Tag Archives: επαναστένωση

Ερωτήματα για το CCSVI – Νικόλαος Λιάσης

Ερωτήματα για την ασφάλεια της μεθόδου αποσυμφόρησης

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κ. Λιάση που μπήκε στον κόπο να εξηγήσει, για το σκοπό μίας δημοσιογραφικής εκπομπής του ΣΚΑΪ, τη σημασία του CCSVI.

Όσοι παρακολουθήσατε τις εξελίξεις, θυμάστε πως την περασμένη εβδομάδα αναρτήθηκε ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα του σταθμού με θέμα τις “Επικίνδυνες Θεραπείες” και τη ΧΕΝΦΑ, ενώ σε απογευματινό μαγκαζίνο αναφέρθηκε επίσης ρητά, και έπειτα από την παρουσία νευρολόγου, το “όχι” στην αγγειοπλαστική.

Μετά από πολλά μηνύματα παραπόνων που έλαβε ο σταθμός για τις πραγματικές ανακρίβειες που διατυπώθηκαν στο ρεπορτάζ του (η αγγειοπλαστική είναι επικίνδυνη, η επέμβαση γίνεται σε καρωτίδες, ολοκληρώθηκε πολυκεντρική μελέτη του Ζαμπόνι με πενιχρά αποτελέσματα), η δημοσιογράφος επί των ιατρικών θεμάτων θεώρησε σωστό να πάρει και τη γνώμη του έλληνα γιατρού που ασχολείται με τη διάγνωση του CCSVI.

H συγκροτημένη και ήρεμη παρουσία του κ. Λιάση έβαλε κάποια πράγματα στη θέση τους: το ποσοστό συσχέτισης CCSVI και MS είναι υψηλό, περίπου 85-90%, όταν στους υγιείς εντοπίζεται το ίδιο σύνδρομο μόνο σε 3-5% εξ αυτών.  Δεν έχουμε απαντήσει ακόμη αν οι στενώσεις του CCSVI είναι αιτία ή αποτέλεσμα της MS, όμως καταγράφουμε σημαντικές βελτιώσεις σε όσους ασθενείς κάνουν αγγειοπλαστική, ενώ παρατηρείται επιδείνωση σε όσους ασθενείς επαναστενώνουν.  Οι ασθενείς που δεν επαναστενώνουν, αντίθετα, διατηρούν τις βελτιώσεις τους.  Συνεπώς, είτε για να απορρίψουμε τη θεωρία είτε για να την επαληθεύσουμε, κάτι που μόνο σε καλό θα βγάλει, πρέπει να τη διερευνήσουμε, τονίζει ο κ. Λιάσης, ευχόμενος να συνυπάρξουν οι νευρολόγοι με τους ακτινολόγους και να μην απορριφθεί το CCSVI άκριτα.  Εξίσου δεν πρέπει να καλλιεργούνται υπέρμετρες προσδοκίες στους ασθενείς, αν και ο κ. Λιάσης δηλώνει πως παραμένει συγκρατημένα αισιόδοξος και ελπίζει πως τα αποτελέσματα ερευνών που θα παρουσιασθούν μετά τις 17 Ιανουαρίου στη Φρανκφούρτη και μετά τις 14 Φεβρουαρίου στο Ορλάντο θα τον επιβεβαιώσουν.

Εξηγεί στη δημοσιογράφο του ΣΚΑΪ πως η βαλβιδική ανεπάρκεια στα κάτω άκρα δημιουργεί σημαντικά προβλήματα, και συνεπώς η στάση φλεβικού αίματος στον εγκέφαλο δε μπορεί να είναι χωρίς συνέπειες.  Αναφέρει τις αυξημένες ποσότητες σιδήρου στον εγκέφαλο των ασθενών με σκλήρυνση, που θα μπορούσαν να εξηγηθούν μέσω της στάσης του φλεβικού αίματος και της εξαγγείωσης αιμοσιδερίνης λόγω της διαπερατότητας των τοιχωμάτων.

Σε δείγμα δικών του ασθενών, 180 τον αριθμό, που διαγνώστηκαν με CCSVI, οι 80 προχώρησαν σε αγγειοπλαστική και ένα μεγάλο ποσοστό αυτών καταγράφει σημαντικές βελτιώσεις, ιδίως στην κόπωση, βελτιώσεις που κανένα φάρμακο δεν επιφέρει.

Ευχαριστώ τον κ. Λιάση διπλά γιατί έχει το θάρρος να μιλάει με θαυμασμό για τους ασθενείς του, χαρακτηρίζοντάς τους “ευφυέστατους και ενημερωμένους”, όταν συνάδελφοί του νευρολόγοι αντιμετωπίζουν όσους υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική ως αδαείς που δεν ξέρουν αν έχουν πραγματική βελτίωση ή πλασέμπο ή ως αφελείς που δεν καταλαβαίνουν την απάτη την οποία αγγειοχειρουργοί υφαίνουν στις πλάτες τους.

Να είστε καλά, κ. Λιάση.

Συνέντευξη με τον Paolo Zamboni: ο ασθενής που θεραπεύει τη σκλήρυνση.

Συνέντευξη στον Stefano Lorinzetto της καθημερινής εφημερίδας του Μιλάνο Il Giornale.

Un medico malato è riuscito a curare la sclerosi multipla

Προχωράει σιγά σιγά στο διάδρομο του Νοσοκομείου της Αγίας Άννας, με τα πόδια του να υποστηρίζονται από ορθοπαιδικές μπότες.  Μου δίνει τα χέρια του, μα δε μπορεί να τα κλείσει, ωστόσο καταφέρνει να μεταδώσει τη θέρμη και το πάθος του.  Ο Καθηγητής Paolo Zamboni, καθηγητής Αγγειακών Παθήσεων και Κλινικής Μεθοδολογίας του Πανεπιστημίου της Φεράρα, είναι και ο ίδιος ασθενής.  Πάσχει από μία πολύ σπάνια νόσο – “δε γνωρίζουμε ούτε το πότε ούτε το γιατί “των επιθέσεών” της” – που θεωρείται αυτοάνοση, και η οποία αποδυναμώνει τα νεύρα και τους μυς.  Λέγεται Πολυεστιακή Κινητική Νευροπάθεια, και υπάρχουν μόνο χίλιοι ασθενείς σε Αμερική και Ευρώπη.  Είναι μία ήπια μορφή της ALS.

Αλλά είναι μία άλλη ασθένεια, η σκλήρυνση κατά πλάκας, εναντίον της οποίας βρέθηκε να πολεμάει και αυτός και η γυναίκα του, κερδίζοντας τη μάχη.  Θέλοντας πάσει θυσία να κάνει καλά τη γυναίκα του Έλενα, που είχε προσβληθεί από τη νόσο, έκανε το πιο λογικό πράγμα για έναν επιστήμονα: “Προσπάθησα να καταλάβω”.  Η κατάληξη ήταν η ανακάλυψη του CCSVI, ένα ακρωνύμιο που του χάρισε παγκόσμια φήμη, σε σημείο τα χειρουργεία του να είναι απασχολημένα από τώρα μέχρι το Πάσχα.  Η ανακοίνωση της κλινικής μελέτης του έχει αντικατασταθεί από ηχητικό μήνυμα που καλεί τους ασθενείς να θυμηθούν ωραιότερες μέρες, οι υπολογιστές του Πανεπιστημίου έχουν τουλάχιστο 24.000 μηνύματα ασθενών οι οποίοι ζητάνε βοήθεια, και μία ομάδα στο Facebook, με 7.957 οπαδούς, θέλουν ο Zamboni να προταθεί για το βραβείο Nobel ιατρικής.  Πρόσφατα ο Marco Marozzi αφιέρωσε 334 σελίδες σε ένα γοητευτικό βιβλίο με τον τίτλο “Brave dreams” και θέμα ακριβώς “τον αγώνα του ιταλού γιατρού να θεραπεύσει την πολλαπλή σκλήρυνση”.

CCSVI σημαίνει Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια.  Πρόκειται για μία σοβαρή αγγειακή ασθένεια που κανείς, πριν τον Zamboni, δεν είχε βρει, και η οποία, βεβαιώνει ο γιατρός, είναι παρούσα σε περίπου 70% των ασθενών με σκλήρυνση, και σε 10% των υγιών.  Μένει, λοιπόν, να δειχθεί τι ρόλο παίζει η ΧΕΝΦΑ στην πολλαπλή σκλήρυνση και σε άλλες νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

Ο Καθηγητής Zamboni επιβλέπει επεμβάσεις της ΧΕΝΦΑ μαζί με τον Fabrizio Salvi, ειδικό στην σκλήρυνση νευρολόγο του Bellaria Νοσοκομείου της Μπολώνια.  Ο Dr. Salvi είναι τόσο βασικός στην έρευνα του Zamboni που, όταν ο νευρολόγος, μεγάλος φαν των μηχανών, αγόρασε μία Ducati Monster 900, οι αντιπρόσωποι της Ducati βρήκαν τον Zamboni και τον ρώτησαν: “Καθηγητά, να του τη δώσουμε; Κι αν σκοτωθεί σε κανένα ατύχημα;  Έχετε πολλά καλά να κάνετε ακόμη…”  Ο καθηγητής Zamboni πρότεινε να του δώσουν τη μισή!

Η επέμβαση του CCSVI, με τοπική αναισθησία, κρατάει από 45 λεπτά μέχρι μιάμιση ώρα.  Εξυπηρετεί στη διάνοιξη στενών φλεβών.  Σε μία πιλοτική μελέτη 65 ασθενών που θεραπεύτηκαν, οι 35 ήταν σε αρχικά στάδια της νόσου (υποτροπιάζουσα μορφή), και οι 30 βρίσκονταν ήδη σε αναπηρικό καροτσάκι.  Έγιναν 44 επιτυχημένες επεμβάσεις.  26 ασθενείς έκαναν μόνο μία επέμβαση, 14 χρειάστηκαν μία επανάληψη και 4 χρειάστηκαν και δεύτερη επανάληψη.  Οι 23 από τους 35 ασθενείς της υποτροπιάζουσας μορφής της νόσου, που είχαν επιτυχημένη επέμβαση, είναι σε πλήρη ύφεση από τότε (2008), και μόνο τα σημάδια στη μαγνητική τούς θυμίζουν τη σκλήρυνση.

Στην πραγματικότητα, τα πιο εκπληκτικά αποτελέσματα επιτεύχθησαν από τον Καθηγητή Zamboni στη γυναίκα του, για την οποία ωστόσο προτιμά να μη μιλάει.  “Για λόγους ηθικής, δε θα την έβαζα σε μία κλινική μέλετη.  Η περίπτωσή της ας θεωρηθεί ότι στερείται επιστημονικής αξίας.”  Ας είναι.  Το γεγονός είναι πως η Έλενα νιώθει τόσο καλά ώστε να μπορεί να γυμνάζεται ελεύθερα.  Η Έλενα εκδήλωσε τα πρώτα σημάδια της νόσου το Δεκέμβριο του 1987, μετά τη γέννηση της κόρης τους Ματίλντα, η οποία είναι πεμπτοετής φοιτήτρια ιατρικής σήμερα.  Η επέμβαση της Έλενα έγινε το Μάιο του 2007 από τον Επεμβατικό Ακτινολόγο και παιδικό φίλο του  Zamboni Roberto Galeotti, ο οποίος δουλεύει από το 1998 μαζί με τον καθηγητή.  “Μέχρι να μπούμε στο δωμάτιο της επέμβασης με την Έλενα, η μητέρα της ρωτούσε: “είσαι σίγουρος τι πας να κάνεις;”  Έκτοτε η Έλενα δεν έχει ξανακάνει υποτροπή”.

Ερ.: Τί γνωρίζουμε για τη σκλήρυνση;

-Απ.: Όχι πολλά, πέρα από το ότι είναι η πιο συνηθισμένη νευροεκφυλιστική ασθένεια στις ηλικίες 20-40.  Στον κόσμο, κάθε τέσσερις ώρες άλλος ένας διαγιγνώσκεται με σκλήρυνση, ενώ συνολικά υποφέρουν 3.000.000 άνθρωποι, οι 61.000 στην Ιταλία.

Πότε κατάλαβε ότι η γυναίκα του πάσχει από σκλήρυνση;

Είχαμε μόλις παντρευτεί.  Είχα κερδίσει μία ερευνητική θέση στο Ινστιτούτο χειρουργικής παθολογίας του Πανεπιστημίου του Sassari.  H Έλενα με είχε ακολουθήσει στη Σαρδηνία.  Ένα πρωί μου τηλεφώνησε: “νιώθω να έχω μυρμήγκια παντού στο πρόσωπο, δε μπορώ να κουνήσω τους μυς του προσώπου και ακούω λίγο από το ένα αυτί”.  Λίγες μέρες αργότερα, ο θόρυβος στο αυτί υποχώρησε.  Δεν του δώσαμε σημασία.  Πέντε χρόνια αργότερα ήρθε το πρώτο επεισόδιο, αυτό που αφορά τουλάχιστο τους μισούς ασθενείς: μία μαύρη κηλίδα στο οπτικό πεδίο, το ανοσοποιητικό σύστημα που επιτίθεται στο οπτικό νεύρο σα να ήταν εχθρός του.  Το σύμπτωμα κράτησε τρεις εβδομάδες.  Για εναμιση χρόνο δεν είχε ενοχλήσεις.  Και μετά άρχισε η κατρακύλα: δε μπορούσε να περπατήσει, έχανε την ισορροπία της.  Ένιωθα ανεπαρκής, ως σύζυγος και ως γιατρός, που δε μπορούσα να απαντήσω στις ερωτήσεις της.

Αντίδραση με μελέτη.

-Έπεσα ολόκληρος πάνω στα επιστημονικά συγγράματα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας.  Αλλά είχα πρόβλημα να τα κατανοήσω.  Οι συνάδελφοί μου θεωρούσαν τη νόσο αυτοάνοση, έναν κομψό τρόπο με τον οποίο δηλώνουμε την άγνοιά μας εμείς οι γιατροί.  Νεανικός διαβήτης, ρευματοειδής αρθρίτιδα, νεφρίτιδα, νόσος του Crohn…μάλλον βιαζόμαστε όταν λέμε ότι για όλες φταίει το ανοσοποιητικό – συμπεριλαμβανομένης και της ασθένειας από την οποία πάσχω. 

Και τότε;

-Ξεκίνησα από την αρχή, παθολογοανατομία, από το μικροσκόπιο.  Και τότε παρατήρησα κάτι ενδιαφέρον: το κέντρο κάθε εστίας διερχόταν μία φλέβα.  Φανταστείτε την ακολουθία: οι φλέβες είναι η αλυσίδα και οι εστίες τα μαργαριτάρια.  Αν δεν είχε προηγηθεί μία εικοσαετία μελέτης, δε θα είχα ανακαλύψει το CCSVI.  Για πρώτη φορά στην ιστορία η έρευνα για τη σκλήρυνση μετατοπιζόταν έξω από το κρανίο, στις φλέβες του λαιμού και του στήθους.

-Τί επιφέρει το CCSVI;

-Τρία πράγματα: δε μπορείς να έχεις καλή οξυγόνωση, και αυτό καταστρέφει τα κύτταρα και τα νεύρα.  Προκαλεί μικροαιμορραγίες και εναπόθεση σιδήρου στις εγκεφαλικές φλέβες, καθώς και παραγωγή ελευθέρων ριζών.  Αυξάνει τη φλεγμονή και την κινητοποίηση του ανοσοποιητικού.  Όλα αυτά σαφώς συνεισφέρουν αρνητικά στα συμπτώματα της σκλήρυνσης.

– Και τι συμβαίνει στους ασθενείς με σκλήρυνση άπαξ και κάνουν αγγειοπλαστική;

-Η σκλήρυνση έχει μία κλίμακα επιδείνωσης δέκα βαθμών.  Δε μπορώ να μιλήσω για αυτούς που είναι χρόνια καθηλωμένοι σε αναπηρικό καροτσάκι, αλλά μπορώ να πω πως ακόμη και σε αυτούς εξαφανίζεται η κόπωση, ένα δυσάρεστο σύμπτωμα για το οποίο δεν υπάρχει καμία αντιμετώπιση.  Επιπλέον η αγγειοπλαστική επαναφέρει το χειρισμό του σφιγκτήρα, ενός μυ η αδυναμία του οποίου αποτρέπει έναν ασθενή απο το να έχει, π.χ., κοινωνικές σχέσεις – και για αρκετούς το να μπορούν να ελέγχουν την ούρηση είναι πλέον πιο σημαντικό από το να σταθούν όρθιοι.

-Πώς γίνεται η επέμβαση;

-Χωρίς νυστέρι.  Είναι ενδοαγγειακή επέμβαση.  Εισάγουμε ένα λεπτό καθετήρα από τη βουβωνική χώρα στη μηριαία φλέβα και τον προωθούμε μέχρι την άζυγο, που βρίσκεται πίσω από την καρδιά και κοντά στη σπονδυλική στήλη.  Διαστέλλουμε το μπαλόνι ώστε να απομακρύνουμε τα εμπόδια ροής.  Το ίδιο κάνουμε και για τις δύο σφαγίτιδες φλέβες.  Σε αυτές τις τρεις φλέβες βρίσκουμε συνήθως λεπτές μεμβράνες, μάλλον ανωμαλίες εκ γενετής θα τις έλεγα, που εμποδίζουν τη ροή του αίματος.  Δυστυχώς στις μισές των περιπτώσεων συμβαίνει επαναστένωση σε περίπου οκτώ μήνες, οπότε και χρειάζεται να επαναλάβουμε τη διαδικασία.  Στο 30% όμως, αρκεί μία επανάληψη.

-Γιατί δεν απομακρύνετε τις μεμβράνες αυτές μια για πάντα;

-Γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί ένα ειδικό χειρουργικό εργαλείο, το οποίο όμως δεν κατασκευάζει καμία εταιρεία εκτός κλινικής μελέτης. 

-Τί σημαίνει “τυχαιοποιημένη διπλά τυφλή κλινική μελέτη”;

-Μία μελέτη, στην οποία ούτε ο γιατρός ούτε οι ασθενείς γνωρίζουν ποιοί τελικά υποβάλλονται σε αγγειοπλαστική.  Μία τέτοια θα ξεκινήσει στη χώρα μας σε λίγο.  Θα περιλαμβάνει 700 ασθενείς σε 15 ιταλικά νοσοκομεία.

– Γνωρίζω πως μία από τις συμμετέχουσες θα είναι η Nicoletta Mantovani, χήρα του Luciano Pavarotti, η οποία διαγνώσθηκε με σκλήρυνση λίγο καιρό μετά τη σύναψη της σχέσης της με τον διάσημο τενόρο, στο Λος Άντζελες.

-“Ήταν να της δοθεί μία θέση στην πρώτη πιλοτική μελέτη που έκανα, αλλά δεν ήθελα να φανεί πως τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης.  Είναι η “νονά” του ιταλικού συνδέσμου για τη σκλήρυνση κατά πλάκας.  Και φυσικά διαμαρτύρεται για την παρεμπόδιση των μελετών μας από μέλη του συνδέσμου.

Ο Marc Freedman όμως, διεθυντής της θεραπευτικής μονάδας για τη σκλήρυνση κατά πλάκας στο νοσοκομείο της Οτάβα, είπε: “ακούμε καθημερινά ιστορίες επιπλοκών από τις επεμβάσεις που γίνονται στο εξωτερικό”.  Και ο συνάδελφός του, David Spence, δήλωσε πως η ανακάλυψή σας είναι “ληστεία.  Χαμένα λεφτά που διατίθενται στον άρρωστο Zamboni.  Είναι τσαρλατανιά, απάτη ιατρική.  Κανείς δεν έχει δείξει ότι αυτό δουλεύει”.

-Εάν είχα ανακαλύψει κάτι ασήμαντο, θα υπήρχε τόσο μεγάλη αντίδραση;  Τί νομίζετε;  Ο Καναδάς είναι μία χώρα με πολλούς ασθενείς, δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει φίλο ή συγγενή με σκλήρυνση.  Και ο Freedman έχει τους περισσότερους ασθενείς στον Καναδά.  Αυτό, νομίζω, τα λέει όλα.

-Όπως λέει και το βιβλίο “Γενναία Όνειρα”: “υπάρχουν αυτοί που ζουν με σκλήρυνση, και αυτοί που ζουν από τη σκλήρυνση”.

Είναι μία ασθένεια που τροποποιείται με περίπου 40 φάρμακα από ένα σωρό φαρμακευτικές εταιρείες.  Στα ύστερα στάδια της νόσου, όμως, τα φάρμακα είναι άχρηστα.  Ένας ασθενής στην Ιταλία κοστίζει στο εθνικό σύστημα υγείας από 22.000 έως 25.000 τον χρόνο.  Μόνο το νοσοκομείο του San Bortollo για τους 500 ασθενείς του ξοδεύει 11.000.000 ευρώ.  Συνυπολογίστε σε αυτά και τα άλλα έξοδα αναπηρίας – καροτσάκια, πάνες κλπ.

Και η δική του ασθένεια; Πότε κατάλαβε ότι πάσχει;

Ήταν στην αρχή της δεκαετίας του 90.  Μετά από ένα χειρουργείο άρχισα να νιώθω τα χέρια μου κουρασμένα και βαριά.  Μέχρι τότε, μπορούσα να δουλεύω 12 ώρες συνεχόμενα, χωρίς προβλήματα.  Το 1994 άρχισε να με προδίδει το ένα πόδι.  Για κάποια χρόνια χρησιμοποιούσα μόνο το δεξί χέρι.  Το 1998 έπιασα νυστέρι για τελευταια φορά.  Τώρα μόνο διδάσκω ειδικευόμενους γιατρούς στη γενική χειρουργική.

Τί άλλες δραστηριότητες τού απαγορεύονται;

Η ασθένειά μου με οδηγεί σε μία προοδευτική κινητική αναπηρία.  Κάθε κίνηση απαιεί υπομονή και φέρνει κούραση. Έμαθα να τρώω με το αριστερό χέρι.  Μου παίρνει μισή ώρα να ντυθώ, και όχι δύο λεπτά.  Δε μπορώ καν να δέσω αυτή τη γραβάτα!

Όταν συναντώ ανθρώπους σαν κι εσάς, μου έρχεται στο μυαλό μία φράση: “Καλύτερα να μας θεραπεύει ο γιατρός που μας αφήνει να δούμε τις πληγές του”

Είναι αλήθεια, οι ασθενείς μου, αν και με βλέπουν άρρωστο, θέλουν να βεβαιώνονται πως είμαι παρών στις επεμβάσεις τους.  Χωρίς τα χέρια μου, αλλά με το μυαλό μου.  Τα χέρια μου αδυνατούν λόγω ανυπέρβλητου προβλήματος.

Πότε εξήγησε στην κόρη του πως οι γονείς τους ήταν και οι δύο άρρωστοι;

Όταν ήταν 15, ήρθε μαζί μας σε ένα ιατρικό συνέδριο στην Πολωνία.  Πάνω στο τρένο τής είπα πως η μαμά και ο μπαμπάς πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, και κανείς δεν ξέρει το μέλλον.  Στη Βαρσοβία, ενδώσαμε σε μία νύχτα απαγορευμένων απολαύσεων: καπνός, μπύρα, και χορός πάνω σε τραπέζι.  Ήταν η τελευταία φορά που χόρεψα.

Το IVUS ως θεραπευτικός οδηγός

Του IVUS συνέχεια – ευχαριστώ τεχνικέ sou για την εμφάνιση της σελίδας:

Επόμενο βίντεο του Dr. Sclafani από το ίδιο συμπόσιο είναι το σχετικό με τον IVUS όχι μόνο πλέον ως διαγνωστικό εργαλείο, αλλά ως θεραπευτικό οδηγό.  Όπερ σημαίνει πως ο ενδοαγγειακός υπέρηχος επιτρέπει ακριβή μέτρηση της στένωσης, και άρα του μεγέθους του μπαλονιού που θα επιλεγεί και της πολύ εστιασμένης περιοχής που θα γίνει η αγγειοπλαστική, ώστε, όπως είπαμε, να μη τραυματιστεί υγιής φλέβα.

Το IVUS επιτρέπει την πραγματοποίηση της φλεβογραφίας ακόμη και χωρίς σκιαγραφικό υγρό όταν, σπάνια, ο ασθενής εμφανίζει σοβαρή δυσανεξία σε αυτό (συνέβη μία φορά).

Υπάρχουν περιπτώσεις underdilation, που δικαιολογούν τις επαναστενώσεις, και overdilation, που επιφέρουν, πιθανόν, τραυματισμούς.  Ο ενδοαγγειακός υπέρηχος επιτρέπει μεγαλύτερη ακρίβεια στη διάγνωση και θεραπεία ακόμη και με ένα μπαλόνι.  Ασφαλώς και μπορεί να γίνει διάγνωση και αγγειοπλαστική και χωρίς IVUS, λέει ο Sclafani, όμως αυτό απαιτεί πολλαπλάσια ακρίβεια εκ μέρους του γιατρού πλέον.

Στο 04.52 λεπτό βρίσκεται ένας ενδιαφέρον πίνακας που αφορά το μέγεθος μπαλονιού που διαλέγει ο Dr. Sclafani βάσει της τιμής της cross-sectional area.  Η μέθοδός του είναι:

to go with the baloon that is approximately 50%-80% greater in the cross-sectional area than the measurement of the vein I am dilating.

Να ένας πίνακας που μπορεί να συζητηθεί με οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο Επεμβατικό/Αγγειοχειρουργό και στην Ελλάδα.

 

Το CCSVI σχετίζεται με μειωμένη απεικονισιμότητα των φλεβών εντός του εγκεφάλου (SWI)

Ο Dr. Zivadinov έχει αναφέρει την παρούσα πρόταση και σε βίντεο που παρατέθηκε νωρίτερα στο μπλογκ. Τώρα δίνει στη δημοσιότητα εργασία που αποδεικνύει την δράση του CCSVI εντός του εγκεφάλου, αφού το σύνδρομο βρέθηκε θετικά συσχετισμένο με τη μειωμένη ορατότητα φλεβών.

Decreased brain venous vasculature visibility on SWI venography in patients with MS is related to CCSVI

Το εντυπωσιακό είναι επίσης πως σε αυτή την εργασία βρήκε υψηλότερο ποσοστό ΧΕΝΦΑ στους ασθενείς με MS, από ότι είχε δώσει η ομάδα του Buffalo νωρίτερα.  Ubung macht den Meister, που λένε και οι Γερμανοί.  Εξετάστηκαν 59 ασθενείς με MS και 33 υγιείς, με SWI.  Οι ασθενείς με MS με τις περισσότερες εξωκρανιακές στενώσεις είχαν και τη μικρότερη ορατότητα φλεβών ενδοκρανιακά, σημάδι υπομεταβολισμού και κακής απορρόφησης του οξυγόνου, αλλά και σημάδι μίας συστημικής, χρόνιας αλλοίωσης της μορφολογίας των φλεβών.

However, the pre- and post-contrast SWI venography experiment performed in the present study further extends understanding of this phenomenon and suggests that the reduced VVV in MS may be a combination of two main effects – reduced metabolism and morphological changes of the venous vasculature.

Μία αυτή η εργασία του Zivadinov και δεύτερη η εργασία του για την υποαιμάτωση (hypoperfusion) αποδεικνύουν και οι δύο ότι το CCSVI είναι μία παθολογία που σχετίζεται με σοβαρά ευρήματα εντός του εγκεφάλου ασθενών με MS.  Η αξία του CCSVI λοιπόν, παύει να είναι μόνο οι εξωκρανιακές στενώσεις.  Μακάρι αυτό να καταστεί σαφές και σε άλλους νευρολόγους.

Η υπερηχολογική εξέταση του Zivadinov ήταν “τυφλή” και εξαιρέθηκαν αυτής ασθενείς με συγγενείς εγκεφαλικές αγγειακές ανωμαλίες.  Το CCSVI εντοπίστηκε σε περίπου 80% των ασθενών με MS.

Ο Zivadinov καταλήγει στην υπόθεση από την οποία ξεκίνησε ο Ζαμπόνι:

It could be hypothesized that decreased venous outflow from the brain parenchyma to the periphery would lead to increased intracranial pressure and subsequent venous stasis, especially of the small vein vasculature.

Hypoxia arising from stasis in the veins might therefore induce morphological  changes which could result in occlusion and atrophy of these veins. Therefore, the most plausible explanation of our findings would be that reduced outflow from small vessels to the periphery—independent of whether it is primary or secondary to CCSVI or inflammatory and demyelinating lesions—leads to destruction of smaller veins and consequent loss of signal visibility on SWI venography. The pathogenesis of this process remains unanswered at this time and should be explored together with dynamic of regional lesion accumulation over time.

Αυτό που πρέπει, λοιπόν, να καταστεί σαφές στους ασθενείς με MS είναι ότι έχουν πολλαπλές πιθανότητες να πάσχουν από CCSVI, το οποίο σχετίζεται με δύο τουλάχιστο φαινόμενα: την υποαιμάτωση του εγκεφάλου τους και την αλλοίωση των μικρών φλεβών εντός του εγκεφάλου.  Όσο χειρότερες οι στενώσεις των εξωκρανιακών φλεβών ενός ασθενή (CCSVI), τόσο μεγαλύτερη η ατροφία των φλεβών εντός του εγκεφάλου.

Χρειαζόμαστε υπεύθυνους επιστήμονες να μας βοηθήσουν.  Κατά προτίμηση Επεμβατικούς Ακτινολόγους και Αγγειοχειρουργούς.  Είναι επείγον για πολλούς ασθενείς, αν όχι για όλους, να αποκαταστήσουν το CCSVI.  Χρειαζόμαστε γιατρούς που θα ξεκινήσουν με γνώμονα τα συμπτώματα CCSVI και με γνώση της αντιστοίχισης του CCSVI και της MS.  Ακόμη και αν δεν έχει αποδειχθεί η αιτιακή σχέση των δύο, ο καλός γιατρός θα δουλέψει σα να ήταν όντως το CCSVI η αιτία της MS: θα ακούσει τον ασθενή και τα CCSVI συμπτώματά του, θα αναζητήσει επαναστένωση στην επιδείνωση, θα καταβάλλει προσπάθεια για ολοκληρωμένη διάγνωση.  Όταν διαβάζω, όπως τώρα με τον Zivadinov, τί είναι ικανό να προκαλέσει το CCSVI, καταλήγω να οργίζομαι διπλά: αφενός γιατί στην πάθηση που ονομάζεται ΧΕΝΦΑ δεν έχουμε ακόμη τους νευρολόγους αρωγούς, αφετέρου γιατί δεν έχουμε καν τους πολλούς ασθενείς δίπλα μας.

Fabrizio Salvi: κλινικές εκδηλώσεις του CCSVI.

Ο Salvi είναι ο ιταλός νευρολόγος που από την πρώτη στιγμή ερευνά σοβαρά το CCSVI ως αιτία της MS.  Στην ομιλία του στο συμπόσιο που διοργάνωσε ο Salvatore Sclafani τον περασμένο Ιούλιο στο Manhattan ο Salvi ξεκαθάρισε ότι το CCSVI υπάρχει και έχει μάλιστα και συμπτωματολογία, που συνήθως προϋπάρχει της MS ή γίνεται εντονότερη σε κάθε νευρολογική υποτροπή.

Clinical Manifestations of CCSVI

Τα πέντε χαρακτηριστικά συμπτώματα του CCSVI για τον Salvi είναι τα εξής:

1.  κόπωση

2.  πονοκέφαλος

3.  διαταραχές ύπνου

4.  προβλήματα μνήμης

5.  οίδημα σε πόδια/πρόσωπο

Απλά τα πράγματα, λοιπόν.  Έχεις κάποια από αυτά τα συμπτώματα για χρόνια;  Τότε θα ήταν καλή ιδέα να εξεταστείς για Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια.  Τί σύμπτωση που αυτά τα συμπτώματα υπάρχουν κατά κόρο στην MS, και μάλιστα από τους νευρολόγους χαρακτηρίζονται αγνώστου αιτίας ή ορφανά φαρμάκων.  Η αιτία αυτών, για τον Salvi, είναι η ανώμαλη αιμοδυναμική.

Η κόπωση περιγράφεται από το 40% των ασθενών ως το πλέον δυσβάσταχτο σύμπτωμα, που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα ζωής.  Οι ημικρανίες, για χρόνια παραγνωρισμένες στους ασθενείς, σχετίζονται με μία πιο συμπτωματική πορεία στην MS.  Οι πονοκέφαλοι είναι 3 φορές πιο συχνοί σε ασθενείς με MS.  Οι νευρολόγοι βέβαια θα σου πουν ότι έχεις πονοκέφαλο από το άγχος σου, επειδή σκέφτεσαι τη νόσο σου συνέχεια, αλλά ο Salvi εξηγεί ότι οι χαρακτηριστικοί της MS πονοκέφαλοι εμφανίζονται συνήθως σε οριζόντια θέση ή επιδεινώνονται στον ύπνο (η οριζόντια θέση είναι η θέση στην οποία το αίμα κατεβαίνει κυρίως από τις σφαγίτιδες, και είναι συνεπώς μία άβολη θέση για όσους έχουν στενώσεις στις σφαγίτιδες).

Τα γνωστικά προβλήματα αφορούν το 30-70% των ασθενών, με τα προβλήματα μνήμης να είναι τα συνηθέστερα, ενώ το πρήξιμο που παρατήρησε ο Salvi στο πρόσωπο και στα πόδια κυρίως ασθενών με πρωτοπαθώς προϊούσα σκλήρυνση υποχωρούσε μετά την αγγειοπλαστική και επανεμφανιζόταν σε μία επαναστένωση.  Αναζητήστε χαρακτηριστικές φωτογραφίες στο βίντεο.

Κάθε υποτροπή συνδέεται με επαναστένωση, διευκρινίζει, προειδοποιώντας τους ασθενείς πως, αφού τις επαναστενώσεις δεν τις ελέγχουμε ακόμη, ίσως μπορούμε να προλάβουμε την υποτροπή.  Πώς; Αν ο ασθενής παρατηρήσει επιστροφή ή επιδείνωση των πέντε συμπτωμάτων CCSVI που παρατέθηκαν παραπάνω, καλό είναι να καταφύγει σε υπέρηχο/φλεβογραφία.

Συμμεριζόμενος αυτό που λένε οι περισσότεροι που ασχολούνται με το CCSVI, ο Salvi κλείνει σημειώνοντας ότι το CCSVI δεν αφορά αποκλειστικά μόνο την MS, αλλά πιθανόν καταστάσεις όπως Normal Pressure Hydrocephalus, Arnold Chiari Syndrome, Chronic Headache and Fatigue Syndrome.  Το εντυπωσιακό είναι ότι σε ασθενείς που πάσχουν από χρόνιους πονοκέφαλους, αλλά όχι MS, οι πονοκέφαλοι γίνονται επίσης χειρότεροι στην οριζόντια θέση.

Αυτά που λέει ο Salvi θα είναι η πράξη του μέλλοντος.  Είναι ανακουφιστικό να μπορείς να αποδώσεις πλέον σε ορισμένη αιτία (επαναστένωση) την επιδείνωση που νιώθεις, ή να προλαμβάνεις μία υποτροπή κάνοντας αγγειοπλαστική.

Όσες φορές και να το πούμε δεν είναι αρκετό: το CCSVI υπάρχει, είναι “μεγαλύτερο” της MS, έχει ξεκάθαρη συμπτωματολογία, προκαλεί και σκλήρυνση κατά πλάκας και πρέπει να διορθώνεται.

Σελίδα 1 από 612345...Τελευταία »