Tag Archives: βλαστοκύτταρα

Autologous Stem Cell Transplant

Υπάρχει και αυτό το όπλο στη φαρέτρα μας (δίπλα στις σφεντόνες, τα νεροπίστολα και τα paintballs).  Εντάξει, είναι για τις έσχατες περιπτώσεις, αλλά υπάρχει.

Πέρα από την πλάκα, αποτελεί την ακραία μορφή ανοσοκαταστολής, όπου απομακρύνεται εντελώς το ανοσοποιητικό ενός ασθενούς με σκλήρυνση και στη θέση του καλλιεργείται νέο, από βλαστοκύτταρα.  Και υπάρχει γιατί πολλοί ισχυρίζονται πως το πρόβλημα στη σκλήρυνση θα λυθεί μόνο εάν γίνει σφοδρότερη ανοσοκαταστολή.

Σε αυτή τη “θεραπεία”, ο ασθενής λαμβάνει χημειοθεραπεία/ακτινοβολία για να καταστραφεί τελείως το ανοσοποιητικό που έχει, και το οποίο θεωρείται υπεύθυνο για τις επιθέσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα.  Εννοείται πως όταν αυτό συμβεί, ο ασθενής παραμένει υπό αυστηρή επιτήρηση στο νοσοκομείο, καθώς δε διαθέτει καθόλου ανοσοποιητικό μέχρι να γίνει λήψη βλαστοκυττάρων από το σώμα του και ένα νέο, υγιές ανοσοποιητικό να χτισθεί.

Το νέο ανοσοποιητικό λογικά δεν έχει μνήμη των ιών, μολύνσεων ή αντιγόνων που ερέθιζαν το προηγούμενο ανοσοποιητικό και το εξωθούσαν από το Blood Brain Barrier.  Λογικά, λοιπόν, αυτή η ακραία και πολύ επιθετική ανοσοκαταστολή θα αρκούσε να σταματήσει την σκλήρυνση.

Κι όμως.

Σε 4 ασθενείς που πέθαναν μετά την εφαρμογή αυτής της “θεραπείας” (ώστε δεν πεθαίνουν μόνο από αγγειοπλαστική οι ασθενείς με σκλήρυνση;), δείγμα αυτοψίας αποκάλυψε την παντελή απουσία φλεγμονών.  Οι συγκεκριμένοι ασθενείς είχαν απώλεια νευραξόνων και εκτεταμένο εκφυλισμό, δείγμα που ενίσχυσε την ιδέα πως ακόμη και όταν δε γίνονται φλεγμονές (υποτροπές) ο εκφυλισμός συνεχίζεται.

This suggested that even though inflammation had been abolished, neurodegeneration was still proceeding in the brains of these patients, and thus that neurodegeneration was not a direct consequence, at least in the short-term,of inflammatory damage to the nervous system.

Inflammatory demyelination is not central to the pathogenesis of multiple sclerosis

Ο νευροεκφυλισμός, συνεπώς, δεν είναι αποτέλεσμα της φλεγμονής και, άρα, η καταστολή των φλεγμονών (υποτροπών) δεν έχει κανένα όφελος στον νευροεκφυλισμό.

Δείγμα αυτοψίας από άλλους 5 ασθενείς που πέθαναν μετά την συγκεκριμένη “θεραπεία” αποκάλυψε εξίσου πως ο νευροεκφυλισμός συνεχιζόταν, παρά την σφοδρή ανοσοκαταστολή και πως ακόμη και με το νέο ανοσοποιητικό από βλαστοκύτταρα η σκλήρυνση συνεχίζεται.  Γιατί;

However, we found signs of ongoing active demyelination as well as evidence for recent acute axonal damage in areas of macrophage/microglial activation. These results indicate that microglia/macrophage-mediated acute axonal damage and active demyelination may occur after autologous stem cell transplantation or the immunosuppression associated with it.

Stem cell transplantation fails to sto demyelination and degeneration

Ωστόσο υπάρχει νευρολογικός αντίλογος και εδώ: οι ασθενείς ήταν πολύ προχωρημένοι για να τους βοηθήσει η ανοσοκαταστολή.  Κάποιοι Νευρολόγοι πρότειναν πως αυτή η μέθοδος θα ήταν αποτελεσματική αν εφαρμοζόταν μόνο στην αρχή της νόσου.

Το πρόβλημα ήταν και είναι πως ορίζουμε την σκλήρυνση βάσει των φλεγμονωδών εκδηλώσεών της – βάσει δηλαδή υποτροπών και εστιών.  Έχει, ωστόσο, πολλάκις δειχθεί πως κάτι άλλο είναι που προκαλεί τον υφέρποντα νευροεκφυλισμό, είτε συνοδεία υποτροπών είτε άνευ αυτών.

Όμως τα μόνα που δε φαίνεται να υπάρχουν στη νευρολογική φαρέτρα είναι οι καθετήρες, τα μπαλόνια και τα στεντ.

Το CCSVI ως αιτία της πολλαπλής σκλήρυνσης (ΙΙ)

Από το βιβλίο της Marie A. Rhodes, CCSVI as the Cause of Multiple Sclerosis.

H Marie A. Rhodes είναι Νοσηλεύτρια και ασθενής με CCSVI/MS.  Υπήρξε η δεύτερη ασθενής του Dr. Dake (2009) και ενεργό μέλος πλέον του CCSVI Alliance.  Tα κομμάτια που παρατίθενται από το βιβλίο της είναι σε δική μου μετάφραση.

“Είναι όντως, όπως έχει πει και ο Δρ. Haacke, μία κατάσταση παγκόσμιας έκτακτης ανάγκης.  Ευτυχώς, οι ασθενείς έχουν βρει τρόπους να προσπεράσουν απρόθυμους συνεργάτες ώστε να εξελιχθεί γοργά η έρευνα.  Όποια και να δειχθεί πως είναι η τελική σχέση ανάμεσα στο CCSVI και την σκλήρυνση, οι ασθενείς αξίζουν τη γρηγορότερη δυνατή απάντηση.  Ο,τιδήποτε άλλο δεν είναι αποδεκτό”.  (σελ. 201)

“Πώς μετατρέπεις το κάρβουνο σε διαμάντι;  Χρειάζεσαι σταθερή πίεση και χρόνο.  Καθώς ο χρόνος είναι λιγοστός για όλους μας, χρειαζόμαστε σταθερή πίεση”.  (σελ. 9)

“Οι λόγοι που εξηγούν τον ισχυρό ακτιβισμό των ασθενών γύρω από το CCSVI δεν έχουν να κάνουν μόνο με το διάλογο γύρω από τη φλεβική και αυτοάνοση θεωρία.  Προέρχονται και από την απογοήτευση των ασθενών για τις φαρμακευτικές επιλογές στην MS”.  (σελ. 12) – η Rhodes εξηγεί πως ο ζήλος γύρω από το CCSVI γιγαντώθηκε ακριβώς γιατί η αυτοάνοση υπόθεση απέτυχε όλα τα χρόνια να στηρίξει φαρμακευτικά τους ασθενείς.

“Είναι τρομακτικά ξεκάθαρο πως οι ασθενείς με MS βάλλονται από δύο πλευρές: από την ασθένεια την ίδια και από τις θεραπείες της” (σελ. 13) – η Rhodes σχολιάζει τις τρομερές παρενέργειες ανοσοκατασταλτικών, που προκαλούν ακόμη και καρδιοπάθειες ή λευχαιμίες.

“Καναδός Ογκολόγος περιγράφει την πρόσβαση των ασθενών στην έρευνα: μία ακόμη σημαντικότερη ερώτηση είναι τί κάνουμε τώρα, σε συμπτωματικούς ασθενείς, είτε έχουν είτε δεν έχουν σκλήρυνση, που έχουν διαγνωσθεί όμως με στενώσεις στις φλέβες του λαιμού ή του στήθους.  Βασισμένοι σε αυτά που γνωρίζουμε για το πώς η φλεβική ανεπάρκεια καταστρέφει άλλα ζωτικά όργανα όταν εντοπίζεται σε αυτά, και πιθανολογώντας τις συνέπειες για το κεντρικό νευρικό σύστημα, δεν πρέπει να παράσχουμε άμεσα θεραπεία στον Καναδά;” (σελ. 15) – η Rhodes εξηγεί πως είναι αρκετοί οι γιατροί άλλων ειδικοτήτων που έχουν διακρίνει τη σοβαρότητα του CCSVI.

“Όταν ένας γιατρός θέλει να κάνει έρευνα που θα επιβεβαιώσει την ισχύουσα θεωρία σε μία ασθένεια, τότε η έρευνά του θεωρείται καλή και αποδεκτή.  Η έρευνα, αντίθετα, που προτείνει μία νέα θεωρία κρίνεται πολύ αυστηρότερα και συνήθως καταδικάζεται” (σελ. 18) – η Rhodes αναφέρεται στο συμπέρασμα του Charlton (2008), o οποιός μελέτησε την πολιτική των ερευνών, τις δυνάμεις εξουσίας δηλαδή που καθορίζουν ποιές έρευνες υπερισχύουν τελικά.

“Oι γιατροί καλό είναι να λάβουν υπόψη τους και άλλες θεραπείες συμπονετικές προς τον ασθενή, όταν έχουν εξαντλήσει τις υπάρχουσες” (σελ. 18) – η Rhodes αναφέρεται στα λόγια του Δρ. Ζαμπόνι στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας το 2010, ο οποίος πρότεινε το CCSVI ως compassionate therapy.

“Το CCSVI υπάρχει και πρέπει να θεραπεύεται.  Για πολλούς ασθενείς με MS τα φάρμακα δεν κάνουν τίποτα ενώ αυτή η θεραπεία (CCSVI) μπορεί να προσφέρεται σε ασθενείς, άσχετα με τον αν έχει απλά σχέση ή είναι η βασική αιτία της MS”.  (σελ. 19) – η Rhodes μεταφέρει τα λόγια άλλου γιατρού από τον Καναδά, του Δρ. Mark Godley.

“H δυναμική του τρέχοντος ιατρικού συστήματος έχει ορίσει τις φαρμακευτικές εταιρείες υπεύθυνες για τη χρηματοδότηση των περισσότερων ιατρικών ερευνών.  Αυτό σημαίνει πως έρευνα σαν αυτή του CCSVI, η οποία δεν προτείνει κάποιο φάρμακο ή σκεύασμα, έχει ελάχιστες πιθανότητες χρηματοδότησης”.  (σελ. 20) – η Rhodes περιγράφει τον φαύλο κύκλο στις μη χρηματοδοτούμενες έρευνες: θα γίνουν εκπτώσεις στον επιστημονικό σχεδιασμό, πιθανόν οι έρευνες θα είναι ανεπαρκείς, και σύντομα θα καταλήξουν στα σκουπίδια.  Αντίθετα, πληθώρα εργασιών θα προκύψει πάνω σε έρευνες που έχουν ήδη ικανή χρηματοδότηση.

“Οι επιστήμονες που ακολουθούν ένα δόγμα συνήθως απορρίπτουν κάθε νέα θεωρία ως λαθεμένη.  Όσο όμως συνεχίζεται η έρευνα πάνω στη νέα θεωρία, σύντομα την αποδέχονται ως υπαρκτή, αλλά άνευ σημασίας – στην περίπτωσή μας, αυτό θα ισοδυναμούσε με την παραδοχή “ναι, συμφωνούμε πως υπάρχει ΧΕΝΦΑ, αλλά δεν έχει σχέση με τη σκλήρυνση”.  Το τελικό στάδιο στην εξέλιξη μίας θεωρίας είναι η απόλυτη αποδοχή της, οπότε και όλοι αναγνωρίζουν το προφανές”.  (σελ. 22) – η Rhodes παραθέτει εργασία του Charlton, με τίτλο: “False, Trivial, Obvious: Why New and Revolutionary Theories are Typically Disrespected”.  Ο Dr. Simka κλείνει με νόημα το μάτι, όταν λέει στους αναγνώστες ότι μπορούμε μόνοι μας να φτάσουμε γρήγορα στο στάδιο 2, λέγοντας στους Νευρολόγους: “κοιτάξτε, βρήκαμε ένα νέο σύνδρομο, τη ΧΕΝΦΑ, αλλά αποκλείεται να έχει σχέση με την σκλήρυνση…”!

“Μετά τη χημειοθεραπεία με κυκλοφωσφαμίδη (ολική εξάλειψη του ανοσοποιητικού συστήματος και οικοδόμηση νέου ανοσοποιητικού με βλαστοκύτταρα) [...] η Mel συνέχισε να επιδεινώνεται.  Δεν είχε φλεγμονές στον εγκέφαλο, ούτε νέες εστίες, αλλά όλα τα παλιά της προβλήματα επανήλθαν.  [...] Στα 33 της, ζήτησε τη βοήθεια του Dr. Dake.  Η μαγνητική φλεβογραφία ανέδειξε 3  σφαγίτιδες, οι δύο από αυτές ανώμαλα πλεγμένες μεταξύ τους στα αριστερά. [...] Μετά την αγγειοπλαστική με στεντ, ένιωσε για πρώτη φορά φυσιολογική στη ζωή της”.  (σελ. 176) – παρατίθενται αληθινές ιστορίες ασθενών με MS και CCSVI.

Το βιβλίο ισορροπεί πολύ καλά ανάμεσα στην υποστήριξη του CCSVI και τη μη κατακεραύνωση ιατρών που μηδενίζουν τελείως το ανοσοποιητικό ενός ασθενούς, με σοβαρές συνέπειες για τον οργανισμό τους και χωρίς ποτέ να έχει αποδειχθεί πως το ανοσοποιητικό είναι υπεύθυνο για τη βλάβη, και συνεχίζουν να απορούν γιατί στο καλό ο ασθενής συνεχίζει να επιδεινώνεται.

Keep reading…

Το μέλλον, η ελπίδα και ο θαυμαστός διαδικτυακός κόσμος

Ναι, θα ήταν όλα πιο απλά αν δεν υπήρχε ο χρόνος εξ αρχής.  Ο άνθρωπος είναι ον που ζει στον χρόνο, σε μία νοητή γραμμή που συνδέει το παρελθόν, τη μνήμη του δηλαδή, που είναι μία εγγύηση της ταυτότητάς του, και το μέλλον.

Το μέλλον δεν υπάρχει παρά μόνο ως κατασκευή πιθανών σεναρίων επιβίωσης στο μυαλό του ανθρώπου.  Φανταζόμαστε, πιθανολογούμε, δημιουργούμε σχέδια.  Είναι όλα μέρος της επιβίωσης.

Σε αυτό το μέλλον εναποτίθεται διαρκώς η ελπίδα.  Ελπίδα γενικά, αλλά και συγκεκριμένα η ελπίδα για τη θεραπεία των ασθενειών που μας αφορούν και είναι ανίατες.

Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα σκεύασμα για την πολλαπλή σκλήρυνση, κυκλοφορεί ήδη και η φιλολογία/φημολογία για τα σκευάσματα του μέλλοντος, που θα διαδεχθούν όλα τα σημερινά.  Και έχει πλαστεί ένας θαυμαστός τεχνικός κόσμος.  Με την ευγενική χορηγεία της Merck Serono προαναγέλλεται η επιδιόρθωση της μυελίνης το 2020, τα βλαστοκύτταρα και ένα νέο ανοσοποιητικό για το 2030, ακόμη και προληπτικός εμβολιασμός για την MS το 2050.

Ιστορία της MS

Η ελπίδα καλλιεργείται ανελλιπώς.

Όμως η ελπίδα είναι το μέλλον.  Έως τότε, μία γενιά ασθενών θα χάσει το παρόν της.  Συντηρείται μία ελπίδα για το μέλλον, βασισμένη σε μία αυτοάνοση υπόθεση, και μόνο υπόθεση, του παρελθόντος.  Πού είναι το παρόν σε όλα αυτά, η μόνη χρονική διάσταση που μας αφορά πραγματικά;  Τί γίνεται σήμερα για την σκλήρυνση, το οποίο μπορεί να είναι ρηξικέλευθο, να αντιμετωπίζει τη νόσο καθεαυτή και όχι υποθέσεις περί αυτής, και να φωτίζει την προέλευσή της;

Σήμερα, στο παρόν, υπάρχουν ασθενείς που δεν έχουν χρήματα να υποβληθούν σε αγγειοπλαστική, αφού αυτή ακόμη δεν έχει μπει στα δημόσια Νοσοκομεία.  Υπάρχουν χώρες στις οποίες έχει απαγορευτεί η επέμβαση.  Ναι, είναι μία θεωρία και αυτή, και παραμένει υπόθεση, αλλά τίποτα δε συνηγορεί εναντίον της μέχρι στιγμής σε επιστημονικό επίπεδο.

Ακόμη και αν η ΧΕΝΦΑ έχει αναζωπυρώσει από την πλευρά της νέες ελπίδες, έχει ταυτόχρονα υποδείξει πραγματικές, φυσικές, υπαρκτές ανωμαλίες στο σώμα που μπορούν να θεραπευτούν.

Η συνεισφορά του διαδικτύου στην εξάπλωση της θεωρίας ήταν τεράστια.  Πέρυσι πολύς κόσμος μειδιούσε πως το 2011 κανείς δε θα ασχολείται με τον Zamboni.  Φέτος, οι δημοσιεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη για την παρουσία σιδήρου στο κεφάλι, την ύπαρξη παλινδρόμησης ως εκδήλωσης του CCSVI και την παρουσία βαλβιδικής ανεπάρκειας ως αιτίας του  CCSVI, καθώς και τον βέλτιστο τεχνικό εξοπλισμό για την αντιμετώπισή τους.

Το διαδίκτυο κατάφερε να τρέξει, στο fast forward, τη διάδοση της πληροφορίας σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη.  Και εδώ υπεισέρχεται η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου: μπορείς να διαβάσεις τη θεωρία ή να την απορρίψεις εξ αρχής.  Και μπορείς μετά να επιλέξεις όποια οδό θέλεις για να αντιμετωπίσεις αυτό που έχεις.

Είναι ανήθικο όμως να δίνεις ανυπόστατες ελπίδες.  Όπως ακριβώς έκανες στο παρελθόν.  Από τότε μέχρι σήμερα οι άνθρωποι έχουν ζήσει μη αναστρέψιμες αναπηρίες.

Ο λόγος των γιατρών έχει βαρύτητα.  Οφείλει να είναι προσεκτικός και συγκροτημένος.  Γιατί πάντα, στο μυαλό του ασθενούς, θα υπάρχει αναπάντητο ένα κρίσιμο ερώτημα: πώς παρασκευάζουμε θεραπεία για κάτι για το οποίο δεν έχει εντοπιστεί αιτία;

Υπαρχει μία λατρεία για το μέλλον, χωρίς να έχει υπάρξει πρόοδος στο παρελθόν.  Δε βρήκαμε ποτέ την αφετηρία της σκλήρυνσης, και όμως περηφανευόμαστε πως σε λίγο φτάνουμε στον προορισμό μας.  Η αντίφαση είναι μεγάλη.