζύγου

Συγγενείς ανωμαλίες αζύγου-ημιαζύγου φλέβας

Βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες εικόνες σε εργασία ελλήνων γιατρών για τις συγγενείς ανωμαλίες αζύγου-ημιαζύγου, που διαγνώσθηκαν τυχαία μέσω αξονικής σε 24 ασθενείς που είχαν παραπεμφθεί για εξετάσεις λόγω άλλης (ποιάς;) συμπτωματολογίας.  Αναφέρεται, χαρακτηριστικά, πως ένας ασθενής είχε έντονο κοιλιακό άλγος.  Διαπιστώθηκε σε αυτόν απλασία της κάτω κοίλη φλέβας και διάταση των οσφυικών φλεβών.  Όπως αναφέρει η εργασία, μεταξύ της 5ης και 7ης εβδομάδας κύησης συμβαίνει ο σχηματισμός της κάτω κοίλη φλέβας από τη συνένωση τριών ζευγών αρχέγονων φλεβών, και είναι τότε το διάστημα που μπορούν να συμβούν πολλές ανατομικές παραλλαγές και ανωμαλίες.

Καθότι παθούσα, βρίσκω αφορμή άλλη μία φορά να τονίσω (φαίνεται και εδώ άλλωστε, στη σελίδα 2) τη σημασία της αριστερής νεφρικής φλέβας στη σκλήρυνση: ένα μεγάλο αγγείο του οποίου η συμπίεση προκαλεί αιμοδυναμικές διαταραχές στο σύστημα ημιαζύγου και ανιούσας οσφυικής φλέβας.  Είναι σημαντικό το αγγείο αυτό να στέλνει ανενόχλητα το αίμα του προς την κάτω κοίλη φλέβα, ειδικά αν στον ίδιο άνθρωπο υπάρχουν στενώσεις και σε άλλα φλεβικά σημεία.

Στη σελίδα 11 της ελληνικής εργασίας θα βρείτε εικόνες και ανάλυση σχετικά με την γένεση του φλεβικού συστήματος κατά την εμβρυϊκή ζωή.

Πατέντες για το CCSVI

Είναι ό,τι λέει: Μέθοδοι και εξαρτήματα για τη θεραπεία των νευραγγειακών φλεβικών στενώσεων απορροής.  Αίτηση για πατέντα εκ μέρους τριών Αμερικανών (το pdf ανοίγει).

METHODS AND APPARATUS FOR TREATING NEUROVASCULAR VENOUS OUTFLOW OBSTRUCTION

Στεντ με άγγιστρα, για να αποφεύγεται ο κίνδυνος του migration, προσθετικές βαλβίδες για να παρεμποδίζεται η παλινδρόμηση, στεντ με πρόσθετες βαλβίδες, καθετήρες δύο και τριών μπαλονιών, όπως δείχνει η εικόνα 24-25 στο pdf, ώστε τα δύο μικρά μπαλόνια να συγκρατούν και κεντράρουν τη στένωση που θα εξαλείψει το κεντρικό μπαλόνι.

Υ.Γ. Φεύγω σήμερα, όλα καλά μέχρι στιγμής με τα στεντς, έχω λιγότερο πόνο, και οφείλω να παραθέσω μία στιγμή που μας έκανε περήφανους εδώ στη Νέα Υόρκη: πήγαμε με την ελληνοαμερικανίδα φίλη που με φιλοξενεί στο Phelps Memorial Hospital για άλλο λόγο, και μιλώντας εκεί με τον παθολόγο αναφέρθηκε το όνομα και η ιδιότητα του Dr. Sclafani.  Ένιωσα sooo good για όλους μας, πως το CCSVI είναι σε πραγματικά καλά χέρια, όταν ο γιατρός του Νοσοκομείου μου είπε πως “your doctor knows more than anyone else in this hospital, he is much more than an Interventionalist”.  O Dr. Sclafani είναι σε διακοπές, δεν έχει πληροφορηθεί το κοπλιμέντο, αλλά ας το κρατήσουμε εμείς, ως αισιόδοξη υπόσχεση για το CCSVI και για τα χρόνια που έρχονται.

Clinically Isolated Memories

Την πρώτη φορά δεν την ξεχνάς ποτέ.

Τον Αύγουστο του 2003 ταξίδεψα, για πρώτη φορά τότε με λεφτά που είχα βγάλει και είχα δουλέψει μόνη μου, στη Δρέσδη.  Θα έμενα έναν μήνα, όσο χρειαζόταν για να τελειώσω τα μαθήματα Γερμανικών, και θα ταξίδευα ταυτόχρονα, all by myself, και όντας 25 χρονών.

Είχε προηγηθεί ένας χειμώνας με λίγο διάβασμα πάνω στη γλώσσα.  Η μυωπία που είχε εμφανιστεί στην ενήλικη ζωή (αδικαιολόγητα κατ’εμέ) ανέβαινε λίγο λίγο, αλλά το διάβασμα ήταν πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος.  Το ταξίδι στη Δρέσδη, εκείνο το καλοκαίρι, σηματοδοτούσε το πέρασμα από τη φοιτητική ζωή στην ωριμότητα: μετά τη Δρέσδη, από 1 Σεπτέμβρη, με περίμενε μόνιμη δουλειά σε άλλη πόλη, συνεπώς όλα θα άλλαζαν και όλα τα έβλεπα με αγωνία και αισιοδοξία.  25 χρονών γαρ.

Από τις 4 μέχρι τις 20 Αυγούστου του 2003 στη Δρέσδη, το καλοκαίρι ήταν όπως έπρεπε να είναι: βόλτες στην πόλη, γνωριμίες με άτομα από όλο τον κόσμο, αυθημερόν ταξίδια σε γειτονικές περιοχές, άγχος για τις εξετάσεις.  Ταυτόχρονα, ήταν ένα πολύ θερμό και ξηρό καλοκαίρι: ο Έλβας είχε στερέψει, η θερμοκρασία άγγιξε τους 40 στη βόρεια Ευρώπη, εγώ έπινα καφέδες όλη μέρα.  20 Αυγούστου ανεβήκαμε σε ένα όρος στα σύνορα Τσεχίας-Γερμανίας.  Με το τηλεσκόπιο είδαμε όλη την πορεία του Έλβα.  Ο ήλιος ήταν εκτυφλωτικός εκείνη την ημέρα.  Λίγες μέρες μετά, συνέβη.

Από το πρωί εκείνης της τελευταίας μέρας καλοκαιριού, 25 Αυγούστου, είχα πονοκέφαλο, ημικρανία, και την αίσθηση μουδιάσματος στο πρόσωπο.  Ετοιμάζαμε όμως το αποχαιρετιστήριο πάρτυ στη σχολή και δεν ήθελα να λείψω.  Ετοιμάζαμε τα φαγητά, τη μουσική, και κάποια δώρα που θα ανταλλάσσαμε μεταξύ μας.  Το βράδυ ήρθε, η μουσική ήρθε, αλλά ξαφνικά λέω στη Juliana, τη βραζιλιάνα φίλη που γνώρισα εκεί: “δε βλέπω”.

Κανείς δεν κατάλαβε αμέσως, ούτε κι εγώ φυσικά.  Μπήκα σε ένα ταξί με μία άλλη φίλη και φύγαμε για το νοσοκομείο.  Μα και εκεί κανείς δεν εξέτασε εξονυχιστικά ή κανείς δεν υποψιάστηκε.  Άγχος; Εξετάσεις; Πάρε κολλύριο και κοιμήσου.

Το επόμενο πρωί ήταν χειρότερα.  Πονούσε.  Το δεξί μάτι δεν έβλεπε παρά ελάχιστα.  Δεν είναι δυνατόν.  Πήρα τηλέφωνο στην Ελλάδα, κανείς δεν καταλάβαινε.  Άρχισα να φοβάμαι.  Δύο μέρες μετά, στις 28, φεύγω όπως ήταν προγραμματισμένο από τη Δρέσδη.  Στην Ελλάδα πήγα σε τρεις οφθαλμίατρους και έναν νευρολόγο και κανείς, κανείς δεν είπε τίποτα.  Χωρίς να μου εξηγούν, με έστειλαν για μαγνητική, και όταν αυτή βγήκε καθαρή, δε μου εξήγησαν τίποτα.  Ο ένας που ανέλαβε να δώσει μία εξήγηση είπε πως μάλλον ήταν ιός στη Γερμανία.  Με άφησε να νιώθω και υπεύθυνη δηλαδή πως δεν πρόσεχα και το έπαθα. Μην ανησυχείς, θα περάσει μόνο του σε λίγες εβδομάδες, είπαν, και ναι, πέρασε μόνο του σε λίγες εβδομάδες, αλλά πέρασε χωρίς εξηγήσεις.  Έφυγα για τη νέα δουλειά στη νέα πόλη με τον φόβο πως κάτι έχω στα μάτια μου, η αθώα, πως κάτι άλλαξε, αφού το μάτι, όταν κουραζόμουν δεν απέδιδε καλά ή πονούσε, αλλά κανείς δεν εξηγούσε τίποτα, και στα 25 είσαι αρκετά αθώα για να σκεφτείς τα χειρότερα.

Στα 34, από την άλλη, είσαι αρκετά μεγάλη για να ξεχάσεις.

Είναι Αύγουστος του 2012.  Την πρώτη φορά που βρήκα τη βραζιλιάνα φίλη μου στο facebook, θυμήθηκα ακριβώς το συναίσθημα εκείνου του καλοκαιριού: άγνοια και ξηρασία.  Βρήκα τις φωτογραφίες μας στην τσέχικη οροσειρά, το τηλεσκόπιο, και τη ζωγραφιά ενός ζευγαριού γυαλιών που είχα κάνει στο τετράδιο τότε.  Βρήκα τον κατάλογο που είχα συγκεντρώσει με τα ρήματα που δέχονται και απρόθετο αντικείμενο όπως το “φοβάμαι” στα γερμανικά: Ich fuerchte das Schlimmste.  Φοβόμουν τα χειρότερα, και δεν είχα άδικο.  Α, βρήκα και τη φωτογραφία ενός ιταλού συμφοιτητή μας, του Roberto από τη Μπολώνια, του οποίου τα γερμανικά ήταν πολύ κακά και τον αποφεύγαμε γιατί μιλούσε αργά και βαριόμασταν.  Κι όμως, ο Roberto ήταν που μας έλεγε, σα γνήσιος ερωτιάρης ιταλός, “Sie blenden mich!” (“με τυφλώνετε”).

Κλινικές εκδηλώσεις του συνδρόμου Ehlers-Danlos

Σε ανεπίσημη κουβέντα με τον Dr. Sclafani, μου ανέφερε πως οι ασθενείς με MS μπορεί να πάσχουν από ένα σωρό ακρωνύμια: CCSVI, POTS (postural orthostatic tachycardia syndrome), CFS (chronic fatigue syndrome), NS (nutcracker syndrome), και EDS (Ehlers Danlos).

To τελευταίο είναι διαταραχή του κολλαγόνου, που χαρακτηρίζεται κυρίως από υπερελαστικότητα, ανώμαλη αποθεραπεία των πληγών και ευθραυστότητα αρθρώσεων.  Αφορά έναν στους 20.000 ανθρώπους, δε θεραπεύεται, αλλά διαγιγνώσκεται για να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα από τραυματισμούς και πόνο.

Clinical and genetic aspects of Ehlers-Danlos syndrome, classic type.

To σύνδρομο χαρακτηρίζεται από δερματικές, μυοσκελετικές, καρδιαγγειακές και νευρολογικές εκδηλώσεις.  Για παράδειγμα, η επιδερμίδα τεντώνεται πολύ εύκολα, και οι πληγές δεν αναρρώνουν καλά ή τα τραύματα ανοίγουν.  Οι ώμοι ή τα γόνατα εξαρθρώνονται εύκολα και συχνά.  Συμβαίνουν συχνά μελανιές στο σώμα.  Το πρόσωπο εμφανίζει σημάδια πρόωρης γήρανσης.  Σε σοβαρές μορφές του συνδρόμου, μπορούν να συμβούν ανευρύσματα σε νεαρή ηλικία.  Στις έγκυες πάσχουσες, είναι συχνότερος ο πρώορος τοκετός, και στα μωρά που πάσχουν είναι συχνότερη η γέννα με την εμφάνιση ποδιών/οπισθίων πρώτα.

Η διάγνωση του συνδρόμου γίνεται με γενετικό τεστ και κλινική αξιολόγηση – όπως κατάλαβα, η διάγνωση αφορά ένα φάσμα εκδηλώσεων που μπορεί να μείνουν αδιάγνωστα για χρόνια ή να μη συνηγορούν οπωσδήποτε σε Ehlers-Danlos.

Three major diagnostic criteria are highly specific for the presence of the condition:

  • skin hyperextensibility
  • widened atrophic scarring
  • joint hypermobility
  • positive family history

 

Σελίδα 40 από 132« Πρώτη...102030...3839404142...506070...Τελευταία »