Apologia pro vita

Θέλω να γράψω ένα ποστ για τα ερωτήματα εκείνα που δε μπορείς να απαντήσεις ακόμη, ίσως ποτέ, πέντε χρόνια μετά την επέμβαση, και που ίσως συνοψίζονται καλύτερα στο δίλημμα “γεράματα ή MS?”.

Θέλω να πω, δεν ξέρω πώς είναι να μεγαλώνεις/ενηλικιώνεσαι χωρίς CCSVI, μόνο πώς είναι να γίνεσαι 37 με CCSVI που πρόλαβε και έγινε MS κάποια στιγμή.  Και έτσι τώρα, στην αναμέτρηση με τον χρόνο, δεν ξέρω τί να αποδώσω στα φυσιολογικά γεράματα και τί στο πάλαι ποτέ CCSVI.

Ισχύει, και δεν άλλαξε ποτέ, πως πέντε χρόνια μετά την επέμβαση η συγγραφέας αυτού του ποστ δεν έχει EDSS, δεν έχει εστίες, δεν έχει υποτροπές.  Ανέλπιστη χαρά για τη συγγραφέα, αφού είχε προλάβει μία γεύση από όλα πριν την επέμβαση.  Και μην ακούω πως πρόκειται για τύχη ή ύφεση.  Μπούρδες, που δεν τις αναλύω πλέον, που βαρέθηκα να τις αναλύω και να βρίσκουν τοίχο.  Όποιος θέλει να καταλάβει, ας διαβάσει, εδώ βρίσκονται σχεδόν όλα.  Η ζωή συνεχίζεται με τρόπο που δε θα συνεχιζόταν αν δε γινόταν η επέμβαση – με ανεξαρτησία, σε μια πόλη όπου η καθημερινότητα με ένα παιδί και μια δουλειά βγαίνει χωρίς βοήθεια, και βγαίνει μια χαρά – με υγεία και με χαρά.  Μακριά από νευρολόγους, φάρμακα, νοσηλείες και άσκοπες εξετάσεις.  In a way, τίποτα δε θυμίζει αυτό που πέρασε (που ελπίζουμε πως πέρασε).  Για παράδειγμα, οι νέοι φίλοι εδώ και δύο χρόνια είναι οι γονείς από συμμαθητές του γιου μου.  Και είναι φίλοι καλοί και σταθεροί εδώ και δύο χρόνια.  Και δεν ξέρουν, και ούτε έχουν αντιληφθεί τίποτα, από αυτά που μοιραστήκαμε εδώ μέσα –  από όλη τη ζωή, δηλαδή, όπως θα βιωνόταν αυτή αν δεν υπήρχε η γνώση του CCSVI.  Οι παλιοί φίλοι τα ξέρουν όλα, από την πρώτη εστία μέχρι το στεντ.  Οι νέοι δεν έχουν λόγο να μάθουν, δε θα καταλάβουν.  Είναι απογοήτευση να προσπαθείς να συμπυκνώσεις μία τεράστια περιπέτεια συναισθημάτων και υγείας σε έναν διάλογο λίγων λεπτών.  Μόνο το 1% του παγόβουνου που σε χτύπησε φτάνει στον ακροατή.  Το έχω νιώσει έτσι ακριβώς και γι αυτό δε με ενδιαφέρει να το μοιραστώ πλέον.

Όμως, κατά βάθος, η ζωή δε συνεχίζεται ακριβώς από το σημείο από το οποίο την είχα αφήσει.  Εκείνο της ανεμελιάς, της εμπιστοσύνης στην ανθρωπότητα, της αισιοδοξίας, της ακλόνητης υγείας.  Εκτός αν, μεγαλώνοντας με ccsvi, ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά ένα τέτοιο σημείο.  Όπως και να έχει, νιώθω πως παραμένω δεσμευμένη σε πολλά πράγματα, εξαιτίας του CCSVI.  Kαι ταυτόχρονα μεγαλώνουμε, γερνάμε.  Και είτε έκανες την επέμβαση είτε όχι, θα εμφανίσεις ίσως και νέα προβλήματα υγείας.  Και ίσως κακώς τα αμελήσεις, νομίζοντας πάντα πως μόνο η MS είναι πρόβλημα, πως άλλο πρόβλημα δε θα σε βρει.  Έχεις και τη μέση.  Έχεις και τα γυναικολογικά.  Η γρίπη μπορεί να με κάνει κομμάτια τον χειμώνα.  Η ολοήμερη παραμονή στην παραλία το καλοκαίρι με κουράζει πλέον.  Τα πόδια μου πονάνε και τρέμουν όταν κουράζομαι.  Το να μη κοιμηθώ καλά το βράδυ ισούται με μία μέρα αδυναμίας μετά.  Δεν έχω κόψει ασπιρίνες και συμπληρώματα διατροφής, νομίζω πως τα έχω ανάγκη.  Σε όλα αυτά, δεν ξέρω πού τελειώνει η MS και πού αρχίζουν τα φυσιολογικά γεράματα του οργανισμού.  Και για να το κάνω και χειρότερο: σε όλα αυτά δεν ξέρω πού τελειώνει η MS και τα γεράματα, και που αρχίζουν οι παρενέργειες από το άγχος για την MS.  Αν κάτι κατάλαβα επίσης καλά αυτά τα χρόνια, είναι πόσο συγκεκριμένα σωματικό μπορεί να γίνει και το άγχος.

Αναγνωρίζω πως αυτή η αμφιβολία και παράνοια 🙂 στην οποία είμαι πια παραδομένη είναι η καλύτερη κατάσταση αν-ισορροπίας που μπορώ να έχω, και σαφώς καλύτερη από το να έχω MS με CCSVI.  Αλλά να γιατί η ζωή δε συνεχίζεται ακριβώς όπως θα ήθελα ή όπως το είχα φανταστεί πως θα συνεχιζόταν.  Πώς είναι αλήθεια να είσαι 37, υγιής, και να μην έχεις ιδέα για το τί σημαίνει ιατρικό λάθος που σε αφορά, να μην έχεις περάσει ούτε μία μέρα από τη ζωή μας;

Στον Καναδά η Kirsty Duncan ορκίστηκε Υπουργός Επιστημών στη νέα κυβέρνηση, και αυτό είναι εξαιρετικό νέο για τους Καναδούς, αφού η ίδια υπήρξε ένθερμη υποστηρίκτρια του CCSVI.  Στον Καναδά, έξι χρόνια μετά τη συνέντευξη του Zamboni (Νοέμβριος 2009), ο αγώνας για την καθιέρωση της γνώσης του CCSVI ίσως και να συνεχιστεί με πιο σοβαρά βήματα.  Η επιστήμη είναι συντηρητική και θα πάρει χρόνια.  Παίρνει χρόνια.  Πήρε ήδη κάμποσα.  Μεγαλώνουμε μαζί της.

Ασπιρίνη για την MS

Και να που έπεσα σε φετινή έρευνα η οποία δεν κάνει λόγο για το CCSVI, αλλά ερευνά τα οφέλη ή τους κινδύνους της λήψης ασπιρίνης από ασθενείς με σκλήρυνση, δεδομένου ότι οι τελευταίοι έχουν αυξημένο ρίσκο καρδιαγγειακών παθήσεων.

Από τμήματα Μοριακής Φυσιολογίας, Φαρμακευτικής και Νευρολογίας (USA).

Aspirin and multiple sclerosis

Αξίζει να διαβάσετε πώς η ασπιρίνη βοηθάει στον έλεγχο της κόπωσης ή του μηχανισμού παθογένειας, αφού, κατά τους ερευνητές, περιορίζει την παραγωγή προφλεγμονωδών μεσολαβητών από τα μικρόγλοια, και προκαλεί την παραγωγή lipoxin A 4, η οποία παύει τη φλεγμονή.  Καταφέρνει τη μείωση της δραστηριότητας των αιμοπεταλίων και της θρομβίνης, για τα οποία παλαιότερες έρευνες έχουν δείξει πως συμμετέχουν στην όξυνση της φλεγμονής.  Επίσης η ασπιρινούλα ενθαρρύνει τον πολλαπλασιασμό των πρόδρομων ολιγοδενδροκυττάρων, και άρα, πιθανόν, της επαναμυελίνωσης.

Οι τρελοί του χωριού που λένε Ναι στην αγγειοπλαστική ξέρουν επίσης πως η ασπιρίνη βοηθάει πρώτα και κύρια τη ροή.  Αφού μειώνει το ιξώδες του αίματος, κάνει λιγότερο τραυματική την επιστροφή του αίματος σε ασθενείς με φλεβικές στενώσεις, αλλά καθυστερεί, ίσως, και τη φλεβική επιδείνωση σε αυτούς τους ασθενείς, αν θυμηθούμε τί μας είχε πει ο Dr. Scholbach τρία χρόνια πριν.

The Nutcracker syndrome, its relation to MS, its resolution through aspirin intake

Η μακρόχρονη λήψη χαμηλής δόσης ασπιρίνης βοηθά στην πρόληψη των εγκεφαλικών επεισοδίων, των καρδιακών επεισοδίων και των θρομβώσεων, σε ασθενείς που είναι επιρρεπείς.  Αν και φαίνεται πως οι ασθενείς με σκλήρυνση είναι περισσότερο πιθανό να πεθάνουν από καρδιαγγειακά αίτια, η βασική αιτία αυτού παραμένει άγνωστη.  Συνεισφέρουν οι καρδιαγγειακοί παράγοντες στην παθογένεια της σκλήρυνσης; Προκαλεί η ίδια η νόσος καρδιαγγειακά ζητήματα; ‘Η κάτι κοινό διατρέχει και τα δύο – όπως π.χ. διαταραχή στον μεταβολισμό της γλυκόζης;  Υπόψην πως και τα ίδια τα φάρμακα, λένε οι ερευνητές, αυξάνουν τον κίνδυνο για καρδιαγγειακά επεισόδια – η ιντερφερόνη β, το κοπαξόν, η τεριφλουνομίδη και η φινγκολιμόδη.

While it appears that patients with MS have a greater likelihood of dying from cardiovascular-related issues, the underlying causative reason is not clear.

Ενδιαφέρον είναι πως μία έρευνα από τη Δανία ανάμεσα σε 13.963 ασθενείς βρήκε αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού μετά τη διάγνωση με σκλήρυνση – ακόμη και τον πρώτο χρόνο – συμπληρώνοντας πως ο αυξημένος κίνδυνος ήταν εντονότερος στους νέους ασθενείς έναντι των γηραιότερων (!).

A study of 13,963 patients with MS compared to 66,407 non-MS controls from the Danish National Registry of Patients [17] also found a heightened risk of stroke shortly after MS diagnosis (for example, within a year) with the elevated risk being most pronounced in younger MS patients and absent in older MS subjects (≥56 years) [17].

Οι ερευνητές, βέβαια, τονίζουν πως πολύ συχνά οι ασθενείς με σκλήρυνση παίρνουν εσφαλμένα διάγνωση για εγκεφαλικό, λόγω “σιωπηλών” εστιών.

Εκτός αν η MS είναι, τελικά, πολλά μικρά φλεβικά εγκεφαλικά επεισόδια.  Και άρα δε μιλάμε για πολύ διαφορετικό πράγμα όταν μιλάμε για ισχαιμία.  Και ίσως έτσι είχε δίκιο εκείνος ο νευρολόγος που, το 2010, κοιτάζοντας τη μία εστία στη μαγνητική μου έλεγε “δε μπορεί να είναι σκλήρυνση, μία εστία μόνο, τέτοιας μορφής, τέτοιας θέσης, ισχαιμικό θα είναι, κάποιο αγγείο θα φταίει”.

Το είχε πει.  Κάποιο αγγείο θα φταίει.  Πόσο μέσα έπεσε ούτε αυτός δεν το διανοείται.

Οιστρογόνα και MS

Στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στη Σχολή της Ιατρικής, στο Τμήμα Νευρολογίας δραστηριοποιείται η Dr. Rhonda Voskuhl, η οποία είναι γνωστή για την ανακάλυψη του ρόλου των ορμονών του φύλου στον νευροεκφυλισμό.

Συγκεκριμένα έδειξε πως η λήψη οιστριόλης (φυσικού οιστρογόνου) σε δόση τόση όση αυτή που εκκρίνεται στο μέσον της εγκυμοσύνης μείωσε τις υποτροπές κατά 47% μετά από έναν χρόνο, στις γυναίκες ασθενείς με σκλήρυνση.  Η οιστριόλη είναι ορμόνη που συντίθεται φυσικά μόνο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης στις γυναίκες.

Συνέντευξή της εδώ:

Multiple Sclerosis Program

Επιπλέον, όπως έδειξε η κλινική δοκιμή, οι γυναίκες που είχαν πάρει οιστριόλη, πέτυχαν καλύτερες επιδόσεις (6% κατά μέσο όρο) στις νοητικές – γνωστικές δοκιμασίες που υποβλήθηκαν, σε σχέση με την ομάδα ελέγχου.  Προηγούμενα πειράματα με ποντίκια έχουν δείξει ότι η οιστριόλη διεισδύει στον εγκέφαλο και λειτουργεί προστατευτικά για τους νευρώνες. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι στους ανθρώπους η οιστριόλη προστατεύει τον εγκέφαλο του εμβρύου από το στρες, όπως από την έλλειψη οξυγόνου.

Σε πιλοτική έρευνα η ίδια έδειξε πως και η λήψη τεστοστερόνης στους άνδρες δρα προστατευτικά.

Σκοπός της είναι να προωθήσει τη φαρμακευτική χορήγηση οιστριόλης για την MS.

Η δική μου αναζήτηση αφορά στην εξής υπόθεση: αν οι υποτροπές μειώνονται όντως στην εγκυμοσύνη, και αν η οιστριόλη έχει σχέση με τη μείωση αυτή, ποιά μπορεί να είναι η επίδραση της οιστριόλης στο CCSVI, εφόσον αυτό είναι η αιτία των υποτροπών;

Σύμφωνα με πληροφορίες του διαδικτύου, η οιστριόλη αφορά την υγεία του πλακούντα και του εμβρύου.

Aπό την αλλη, η γήρανση ορίζεται από τρία πράγματα: την μνήμη, την όραση, και την κινητικότητα.  Τα οιστρογόνα, αποδεδειγμένα, οφείλονται για τη νεότητα.  Μειώνουν την πίεση του αίματος, βελτιώνουν την κυκλοφορία, διατηρούν την ελαστικότητα του κολλαγόνου, βοηθούν στην καλύτερη οξυγόνωση του εγκεφάλου, και εξασφαλίζουν την υγεία του αιματεγκεφαλικού φραγμού.

Η εμπειρία μου από την εγκυμοσύνη ήταν όντως μία κατάσταση απίστευτης ευφορίας το δεύτερο και το τρίτο τρίμηνο, τότε που η οιστριόλη κορυφώνεται.  Ενέργεια, αντοχή, καλή διάθεση, μαλλιά, νύχια, δέρμα, όρεξη, όλα σούπερ.

Τα οιστρογόνα μειώνονται κατακόρυφα με την έξοδο του πλακούντα και τη γέννα.  Κάπως έτσι έρχονται η επιλόχειος κατάθλιψη σε αρκετές γυναίκες, οι υποτροπές σε άλλες.

Δεν ξέρω αν τα οιστρογόνα ευθύνονται για την εξημέρωση της σκλήρυνσης στην εγκυμοσύνη, ή για το γιατί οι γυναίκες έχουν πιο ήπια σκλήρυνση από τους άντρες.  Ταυτόχρονα ισχύει πως τα οιστρογόνα έχουν θρομβοφιλική συμπεριφορά, και αυτό δε μου φαίνεται πολύ καλό για το CCSVI.  Μένει να φανεί αν η Dr. Voskuhl έχει δίκιο και η λήψη ορμονών του φύλου μας είναι πολύ καλύτερη από ένα ακόμη κοπαξόν.

Pilates, γυμναστική και MS

Το άρθρο αφορά στην περιγραφή της προσωπικής μου εμπειρίας από τη γυμναστική γενικά, και ειδικά από το πιλάτες.  Ας μη θεωρηθεί διαφήμιση ή κανόνας τα όσα γράφονται εδώ.

Υπάρχουν κάποιες βασικές αντενδείξεις για το είδος της γυμναστικής που ωφελεί στην MS.  Αν η MS προέρχεται από το CCSVI, και αν το CCSVI αφορά τη “βίαιη παλινδρόμηση αίματος ή εκτόπιση εγκεφαλονωτιαίου υγρού” όπως το περιγράφει ο Dr. Schelling, τότε είναι σαφές πως ασκήσεις οι οποίες καταπονούν μηχανικά το σώμα δεν κάνουν καλό – ιδανικά ο Dr. Schelling συμβούλευε την αποφυγή οποιασδήποτε κίνησης αυξάνει το thoracic pump, και άρα τα backjets.

Tέτοιες βλαβερές ασκήσεις μπορεί να είναι και οι απλές άρσεις βαρών.  Η κίνηση “σκύβω για να σηκώσω κάτι” κάνει back jet, ενώ οι ασκήσεις με βάρη γίνονται σε καθεστώς Valsava (σφίξεις αναπνοής).  Αμφότερες ίσως δεν είναι προτιμητέες, αν υπάρχει ενεργό CCSVI.

Aκόμη και να μην υπάρχει ενεργό CCSVI όμως, οι ήδη υπάρχουσες βλάβες στη σπονδυλική στήλη γίνονται αισθητές και με ένα απλό jogging, πιθανόν λόγω των κραδασμών που προκαλεί αυτό.  Κάνω jogging συχνά και έχω προσέξει πως το L’Hermitte’s sign που δεν υπάρχει σε κατάσταση ηρεμίας εμφανίζεται πάντα όταν αυξάνονται οι παλμοί μου μετά το τρέξιμο.  Και βάρη κάνω πολύ ελαφριά, ακριβώς για να μη γίνουν τραυματικά.

Αυτό που κάνω πιο εντατικά είναι το Πιλάτες.  Ακόμη και αυτό όμως έχει θετικά και αρνητικά.

Στα πολλά θετικά καταλογίζω την ευλυγισία, την αντοχή, την ισορροπία και την καλή στάση σώματος που φαίνονται από τα πρώτα μαθήματα κιόλας – πιλάτες έκανα πολύ στο παρελθόν, το εγκατέλειψα τα τελευταία χρόνια, και το ξανάπιασα φέτος.  Δίνει απίστευτη αυτοπεποίθηση να μπορείς να εκτελείς τις στάσεις σώματος που ζητάει η κάθε άσκηση – το πιλάτες δουλεύει κυρίως ισομετρικά, δηλαδή να μπορείς να μένεις σε μία στάση για τόση ώρα όση χρειάζεται για να δουλέψουν οι σχετικοί μύες.  Παράδειγμα, η αγαπημένη (για προχωρημένους) στάση V:

Για τα σαράντα λεπτά του μαθήματος χρειάζονται δέκα λεπτά διατατικών ασκήσεων στην αρχή και δέκα λεπτά χαλάρωσης στο τέλος.  Το πιλάτες βασίζεται στο Contrology – να εκτελείς τις κινήσεις αργά και ελεγχόμενα ώστε να μη χάνεις τον έλεγχο του σώματος.  Το αρνητικό είναι πως τέτοιες στάσεις σφίγγουν πάλι αρκετά κοιλιά, λαιμό και αυχένα προκειμένου να κρατήσεις ισορροπία, οπότε είναι πιθανό πως ενθαρρύνουν παλινδρόμηση αίματος ή ΕΝΥ.

Οι σχετικές έρευνες που έχουν γίνει καταγράφουν θετικά αποτελέσματα του πιλάτες στη σκλήρυνση.

The effects of pilates on balance, mobility and strength in patients with multiple sclerosis.

Οι έρευνες δε λαμβάνουν υπόψη το CCSVI των ασθενών, αλλά την κινητικότητα, την ισορροπία και τη μυική ενδυνάμωση.  Ειδικότερες στάσεις του Pilates, όπως η παρακάτω, καταφέρνουν και ένα ευεργετικό μασάζ στα εσωτερικά όργανα – μη τη δοκιμάσετε χωρίς προθέρμανση ή χωρίς επίβλεψη στην αρχή:

Λυπάμαι που είχα εγκαταλείψει τη γυμναστική, αλλά πού χρόνος και διάθεση.  Λυπάμαι επίσης που διαπιστώνω ότι δε μπορούμε να κάνουμε κάθε γυμναστική πλέον – ή τουλάχιστο έτσι νομίζω, και θα ήθελα τη γνώμη σας γι αυτό.  Νομίζω πως CCSVI σημαίνει περιορισμός στη γυμναστική που κάνεις – και όχι εξ αιτίας της μειωμένης κινητικότητας που μπορεί να έχεις, αλλά εξ αιτίας του backjet που προκαλείς.  Προσωπικά κατέληξα στο ήπιο τρέξιμο και το Pilates, γιατί μία ώρα μετά την άσκηση είμαι πολύ πιο ξεκούραστη από όσο θα ήμουν χωρίς άσκηση, διαπιστωμένο αυτό, ακόμη και μετά από κουραστικές μέρες στα σχολειά.  Αλλά δε γίνεται να το παρακάνω με κανένα, γιατί το πρώτο καθιστά αισθητά τα συμπτώματα της σπονδυλικής στήλης, ενώ το δεύτερο προκαλεί παλινδρόμηση μέσω της αναπνοής.

Δεν είναι τυχαίο που αρκετοί ασθενείς καταλήγουν στην κολύμβηση – ιδανική γυμναστική χωρίς την αντίσταση της βαρύτητας.

Prescrire: τα επικίνδυνα φάρμακα για την MS.

Η γαλλική ιατρική περιοδική επιθεώρηση Prescrire, που είναι ανεξάρτητη από την χορήγηση πόρων μέσω διαφημίσεων ή φαρμακοβιομηχανιών, εκθέτει στο τεύχος του Μαρτίου τους σοβαρούς κινδύνους που ακολουθούν τη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων για τη σκλήρυνση, προειδοποιώντας τους ασθενείς πως καλύτερα να τα αποφεύγουν.

New Products

Για το Tysabri αναφέρουν πως:

The standard disease-modifying treatment for patients with relapsing-remitting multiple sclerosis is interferon beta injection, in the absence of a better alternative. In 2007, natalizumab had an unfavourable harm-benefit balance in patients with severe multiple sclerosis in whom interferon beta was ineffective, due to insufficient evidence of efficacy and a risk of life-threatening progressive multifocal leukoencephalopathy. In 2014, we found no new comparative trials focusing on the efficacy of natalizumab monotherapy in its authorised indications in the EU. Post-marketing data confirm the adverse effects identified in clinical trials, including serious and life-threatening opportunistic infections, particularly progressive multifocal leukoencephalopathy in about two per thousand treated patients (an incidence twice as high as initially estimated), and potentially severe hypersensitivity reactions. An increased risk of cancer in the long term cannot be ruled out. Post-marketing data also show that natalizumab can cause severe liver damage. In addition, natalizumab withdrawal because of progressive multifocal leukoencephalopathy almost always triggers an immune reconsti- tution syndrome that can lead to neurological complications or even death. In practice, regardless of the severity of multiple sclerosis, it does not seem reasonable to expose patients to the many serious adverse effects of natalizumab for such an uncertain benefit.

“Στην πράξη, ανεξάρτητα από τη σφοδρότητα της πολλαπλής σκλήρυνσης, δεν φαίνεται λογικό να εκθέτεις ασθενείς σε τόσες σοβαρές παρενέργειες (απειλητικές για τη ζωή μολύνσεις, όπως η PML, καρκίνος, και βλάβες στο συκώτι) από την ουσία natalizumab για ένα τόσο αβέβαιο όφελος”

Για το Lemtrada ο αντίλογος είναι ο εξής:

Clinical evaluation in multiple sclerosis is based on three unblinded trials comparing alemtuzumab with interferon beta-1a. These trials were all biased in favour of alemtuzumab and thus fail to establish the potential value of this immunosuppressant. Overall, adverse effects, including the most severe, were more frequent with alemtuzumab than with interferon beta-1a. The adverse effects of alemtuzumab reported in these trials had already been observed in cancer patients. They included potentially severe reactions to the infusion, as well as a risk of infections and cancer due to profound and prolonged immunosuppression. At the dosage authorised in multiple sclerosis, autoimmune disorders such as thyroid disorders and immune thrombocytopenic purpura are particularly frequent and serious. In practice, patients with multiple sclerosis already have difficulty coping with the troublesome consequences of their underlying disease. They should not be subjected to the serious adverse effects of alemtuzumab, especially given the absence of any proven benefit.

“Στην πράξη, οι ασθενείς με σκλήρυνση δυσκολεύονται να χειρίζονται τις προβληματικές συνέπειες της ασθένειάς τους.  Δε χρειάζεται να υποβάλλονται και στις σοβαρές παρενέργειες της αλεμτουζουμάμπης, δεδομένης της απουσίας αποδεδειγμένης ωφέλειας (πιθανοί καρκίνοι, αυτοάνοσοι θυρεοειδείς, λοιμώξεις, πορφύρα)”.  Οι κλινικές μελέτες υπέρ της αλεμτουζουμάμπης δεν ήταν τυφλές – συνεπώς, ήταν μεροληπτικές.

Για το Aubagio καταλήγουν πως “καλύτερα πάρτε ιντερφερόνες, παρά την πειρορισμένη δράση τους” (λίγο γελοία ακούγεται η πρόταση, αλλά φτάσαμε να λέμε χίλες φορές καλύτερες οι ιντερφερόνες, όχι από άποψη δράσης, αλλά από άποψη παρενέργειας).

Clinical evaluation of teriflunomide is based on a comparative trial versus interferon beta-1a in 324 patients and on two placebo-controlled trials in a total of about 2300 patients lasting 1 to 2 years. In these trials, oral teriflunomide at a dose of 14 mg per day led to a statistically significant decrease in the average annual number of relapses compared to placebo, but teriflunomide may be less effective than interferon beta. No impact on the progression of disability has been shown during less than 2 years of follow-up. The burdensome adverse effect profile of teriflunomide is similar to that of leflunomide and includes hepatotoxicity, infections, leukopenia, arterial hypertension, peripheral neuropathy and alopecia. The long half-life of teriflunomide (about 19 days) complicates the management of its adverse effects and multiple drug interactions, and has important implications for patients wishing to have children. Teriflunomide is teratogenic in animals and should not be used by pregnant women. Fetal toxicity via semen cannot be ruled out. In practice, the adverse effects of teriflunomide in multiple sclerosis are disproportionate to its efficacy. It is better to choose interferon beta, despite its limitations.
“Η τεριφλουνομίδη οδηγεί σε τερατογενέσεις στα ζώα και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από έγκυες γυναίκες.  Εμβρυοτοξικότητα μέσω του σπέρματος δε μπορεί να αποκλεισθεί.  Επιπλέον: τοξική για το συκώτι, οδηγεί σε λοιμώξεις, λευκοπενία, αρτηριακή υπέρταση, περιφερειακή νευροπάθεια και αλωπεκία”.
Για να ολοκληρώσουμε λοιπόν: έχεις MS και έχεις ένα μάτσο προβλήματα από την ασθένεια.  Θέλεις σε αυτά να προσθέσεις και τα προβλήματα των φαρμάκων, ή προτιμάς να συνεχίσεις μόνο με την MS? Εναλλακτική τύπου “θα πάρω το φάρμακο για να μην έχω MS” δεν προκύπτει από τις παραπάνω αξιολογήσεις.
Σελίδα 5 από 132« Πρώτη...34567...102030...Τελευταία »