Tag Archives: εστία

Η κεντρική φλέβα στις εστίες της σκλήρυνσης ως δείκτης διάγνωσης της ασθένειας

Οι συγγραφείς της παρούσας μελέτης ξεκίνησαν από την ανάγκη να υπάρξει μία αξιόπιστη διάγνωση της σκλήρυνσης, που θα αποκλείει άλλες παθολογίες, αφού μέχρι στιγμής τα κριτήρια που έχουν θεσπιστεί για τη διάγνωση της ασθένειας δεν περιλαμβάνουν έναν και μοναδικό βιοδείκτη ούτε αποκλείουν τις λαθεμένες διαγνώσεις.  Θεωρούν πως μία αξιόπιστη διάγνωση μπορεί να γίνει βάσει της κεντρικής φλέβας που βρίσκεται στις εστίες της σκλήρυνσης, σε αντίθεση με άλλες ασθένειες.

The Central Vein Sign in Multiple Sclerosis Lesions Is Present Irrespective of the T2* Sequence at 3 T

Ένας μεγάλος αριθμός των εστιών της MS στη λευκή ουσία του εγκεφάλου βρίσκονται γύρω από μία φλέβα – και αυτό υπήρξε, άλλωστε, το εναρκτήριο σημείο έρευνας τόσο για τον Dr. Schelling όσο και για τον Dr. Zamboni.  Αυτό είναι δεδομένο, και από αυτό ξεκινάει η σημερινή μελέτη των καθηγητών, ο επικεφαλής των οποίων μάλιστα αναφέρει πως έχει τύχει της υποστήριξης των Biogen, Teva και Novartis.  Έκαναν λοιπόν μία συγκριτική μελέτη δέκα ασθενών με σκλήρυνση και δέκα ασθενών ισχαιμικών παθολογιών με MRI για να μετρήσουν εστίες και φλέβες εντός των εστιών.  Όπως υποθέτετε, οι μαγνητικές ακολουθίες σε T2 έδειξαν περισσότερες περιφλεβικές εστίες στη λευκή ουσία του εγκεφάλου στους ασθενείς με σκλήρυνση, και αυτό είναι κάτι που μπορεί να υποψιάζει τους γιατρούς όταν πραγματεύονται τη διάγνωση της νόσου, λένε οι ερευνητές – μάλιστα προσθέτουν πως δε χρειάζεται να μελετήσει κανείς όλες τις εστίες, αλλά αρκούν έξι από αυτές με κεντρική φλέβα, στη λευκή ουσία.

Να θυμήσουμε πως η αυτοανοσία δεν έχει απαντήσει ακόμη στο γιατί οι περισσότερες εστίες στη σκλήρυνση είναι περιφλεβικές και κατανεμημένες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου.

Rule

Diagnosis
  1. WMLs = white matter lesions; MS = multiple sclerosis.
If T2* scan has more than six WMLs in total, and the rater identifies at least 6 with central veins MS
If T2* scan has more than six WMLs in total, and the rater identifies less than 6 with central veins non-MS
If T2* scan has less than six WMLs in total, and the rater identifies 50% or more with central veins MS
If T2* scan has less than six WMLs in total, and the rater identifies less than 50% with central veins non-MS

Οι εστίες στον θώρακα σχετίζονται με τις εστίες στον αυχένα

Thoracic spinal cord lesions are influenced by the degree of cervical spine involvement in multiple sclerosis

Αγαπώ τις εργασίες που επιβεβαιώνουν το CCSVI χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός τους.  Από νευρολόγους των ΗΠΑ.

Στόχος: να δούμε αν οι εστίες στον αυχένα λειτουργούν ως προγνωστικό μέγεθος για τις εστίες στον θώρακα.

Μέθοδος: ασθενείς με σκλήρυνση, και με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, αυχένα και σπονδυλικής στήλης.

Αποτελέσματα: σε 126 ασθενείς της μελέτης, η παρουσία εστιών στον αυχένα αύξανε την πιθανότητα να υπάρχουν εστίες και στον θώρακα.  Δηλαδή, όσο περισσότερες εστίες είχε ο ασθενής στον αυχένα, τόσο πιθανότερο ήταν να βρεθούν εστίες και στον θώρακα του ίδιου ασθενή.

Συμπέρασμα: οι εστίες του θώρακα (σπονδυλική στήλη) φαίνεται να σχετίζονται με το πλήθος των εστιών του αυχένα και όχι του εγκεφάλου.  Επίσης δε σχετίζονται με άλλα κλινικά χαρακτηριστικά.

Το ερώτημα, για εμάς/εσάς, είναι: γιατί κάποιος που έχει πολλές εστίες στον θώρακα δεν έχει αντίστοιχα πολλές εστίες στον εγκέφαλο, αλλά μόνο στον αυχένα; Γιατί, βάσει θεωρίας του CCSVI, είναι άλλος ο μηχανισμός βλάβης για τη σπονδυλική στήλη και τον αυχένα, και άλλος για τον εγκέφαλο, και ο πρώτος διδάξας αυτού ήταν ο Schelling.  Για τον εγκέφαλο, είναι η απότομη επιστροφή αίματος μέσω των σφαγίτιδων που επιφέρει τις χαρακτηριστικές εστίες της σκλήρυνσης, ενώ για τον αυχένα και τη σπονδυλική στήλη είναι η βίαιη μετατόπιση εγκεφαλονωτιαίου υγρού λόγω πιέσεων από τις φλέβες της κοιλιάς και του θώρακα (άζυγος, ημιάζυγος, νεφρική, οσφυικές κλπ.).  Δείτε την εικόνα του Dr. Schelling που συμπληρώνει ιδανικά το εύρημα της σημερινής εργασίας:

http://www.ms-info.net/animation_4.swf

Να γιατί λοιπόν οι εστίες που έχετε στον θώρακα έχουν σχέση μόνο με τις εστίες που έχετε στον αυχένα, και όχι με αυτές του εγκεφάλου.  Τώρα, πώς το εξηγεί αυτό ο νευρολόγος της γειτονιάς σας με το αυτοάνοσο μοντέλο, δεν ξέρω. 🙂

Η σκλήρυνση συρρικνώνει τις φλέβες εντός των εστιών, και μεγενθύνει τις εγκεφαλικές φλέβες εκτός των εστιών

Ίσως είναι χρήσιμο να γνωρίζετε, αν είστε ασθενής με MS, πως οι περισσότερες εστίες στη λευκή ουσία του εγκεφάλου είναι περιφλεβικές – δημιουργούνται, δηλαδή, στα πέριξ μίας φλέβας.

Το ενδιαφέρον στη σημερινή εργασία των νευροανοσολόγων (Νέα Υόρκη) είναι αυτό που αποδεικνύει με τον τίτλο της: μετά από συγκριτική μελέτη 19 ασθενών με σκλήρυνση, 9 υγιών και 8 ασθενών με άλλες νευρολογικές νόσους, οι φλέβες έξω από τις εστίες στους ασθενείς με σκλήρυνση ήταν μεγαλύτερες, ενώ εντός των εστιών ήταν συρρικνωμένες.

Multiple sclerosis shrinks intralesional, and enlarges extralesional, brain parenchymal veins

Και αν το δεύτερο εύρημα, της συρρίκνωσης των ενδοφλεβικών εστιών, εξηγείται εύκολα (φλεγμονή, υποξία, ίνωση, συμπίεση λόγω του οιδήματος περιφλεβικά), το πρώτο εύρημα παραμένει ένα αίνιγμα το οποίο κάτι μας λέει για τη φύση της ασθένειας.

Κατ’αρχήν, είναι εντυπωσιακό, κατά τη γνώμη μου, πως η μεγένθυνση των εξωεστιακών φλεβών απαντάται σε ασθενείς σε κάθε φάση της ασθένειας:

For extralesional veins, we found no differences in lesion size by sex or brain area.  In MS cases, there was no association between vein diameter and treatment status, EDSS, disease duration, or disease stage (relapsing vs progressive).

Κάτι τέτοιο, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να συμβαίνει μόνο σε συνθήκες CCSVI, κάτι που δεν απορρίπτουν οι συγγραφείς – όπως δεν απορρίπτουν πως η μεγένθυνση θα μπορούσε να είναι και αποτέλεσμα της ατροφίας του εγκεφάλου, ή της εξώθησης σκιαγραφικού μέσω του αιματεγκεφαλικού φραγμού (αδύναμο επιχείρημα), ή της ασταθούς σχέσης αρτηριακής-φλεβικής ροής, που έχει ξαναειπωθεί για τη σκλήρυνση, ή του μειωμένου αγγειακού τόνου γενικά, ή της ανώμαλης λειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Ο Dr. Schelling, βέβαια, χρόνια πριν ωσάν τυφλός προφήτης, είχε δώσει άλλη ερμηνεία σε αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της MS, που ήταν και η αφορμή να μελετήσει την ασθένεια από την αρχή – οι φλέβες των ασθενών τόσο μέσα όσο και έξω από το κρανίο ήταν παραδόξως μεγενθυμένες, πιθανόν από την παραμονή φλεβικού αίματος, το οποίο δε μπορούσε να αποχετευθεί ικανοποιητικά:

Skull radiographs of supposed victims of multiple sclerosis, showing striking widenings of the main venous passageways out of (and into) the cranium first stirred the present author’s particular interest in the diverse anatomical pathological specifications of multiple sclerosis […] The first prerequisite for plaque veins’ injurious activities appears to be a disproportionately severe valvular incompetence of that internal jugular vein by which these plaque veins are specifically drained (Plate XIV , figg. A, B). Via this vein regurgitant blood then must be conducted into a relatively minor intracranial catchment area – meaning, in a classic instance of cerebral multiple sclerosis, directly up into the straight sinus affluents. Provided there are no venous anastomoses strong enough to provide for the involved venous pathways’ sufficient venting, venous regurgitations of injurious intensities into the straight sinus’ affluent veins must occasionally result.

Spread of Acute Rises in Central Venous Pressure into the Brain?

Φλεβοκεντρικές εστίες: δείκτης σκλήρυνσης

Οι ερευνητές της εργασίας θεωρούν πως το γεγονός ότι οι εστίες της σκλήρυνσης σχηματίζονται γύρω από φλέβες είναι τόσο ιδιαίτερο φαινόμενο, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει για τη διάγνωση της σκλήρυνσης.  Για την ακρίβεια, η ύπαρξη φλεβοκεντρικής εστίας στα πρώτα κλινικά επεισόδια αυξάνει σοβαρά την πιθανότητα διάγνωσης με σκλήρυνση, έναντι κάποιας άλλης παθολογίας.

Venocentric Lesions: An MRI Marker of MS?

Το 1868, o Charcot ανέφερε ότι oι εστίες της σκλήρυνσης κατά πλάκας ήταν συνήθως τοποθετημένες κατά μήκος μικρών φλεβών, όπως προσδιορίζεται από την ανάλυση των δειγμάτων αυτοψίας (5). Ο Dawson περιγραφεί αργότερα εστίες που απλώνονται κατά μήκος εξέχουσων περικοιλιακών φλεβών (8) (γνωστών σήμερα ως “τα δάχτυλα του Dawson”). Λειτουργικά, η φλέβα εμπλέκεται στο σχηματισμό της εστίας ως απαραίτητο υπόστρωμα για την φλεγμονή.  Αυτό που τώρα επιζητούν οι συγγραφείς της εργασίας είναι να μελετηθεί περισσότερο το πόσο μοναδικό, στην MS, είναι το φαινόμενο των περικοιλιακών φλεβών/εστιών, ώστε να χρησιμοποιηθούν αυτές ως δείκτης διάγνωσης για τη σκλήρυνση, μαζί με τη διασπορά στον χώρο και τον χρόνο και την παρακέντηση, όπως ισχύει σήμερα.

Κατά την τελευταία δεκαετία, πολυάριθμες μελέτες έχουν διερευνήσει έναν πολλά υποσχόμενο δείκτη για την MS: MRIανιχνεύσιμες φλέβες μέσα στις αλλοιώσεις της μαγνητικής. Αυτός ο δείκτης είναι ανιχνεύσιμος στα 3 και 7 T και πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για τον εντοπισμό και τη βελτιστοποίηση κλινικά πρακτικών μεθόδων για την αξιολόγησή του.  Μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία των φλεβοκεντρικών αλλοιώσεων σε πρώιμο στάδιο, ακόμη και με διφορούμενη κλινική εικόνα, είναι εξαιρετικά πιθανή να οδηγήσει σε μελλοντική διάγνωση με MS. Χρειάζεται να γίνει έρευνα για να επιβεβαιωθούν ή να αποκλειστούν παθολογίες που μιμούνται τις φλεβοκεντρικές εστίες της MS. Κοινές πρακτικές απεικόνισης και κανόνες αξιολόγησης των εστιών θα πρέπει να υιοθετηθούν από τους επιστήμονες που εργάζονται σε αυτόν τον τομέα.

Ο μόνος ο οποίος εδώ και δεκαετίες εφιστά την προσοχή στις περιφλεβικές εστίες της σκλήρυνσης ως δείκτη διάγνωσης είναι ο Dr. Schelling, ο οποίος παρέχει και μηχανισμό εξήγησης της προέλευσής τους.  Η ανακάλυψη του CCSVI από τον καθηγητή Zamboni ολοκλήρωσε την αναζήτηση της μηχανικής βλάβης που προκαλείται στη σκλήρυνση από “μεγάλες φλέβες του λαιμού και του θώρακα”, όπως έλεγε πριν τον Zamboni ο Schelling.  H φλεβική θεωρία του Schelling και το CCSVI του Ζαmboni είναι ικανά να εξηγήσουν τα συμπτώματα και τις εστίες των ασθενών καλύτερα από το μοντέλο της αυτοανοσίας. Μελέτες με αγγειοπλαστική σε ασθενείς, αλλά και προσωπικές μαρτυρίες, μιλάνε για ύφεση των υποτροπών και εξάλειψη συμπτωμάτων σε όσους ασθενείς δεν επαναστενώνουν.  Ο ίδιος ο Dr. Schelling, όπως έχει γράψει και εδώ, θεωρεί βέβαιη την παύση της επιδείνωσης, εφόσον έχουν βρεθεί και έχουν λυθεί όλα τα φλεβικά προβλήματα.  Το CCSVI, αυτό που “κανείς δε θα μιλάει γι αυτό το 2011”, όπως έλεγαν κορυφαίοι νευρολόγοι το 2010, οδήγησε σε έναν πρωτοφανή διαδικτυακό αγώνα τους ασθενείς που επιθυμούν τη διάδοση της γνώσης του – τέτοιο αγώνα δεν είδαμε για κανένα φάρμακο για την MS.  Kαι τέτοια ανατροπή στην αντιμετώπισή της δεν ξέρω αν έχει ζήσει ή θα ζήσει άλλη “αυτοάνοση” πάθηση, αλλά σίγουρα η ανακάλυψη του Zamboni μας υποψίασε και για τον γενικό χαρακτηρισμό “αυτοάνοση”, και για τα προβλήματα ροής σε ασθένειες άνευ αιτίας.  Επίσης μας έδωσε ένα γερό χαστούκι συνειδητοποίησης του τί σημαίνει προκατάληψη σε έναν χώρο φαινομενικά αφιερωμένο μόνο στα δεδομένα και όχι στα “πιστεύω”: στην επιστήμη.

Καθηγητής νευρολογίας Prof. George Ebers: το άχαρο τοπίο των κλινικών μελετών των φαρμάκων στη σκλήρυνση

Damning Indictment of MS Clinical Drug Trials – Prof George Ebers

“Οι κλινικές μελέτες στην πολλαπλή σκλήρυνση επέδειξαν συνέπεια στην αξιοποίηση άκυρων μεγεθών για τα αποτελέσματά τους.  Αυτό συνέβη σε βαθμό που είναι δύσκολο να βρεθεί κάτι παρόμοιο στην ιατρική γενικά. […] Είναι μάλλον ξεκάθαρο από μελέτες της φυσικής ιστορίας της νόσου πως οι υποτροπές έχουν λίγη σχέση, αν έχουν, με τη μακρόχρονη εξέλιξη της σκλήρυνσης.  Παρόμοια, οι μετρήσεις της μαγνητικής αξιολογήθηκαν σε μεγάλες βάσεις δεδομένων και βρέθηκε πως δε μπορούν να προβλέψουν κάποιο αποτέλεσμα. […] Η ευρεία αποδοχή αμφιβόλων και ελάχιστα έγκυρων αποτελεσμάτων από κάποιους ερευνητές της σκλήρυνσης, συχνά στο πλαίσιο εξόφθαλμων αντικρουόμενων συμφερόντων, απειλούν την ακαδημαϊκή αξιοπιστία, για να μην αναφέρουμε τη μακροπρόθεσμη επαγγελματική αυτονομία”.

Σε απλά ελληνικά: η δήλωση περί ωφελείας κάθε φαρμάκου για τη σκλήρυνση, η κλινική μελέτη του οποίου βασίστηκε στη μέτρηση υποτροπών ή εστιών των ασθενών, είναι δήλωση μάλλον ψευδής, αφού τα μεγέθη εστίες-υποτροπές έχουν δειχθεί, σε μακρόχρονες μελέτες, να μην έχουν σχέση με την τελική έκβαση της νόσου.  Αντίστροφα, η ίδια η εξέλιξη της νόσου πιστοποιεί την ανεπάρκεια των φαρμάκων.  Πρέπει να βρεθούν άλλα μεγέθη αξιολόγησης της επιδείνωσης/αναπηρίας, και όχι οι εστίες και οι υποτροπές.

Περισσότερα:

Disability as an outcome in MS clinical trials

Σελίδα 1 από 1212345...10...Τελευταία »