Tag Archives: βαλβιδική ανεπάρκεια

Venous Valve Prosthesis for CVI

Η Χρόνια Φλεβική Ανεπάρκεια (CVI) των κάτω άκρων προκαλείται από βαλβιδική ανεπάρκεια – βαλβίδα που δεν κλείνει καλά και επιτρέπει το λίμνασμα του αίματος στα κάτω άκρα, με επακόλουθα συμπτώματα το πρήξιμο, ακόμη και τα έλκη. Η συμβατική θεραπεία αφορά τη χρήση διουρητικών ή αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, όμως αυτή είναι θεραπεία των συμπτωμάτων, και όχι θεραπεία της αιτίας.

Για να αντιμετωπίσουν την αιτία της φλεβικής ανεπάρκειας, γερμανοί ερευνητές επινόησαν εμφύτευμα βαλβίδας από πλαστικό.

German Researches Invented Venous Valve Prosthesis For Chronic Venous Insufficiency

Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε (ουραιθάνιο) επιτρέπει ευλυγισία και λεπτή εμφάνιση ταυτόχρονα με αντοχή. Αυτή η επινόηση, που θα οδηγήσει πιθανόν και σε βαλβιδικά εμφυτεύματα για τις σφαγίτιδες, συμπληρώνω εγώ, αντιμετωπίζει τη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων απευθείας στην αιτία της.

Venous valve implants represent a step forward in the treatment of  chronic venous insufficiency and also represent the first treatment which is treating the cause of the disease and not only the symptoms. In the future researchers want to make their venous valve implants as durable as heart valve implants.

Προσέξτε ομοιότητες: τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα αντιμετωπίζουν μόνο τα συμπτώματα, και όχι την αιτία, και στις δύο φλεβικές ανεπάρκειες (ΧΕΝΦΑ και κάτω άκρων), για τις οποίες ενοχοποιείται η βαλβίδα.

2nd ISNVD: περιλήψεις εργασιών.

Βοήθεια!  Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω! Αυτό το συνέδριο μας ξεπερνάει.  Οι περιλήψεις εργασιών του ISNVD, τα πόστερ και τα διαγνωστικά πρωτόκολλα είναι διαθέσιμα:

Abstracts and posters

Αναφέρω μόνο τα συμπεράσματα από επιλεγμένες εργασίες – και αυτό θα συνεχίσω να κάνω, σε δόσεις, κάθε μέρα.  Ξεκινώ από το δεύτερο μισό του αρχείου, από τα πόστερ:

Charbel A. Habib: σε ασθενείς με ηλικία μικρότερη από 40 χρόνια, το 67% των RR είχε ανώμαλη συγκέντρωση σιδήρου σε περιοχές που μόνο το 1% των υγιών συνομηλίκων επεδείκνυε σίδηρο.

Jesper Hagemeier et al: αυξημένη εναπόθεση σιδήρου στη φαιά ουσία ασθενών με κλινικά μεμονωμένο επεισόδιο.

Zivadinov et al: η συγκέντρωση σιδήρου στη φαιά ουσία είναι καλύτερος δείκτης αναπηρίας, ανάλογος του EDSS.

Mandato et al: η αγγειοπλαστική βελτιώνει την σωματική και πνευματική ποιότητα ζωής των ασθενών, περισσότερο αυτών που έχουν την υποτροπιάζουσα ή την πρωτοπαθώς προϊούσα μορφή της νόσου, και λιγότερο των δευτεροπαθώς πασχόντων.  Περισσότερο ωφελημένοι είναι όσοι έχουν διεγνωσμένη σκλήρυνση για διάστημα μικρότερο των δέκα ετών.

Mandato et al: τα ευρήματα του υπερήχου (κριτήρια Zamboni) δε συμφωνούν με τα ευρήματα της επεμβατικής φλεβογραφίας – το πρωτόκολλο διάγνωσης που αποφασίσθηκε στο ISNVD είναι υπέρ της επεμβατικής φλεβογραφίας.

MH Al-Omari et al: η βαλβίδα της σφαγίτιδας έχει εξέχοντα ρόλο στην παθοφυσιολογία του CCSVI.  Η μορφολογία της ποικίλλει εξαιρετικά, αλλά κάθε ανωμάλη μορφολογία συνοδεύεται από αιμοδυναμική διαταραχή.

Zhong Y, et al: η συνολική ροή μέσω των σφαγίτιδων είναι ανάλογη της ολικής αιμάτωσης του εγκεφάλου – μειωμένη ροή μέσω των σφαγίτιδων ανάλογη της συνολικής υποαιμάτωσης του εγκεφάλου στους ασθενείς με MS.

W. Feng et al: η ροή αίματος μέσω των σφαγίτιδων είναι μειωμένη σε όσους ασθενείς με σκλήρυνση έχουν εξωκρανιακές στενώσεις.  Δεν έχει μελετηθεί αν το παράπλευρο δίκτυο είναι ικανό να διευθετήσει όλη τη ροή ή οι στενώσεις καταλήγουν να αυξάνουν την ενδοκράνια φλεβική πίεση.

Y Karmon et al: η χρήση IVUS ενδείκνυται για την ανίχνευση πολλαπλών ενδοαυλιακών ανωμαλιών κυρίως στην άζυγο, και λιγότερο στην αριστερή σφαγίτιδα και τη δεξιά σφαγίτιδα (εννοεί πως οι ανωμαλίες των σφαγίτιδων συνήθως δε χρειάζονται ενδοαγγειακό υπέρηχο για να ανιχνευθούν).

Jesper Hagemeier et al: σε είκοσι εφήβους ασθενείς με σκλήρυνση υπάρχει ένδειξη τόσο για ανώμαλη συγκέντρωση σιδήρου όσο και για ατροφία στη φαιά ουσία.

Salvi et al: η μακρόχρονη επίδραση της αγγειοπλαστικής σε 29 ασθενείς με την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, από τους οποίους οι 13 έκαναν περισσότερες από μία επεμβάσεις λόγω επαναστένωσης, αξιολογήθηκε σημαντικά θετική σε όλους πλην τεσσάρων.  Στους 25, δηλαδή, μειώθηκε σημαντικά και το ποσοστό των υποτροπών και ο βαθμός αναπηρίας (δύο χρόνια μετά την επέμβαση ήταν σημαντικά μικρότερος σε σχέση με τον βαθμό αναπηρίας δύο χρόνια πριν την επέμβαση), αλλά σε τέσσερις ασθενείς αυξήθηκαν οι υποτροπές και η αναπηρία στη διετία.

Σταματάω για σήμερα εδώ, και με αφορμή την τελευταία εργασία του Salvi να αναφέρω κάποιες ιδέες μου, που τις υπέδειξε στην ουσία ο Schelling, σχετικά με την πιθανότητα υποτροπών μετά την αγγειοπλαστική.  Αν θεωρήσουμε πως αυτοί οι ασθενείς αποκατάστησαν σωστά όλα τα φλεβικά προβλήματα, πρέπει να λάβουμε υπόψη την ανεπάρκεια των βαλβίδων, που προκαλείται από το μπαλόνι το ίδιο.  Τι εννοώ: για να σπάσει το annulus, το οποίο συχνότατα είναι στην περιοχή της βαλβίδας, το μπαλόνι θα τεντώσει τις γλωχίνες της βαλβίδας στα τοιχώματα της φλέβας και θα καταστήσει αυτές, για αρκετό καιρό, ανεπαρκείς.  Δε θα λειτουργούν, και δε θα εμποδίζουν, συνεπώς, υπό συνθήκες, την επιστροφή αίματος προς τον εγκέφαλο.  Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό δικαιολογεί υποτροπή ή μόνο μία προσωρινή επιδείνωση που βιώνουν αρκετοί ασθενείς τον πρώτο καιρό, μέχρι να ξεκολλήσουν οι βαλβίδες και να αρχίσουν να λειτουργούν κανονικά.  Το αναφέρω όμως γιατί είναι μία σοβαρή ανησυχία του Dr. Schelling, που δεν έχει μελετηθεί ακόμη ως πιθανή εστία επιδείνωσης.  Σε περσινό του μέηλ ο Dr. Schelling μου είχε πει πως είναι πιθανό το μπαλόνι να καταστρέψει τις βαλβίδες, αλλά είναι πιο πιθανό αυτές να μην καταστραφούν και να λειτουργούν ξανά φυσιολογικά.  Αν θυμάμαι καλά από τους δικούς μου υπερήχους, η μία γλωχίνα ξεκόλλησε έναν μήνα μετά την επέμβαση αλλά ήταν ακόμη ακίνητη και ανενεργή, ενώ τρεις μήνες μετά ήταν και οι δύο λειτουργικές.

Ερωτήματα για το CCSVI – Νικόλαος Λιάσης

Ερωτήματα για την ασφάλεια της μεθόδου αποσυμφόρησης

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Λιάση που μπήκε στον κόπο να εξηγήσει, για το σκοπό μίας δημοσιογραφικής εκπομπής του ΣΚΑΪ, τη σημασία του CCSVI.

Όσοι παρακολουθήσατε τις εξελίξεις, θυμάστε πως την περασμένη εβδομάδα αναρτήθηκε ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα του σταθμού με θέμα τις “Επικίνδυνες Θεραπείες” και τη ΧΕΝΦΑ, ενώ σε απογευματινό μαγκαζίνο αναφέρθηκε επίσης ρητά, και έπειτα από την παρουσία νευρολόγου, το “όχι” στην αγγειοπλαστική.

Μετά από πολλά μηνύματα παραπόνων που έλαβε ο σταθμός για τις πραγματικές ανακρίβειες που διατυπώθηκαν στο ρεπορτάζ του (η αγγειοπλαστική είναι επικίνδυνη, η επέμβαση γίνεται σε καρωτίδες, ολοκληρώθηκε πολυκεντρική μελέτη του Ζαμπόνι με πενιχρά αποτελέσματα), η δημοσιογράφος επί των ιατρικών θεμάτων θεώρησε σωστό να πάρει και τη γνώμη του έλληνα γιατρού που ασχολείται με τη διάγνωση του CCSVI.

H συγκροτημένη και ήρεμη παρουσία του κ. Λιάση έβαλε κάποια πράγματα στη θέση τους: το ποσοστό συσχέτισης CCSVI και MS είναι υψηλό, περίπου 85-90%, όταν στους υγιείς εντοπίζεται το ίδιο σύνδρομο μόνο σε 3-5% εξ αυτών.  Δεν έχουμε απαντήσει ακόμη αν οι στενώσεις του CCSVI είναι αιτία ή αποτέλεσμα της MS, όμως καταγράφουμε σημαντικές βελτιώσεις σε όσους ασθενείς κάνουν αγγειοπλαστική, ενώ παρατηρείται επιδείνωση σε όσους ασθενείς επαναστενώνουν.  Οι ασθενείς που δεν επαναστενώνουν, αντίθετα, διατηρούν τις βελτιώσεις τους.  Συνεπώς, είτε για να απορρίψουμε τη θεωρία είτε για να την επαληθεύσουμε, κάτι που μόνο σε καλό θα βγάλει, πρέπει να τη διερευνήσουμε, τονίζει ο κ. Λιάσης, ευχόμενος να συνυπάρξουν οι νευρολόγοι με τους ακτινολόγους και να μην απορριφθεί το CCSVI άκριτα.  Εξίσου δεν πρέπει να καλλιεργούνται υπέρμετρες προσδοκίες στους ασθενείς, αν και ο κ. Λιάσης δηλώνει πως παραμένει συγκρατημένα αισιόδοξος και ελπίζει πως τα αποτελέσματα ερευνών που θα παρουσιασθούν μετά τις 17 Ιανουαρίου στη Φρανκφούρτη και μετά τις 14 Φεβρουαρίου στο Ορλάντο θα τον επιβεβαιώσουν.

Εξηγεί στη δημοσιογράφο του ΣΚΑΪ πως η βαλβιδική ανεπάρκεια στα κάτω άκρα δημιουργεί σημαντικά προβλήματα, και συνεπώς η στάση φλεβικού αίματος στον εγκέφαλο δε μπορεί να είναι χωρίς συνέπειες.  Αναφέρει τις αυξημένες ποσότητες σιδήρου στον εγκέφαλο των ασθενών με σκλήρυνση, που θα μπορούσαν να εξηγηθούν μέσω της στάσης του φλεβικού αίματος και της εξαγγείωσης αιμοσιδερίνης λόγω της διαπερατότητας των τοιχωμάτων.

Σε δείγμα δικών του ασθενών, 180 τον αριθμό, που διαγνώστηκαν με CCSVI, οι 80 προχώρησαν σε αγγειοπλαστική και ένα μεγάλο ποσοστό αυτών καταγράφει σημαντικές βελτιώσεις, ιδίως στην κόπωση, βελτιώσεις που κανένα φάρμακο δεν επιφέρει.

Ευχαριστώ τον κ. Λιάση διπλά γιατί έχει το θάρρος να μιλάει με θαυμασμό για τους ασθενείς του, χαρακτηρίζοντάς τους “ευφυέστατους και ενημερωμένους”, όταν συνάδελφοί του νευρολόγοι αντιμετωπίζουν όσους υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική ως αδαείς που δεν ξέρουν αν έχουν πραγματική βελτίωση ή πλασέμπο ή ως αφελείς που δεν καταλαβαίνουν την απάτη την οποία αγγειοχειρουργοί υφαίνουν στις πλάτες τους.

Να είστε καλά, κ. Λιάση.

Φλεβική Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΙΙ)

How to cure venous MS

Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου παρατίθεται σήμερα η παρουσίαση με εικόνες που ο Dr. Schelling μας παραχώρησε, με τον τίτλο: “Η προσπάθεια να θεραπεύσουμε την φλεβική πολλαπλή σκλήρυνση θεραπεύοντας το CCSVI”.

Έχοντας συγκεντρώσει ιστορικά τη βιβλιογραφία μελέτης των εστιών της πολλαπλής σκλήρυνσης, ο Dr. Schelling καταλήγει στο αναμφίβολο συμπέρασμα ότι

Η μορφή, τοποθεσία και κατανομή των φλεβικών βλαβών που παρατηρούνται αποκλειστικά στον εγκέφαλο ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση μπορούν, σύμφωνα με απλές αρχές της φυσικής, να αποδοθούν μόνο σε φλεβική παλινδρόμηση.

Καλεί “congitive emergency” (κατάσταση έκτακτης γνωστικής ανάγκης) την ανάγκη να επικεντρωθεί η νευρολογία στις πραγματικές φλεβικές ενδείξεις για να θεραπεύσει τη νόσο.  Οι πραγματικές ενδείξεις, που είναι αποκλειστικά φαινόμενα της σκλήρυνσης και τη διαφοροποιούν από άλλες νευρολογικές νόσους, είναι πως οι φλέβες εντός του εγκεφάλου έχουν αυλακωμένη επιφάνεια και τοιχώματα (Allen 1981, Dawson 1916), είναι παραμορφωμένες, διεσταλμένες και εκφυλισμένες (Putnam, Adler 1937, Fog 1965, Adams 1989), αποτελούν βάση από την οποία επεκτείνονται οι περικοιλιακές εστίες του Dawson (Lumsden 1970).  Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι οι περικοιλιακές εστίες, που είναι τυπικές της σκλήρυνσης, σε μελέτες με μαγνητική τομογραφία που διεξάγονταν σε βάθος διετίας παρέμεναν σταθερές και δεν πηγαινοέρχονταν, όπως εστίες άλλων περιοχών.

Όταν λέει, όμως, ότι το CCSVI είναι ένα μέρος μόνο του φλεβικού προβλήματος, ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο διαλόγου που δεν ξέρω αν βρίσκει σύμφωνους τους λοιπούς Επεμβατικούς: για τον Schelling, το πρόβλημα δεν είναι μόνο στις στενές βαλβίδες (CCSVI) ή λοιπές στενώσεις, αλλά και στις ανεπαρκείς/απούσες βαλβίδες των σφαγίτιδων.  Είναι εξίσου καταστροφική, για τον Schelling, μία σφαγίτιδα που έχει ικανή διατομή αλλά βαλβίδα που δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα αίμα να εισέρχεται, με αντίστροφη φορά, από τον θώρακα προς τον εγκέφαλο, έπειτα από απλές ακόμη διαδικασίες που επιτρέπουν παλινδρόμηση, όπως ο βήχας.  Το CCSVI του Zamboni και των Επεμβατικών που το θεραπεύουν μέχρι στιγμής έχει εντοπίσει μόνο στενωτικές βαλβίδες στους ασθενείς, όχι το αντίθετο, και έτσι δεν ξέρω αν μπορεί να επαληθευθεί ο συλλογισμός του Dr. Schelling.  Στο μυαλό μου, μία βαλβίδα που δεν κλείνει καλά δεν είναι τόσο προβληματική όσο μία βαλβίδα που δεν ανοίγει, και δε μπορώ να φανταστώ αν υπάρχουν ασθενείς με τέτοιου είδους βαλβίδες ή γιατί υπάρχουν υγιείς που δεν έχουν καν βαλβίδες στις σφαγίτιδες.

Ο επίλογος της παρουσίασης είναι μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση εικόνων από εγκεφαλικές βλάβες λόγω σκλήρυνσης, ADEM, ιού και βακτηρίου – τα δύο τελευταία αποτελούν αγαπημένες υποθέσεις της νευρολογίας, όμως, όπως θα δείτε, το αποτύπωμα που αφήνουν στον εγκέφαλο είναι τόσο διαφορετικό από την CCSVI MS.

Tη στιγμή που Αγγειοχειρουργοί και Επεμβατικοί αναγκάζονται, για διπλωματικούς ή όποιους άλλους λόγους, να μη μιλάνε ευθέως για το CCSVI ως αιτία της MS, είναι καλό που υπάρχει ο Schelling ο οποίος, αμέτοχος ων των επεμβάσεων, μπορεί να λέει τα γεγονότα με το όνομά τους και να θυμίζει σε όλους πως το CCSVI δεν είναι μία ουρανοκατέβατη αρπαχτή, και ο Zamboni δεν είναι ο πρώτος που ενοχοποιεί τις φλέβες.

Η Φλεβική Πολλαπλή Σκλήρυνση

Η Οδύσσεια της έρευνας για την ΠΣ ίσως να είχε λήξει προ πολλού, εάν η συμπάθεια προς τη δοκιμασία των ασθενών ή η μελέτη των εστιών και των φλεβών με MRI και MRIV ήταν τόσο προσοδοφόρα όσο η συνταγογράφηση φαρμάκων.

Με αυτά τα λόγια ο αιρετικός μελετητής της ΠΣ Franz Schelling απαντά στην αδυναμία μας να κατανοήσουμε την οργισμένη και ενορχηστρωμένη αντίδραση πασών των νευρολόγων στο άκουσμα της φλεβικής υπόθεσης για την προέλευση της ΠΣ.

Ο ίδιος έχει εφεύρει και μια εναλλακτική απόδοση του ακρωνυμίου CDMS, αγγλιστί Clinically Definite Multiple Sclerosis (Κλινικώς Διαγνωσμένη Πολλαπλή Σκλήρυνση), την Chronically Delusive Misidentification Syndrome (Σύνδρομο Χρόνιας Παραισθητικής Παρανόησης). Με αυτήν προσπαθεί να καταδείξει την ολοκληρωτικά εσφαλμένη προσέγγιση του ζητήματος της ταυτοποίησης μιας πάθησης δια της καταμέτρησης εστιών και της χρονικής τους εξέλιξης.

Σε αυτά τα πλαίσια έχει εισάγει την έννοια της Φλεβικής ΠΣ για να τη διαχωρίσει από όλες τις άλλες αγγειακές, ιογενείς, βακτηριδιακές ή χημικές αιτίες πρόκλησης βλαβών στο ΚΝΣ οι οποίες συχνά συγχέονται στη διάγνωση και την έρευνα της ΠΣ. Μάλιστα, τη διακρίνει περαιτέρω σε Εγκεφαλική και Νωτιαία δεδομένου ότι ο μηχανισμός παραγωγής εστιών είναι διαφορετικός στο κεφάλι απ’ ό,τι στον νωτιαίο μυελό. Η Φλεβική ΠΣ, τουλάχιστον η Εγκεφαλική λέει ο Schelling, μπορεί να διαγνωσθεί από την χαρακτηριστική περικοιλιακή κατανομή των εστιών, και είναι ακριβώς αυτή που μας επιτρέπει να την αποδεχτούμε ως αυτόνομη κλινική οντότητα. Μόνον κατόπιν μιας τέτοιας διάγνωσης έχει νόημα η παραπομπή ενός ασθενούς σε επέμβαση αποκατάστασης του CCSVI.

Σχετικά με τα αναμενόμενα αποτελέσματα μιας τέτοιας επέμβασης, ο Schelling παραμένει αιρετικός: Η αποκατάσταση όλων των φλεβικών προβλημάτων εγγυάται μεν την παύση της ΠΣ, αλλά το CCSVI δεν συγκεντρώνει το σύνολο των επικίνδυνων φλεβικών προβλημάτων. Υπάρχουν φλεβικά προβλήματα που για την ώρα είναι εκτός CCSVI, και τα οποία εγκυμονούν κινδύνους. Τι εννοεί ο ερευνητής; Ιδού:

Μηχανισμοί πρόκλησης βλαβών στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη

Το βασικό πρόβλημα στους ασθενείς με ΠΣ, αναφορικά με τις εγκεφαλικές εστίες, είναι η ύπαρξη μιας φλεβικής διαδρομής από τον ευθύ κόλπο (straight sinus, τον εγκεφαλικό κόλπο που δέχεται το αίμα όλων των περικοιλιακών φλεβών) μέχρι τον θώρακα διαμέσου μιας έσω σφαγίτιδας με ανεπαρκείς βαλβίδες (δηλαδή βαλβίδες που επιτρέπουν αντίστροφη ροή). Η ύπαρξη μιας τέτοιας διαδρομής επιτρέπει την εκτόνωση ροών αίματος αυξημένης πίεσης που δημιουργούνται στον κορμό κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες καταπόνησης/χτυπήματος (ή και με την απλή αναπνοή, βήχα ή φτάρνισμα) μέχρι ψηλά το κεφάλι και γύρω από τις κοιλίες του εγκεφάλου (Dawson’s fingers). Η επιτυχής αποκατάσταση του CCSVI, όπως ορίζεται σήμερα, χωρίς την ταυτόχρονη αποκατάσταση της βαλβιδικής ανεπάρκειας της συγκεκριμένης βαλβίδας δεν απομακρύνει των κίνδυνο τραυματικών παλινδρομήσεων. Γι αυτό και ο Schelling είναι γενικά αντίθετος με την προτεινόμενη από μερικούς Επεμβατικούς Ακτινολόγους χρήση συσκευών κοπής των προβληματικών βαλβίδων.

Ωστόσο, υπάρχει ένα ζήτημα εδώ, το οποίο και επισημάναμε στον Dr Schelling: Οι προεκτάσεις των έσω σφαγίτιδων φλεβών στο κεφάλι, οι λεγόμενοι εγκάρσιοι κόλποι (transverse sinuses), θεωρούνται ότι επικοινωνούν ελεύθερα μεταξύ τους στη συμβολή των κόλπων (confluence of sinuses) όπου επίσης συναντώνται ο ευθύς κόλπος και ο άνω οβελιαίος κόλπος (superior sagittal sinus). Εάν όντως το αίμα μπορεί να κινηθεί ελεύθερα μεταξύ των δύο εγκάρσιων κόλπων, τότε η παλιδρόμηση από τη μία σφαγίτιδα θα μπορούσε εν μέρει να εκτονωθεί στην άλλη διαμέσου της συμβολής των κόλπων. Η απάντηση του Schelling, ο οποίος έχει μελετήσει τη σχετική ανατομία (“Die Emissarien des menschlichen Schädels”, Anatomischer Anzeiger 1978; 143: 340-382), είναι ότι στη συμβολή των κόλπων τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά: ο ευθύς κόλπος φαίνεται να επεκτείνεται φυσικά στον αριστερό εγκάρσιο κόλπο, άρα και στην αριστερή σφαγίτιδα, ενώ ο άνω οβελιαίος κόλπος μοιάζει να επεκτείνεται στον δεξί εγκάρσιο κόλπο και τη δεξιά σφαγίτιδα. Το πέρασμα μεταξύ των δύο εγκάρσιων κόλπων είναι συχνά υποπλαστικό και στο 1% των περιπτώσεων εντελώς απόν. Σε αυτήν την περίπτωση ο ευθύς κόλπος αποχετεύεται αποκλειστικά στην αριστερή σφαγίτιδα. Επομένως, εάν ένας ασθενής εμφανίζει αυτήν την ανατομία και η αριστερή του σφαγίτιδα έχει ανεπαρκή βαλβίδα, τότε ακόμα και μετά την πλήρη αποκατάσταση των εμποδίων ροής του CCSVI θα κινδυνεύει από παλιδρομήσεις αίματος στην περικοιλιακή περιοχή.

Ο Schelling τονίζει ότι βασικό ρόλο στην εκτίμηση κινδύνου που διατρέχει κάποιος ασθενής παίζει η ανίχνευση και μέτρηση παλινδρόμησης στον ευθύ κόλπο. Επειδή όμως αυτή δεν είναι μόνιμα παρούσα, ο υπέρηχος μπορεί κάλλιστα να αποτύχει ως διαγνωστικό εργαλείο. Προτείνει λοιπόν την κατασκευή ενός κράνους με μόνιμο ηχοβολέα παρακολούθησης της ροής στον ευθύ κόλπο κατά τη διάρκεια συνηθισμένων καθημερινών πράξεων. Επιπλέον, συνιστά, στα πλαίσια επεμβατικής διάγνωσης, τη μέτρηση διαφορών πίεσης μεταξύ σημείων του φλεβικού συστήματος ανάλογα με τη μαγνητική εικόνα κάθε ασθενούς:

  • Μεταξύ ευθύ και άνω οβελιαίου κόλπου για την Εγκεφαλική ΠΣ.
  • Μεταξύ άνω και κάτω κοίλης φλέβας για Νωτιαία ΠΣ που επηρεάζει το σύνολο της σπονδυλικής στήλης.
  • Μεταξύ του ανώτερου σημείου της αριστερής και δεξιάς άνω σφαγίτιδας και της άνω κοίλης φλέβας για όσους εμφανίζουν αποκλειστικά εστίες στον αυχένα.

Τέλος τονίζει τη βλαπτική επίδραση που έχουν συμπιεστικά φαινόμενα των σφαγίτιδων και άλλων φλεβών του λαιμού από τους περιβάλλοντες μύες. Υποστηρίζει μάλιστα ότι ασκήσεις σε αυτούς τους μύες θα πρέπει να αποφεύγονται καθώς μπορούν μόνο να επιδεινώσουν τη συμπίεση. Σε κάθε περίπτωση θεωρεί τον IVUS απαραίτητο για τον εντοπισμό δομικών και λειτουργικών ανωμαλιών του φλεβικού δικτύου.

Θεωρίες θα πείτε. Ίσως. Ίσως όμως η Ιθάκη να κρυβόταν πάντα στην πρώτη στροφή μετά την Τροία. “Δεν μπορεί” θα είπε κάποτε ο Οδυσσέας, και χωρίς δεύτερη σκέψη θα πήγε από την άλλη.

Σελίδα 1 από 712345...Τελευταία »