Tag Archives: ιντερφερόνες

Νέα έρευνα: οι ιντερφερόνες δεν καθυστερούν την αναπηρία.

Beta-interferon exposure and onset of secondary progressive multiple sclerosis.

Προσφάτως δημοσιευμένη στην Ευρωπαική Επιθεώρηση Νευρολογίας, και υπογεγραμμένη από Καναδούς νευρολόγους, αυτή είναι μία μεγάλη έρευνα που καταλήγει πως “στους ασθενείς με υποτροπιάζουσα σκλήρυνση, η χρήση της ιντερφερόνης δε συσχετίζεται με καθυστέρηση στην εμφάνιση της δευτεροπαθώς προϊούσας μορφής της νόσου”.

(Σωπάτε καλέ, τί είναι αυτά που λέτε).

Παρά τις τρέχουσες εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της σκλήρυνσης, οι ιντερφερόνες παραμένουν το περισσότερο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο για τους ασθενείς που έχουν την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, λέει η εργασία.

Η μικρή μου εμπειρία μού λέει πως δεν υπάρχει φίλος ασθενής εδώ μέσα στον οποίο οι γιατροί δεν πρότειναν μετά τη διάγνωση να πάρει Αβονέξ ή Ρεμπίφ για να καθυστερήσει την αναπηρία.

Οι μελετες έλεγαν πως οι ιντερφερόνες μειώνουν τις υποτροπές έως και 33%, και βελτιώνουν τη μαγνητική.  Ισχύει αυτή η επίδραση στη νόσο (επίδραση που πολλές φορές είναι τόσο φτωχή ώστε να αγγίζει τα νούμερα του πλασέμπο), και αν ναι, πως αναλύεται μακροπρόθεσμα όταν η νόσος εξελίσσεται;

Από τη βάση ασθενών της British Columbia (1980) αντλήθηκε δείγμα 794 ασθενών που λάμβαναν ιντερφερόνη έναντι 933 ασθενών που δεν ελάμβαναν την περίοδο της μελέτης, και άλλων 837 που δεν έλαβαν προηγουμένως της μελέτης (historical controls).  Αυτοί οι τελευταίοι ήταν και μεγαλύτεροι ηλικιακά, είχαν περισσότερα χρόνια με τη νόσο, και παρακολουθήθηκαν για 7.3 χρόνια.  Όσοι λάμβαναν ιντερφερόνη παρακολουθήθηκαν για 5.7 χρόνια, και οι σύγχρονοί τους που δεν ελάμβαναν για 3.7 χρόνια.  Στα διαστηματα αυτα, 9.2% των ασθενών σε ιντερφερόνη πέρασαν στη δευτεροπαθώς προιούσα σκλήρυνση, ενώ τα ποσοστα για τις άλλες ομάδες ήταν 11.8% και 32.9% αντίστοιχα.

Ή, για να κάνουμε την αφαίρεση, 88.2% των ασθενών που δεν ελάμβαναν ιντερφερόνη, και ήταν σύγχρονοι των ασθενών που ελάμβαναν, δεν πέρασαν στην δευτεροπαθώς προιούσα μορφή της νόσου νωρίτερα.

Αν είναι να παίρνεις ιντερφερόνη (με όλο το πακέτο των παρενεργειών) και να εξελίσσεται η νόσος (9.2%) με την ίδια ταχύτητα που εξελίσσεται και σε αυτούς που δεν παίρνουν (11.8%), φέξε μου και γλίστρησα.

Πόσο έντιμο αλλά και ιατρικά ορθό βρίσκετε να επιμένουν οι γιατροί σας, μεταφέροντάς σας και αίσθημα ενοχής, να πάρετε ιντερφερόνη για να καθυστερήσετε την αναπηρία, μετά από τη δημοσίευση τέτοιων ερευνών;  Επίσης, πόσο λογικό είναι να συνεχίζεται η έρευνα στην κατεύθυνση των ανοσοτροποποιητικών όταν αυτά έχουν πενιχρά αποτελέσματα;

Αν η αγγειοπλαστική βοηθούσε το ίδιο αυτούς που την έκαναν με αυτούς που δεν την έκαναν θα ασχολούμασταν με αυτήν; Με τις ιντερφερόνες γιατί ασχολούμαστε;

Ναι, το ξέρω, είναι η απελπισία που δημιουργεί η σκλήρυνση.  Θέλεις να πάρεις ο,τιδήποτε την ανακόπτει έστω και λίγο – με τη λογική πως είναι αυτοάνοση, δε σταματάει, δεν ξέρουμε πώς ξεκινάει, θα την έχεις για πάντα, θα σε χειροτερεύσει.

Εκτός αν υπάρχει άλλη λογική.

Θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια συσχετίζεται με ιντερφερόνη βήτα

Το άρθρο το έστειλε η aliki και επισημαίνει πως περιπτώσεις θρομβωτικής μικροαγγειοπάθειας – παθολογίας που καταλήγει σε θρόμβωση τριχοειδών και αρτηριδίων – συσχετίζεται με τη χρήση ιντερφερόνης βήτα σε ασθενείς με σκλήρυνση, για τους οποίους κανένας άλλος αιτιακός ρόλος πλην της λήψης του φαρμάκου δεν εντοπίστηκε.

Thrombotic Microangiopathy Associated with Interferon Beta

Αναφέρεται και ένα περιστατικό που κατέληξε έπειτα από χρόνιες αλλαγές όπως αυξημένη πίεση, αιματολογικές αλλαγές και νεφρικές βλάβες.  “Η θρομβωτική μικροαγγειοπάθεια είναι συνεπώς μία σοβαρή και πιθανόν μοιραία επιπλοκή που προέκυψε εκ των υστέρων σε θεραπεία ανασυνδυασμένης ιντερφερόνης βήτα”.

Απεικονιστικά κριτήρια για την αποτυχία της ιντερφερόνης.

Interferon beta failure predicted by EMA criteria or isolated MRI activity in multiple sclerosis.

Οι ιντερφερόνες είναι θεραπείες πρώτης γραμμής που δίνονται ακόμη και σε ασθενείς με ένα μεμονωμένο επεισόδιο για να καθυστερήσουν, θεωρητικά, τη βέβαιη διάγνωσή τους με σκλήρυνση.  Ωστόσο, επειδή σημαντικός αριθμός ασθενών βιώνει τόσο επιδείνωση όσο και υποτροπές παρά τη λήψη ιντερφερονών, η European Medicines Agency προτείνει Tysabri ή Fingolimod σε ασθενείς που έκαναν μία υποτροπή τον πρώτο χρόνο της αγωγής τους με ιντερφερόνη, ή σε ασθενείς που εμφάνισαν περισσότερες από εννέα νέες εστίες στη μαγνητική, ή περισσότερες από μία ενεργές εστίες παρά την ιντερφερόνη.

Στην εργασία που θα διαβάσετε σήμερα, προτείνεται να αλλάξουν τα παραπάνω κριτήρια και να περνάνε από ιντερφερόνη σε φάρμακα δεύτερης γραμμής και οι ασθενείς που έχουν αλλαγές στη μαγνητική τους εικόνα, ακόμη και εν απουσία υποτροπών.  Είναι μία εργασία που εκπονήθηκε από ερευνητές με σοβαρά αντικρουόμενα συμφέροντα, πρέπει να πω, από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές για τη σκλήρυνση.

Τί έκαναν οι ερευνητές; Πήραν 370 ασθενείς με σκλήρυνση, με διάρκεια της νόσου λιγότερη από πέντε χρόνια, αφού, όπως λένε “changes in disability level and brain lesion volume occurred in the first five years as correlated with long-term disability” – οι αλλαγές που συμβαίνουν στην αναπηρία και τον όγκο του εγκεφάλου τα πρώτα πέντε χρόνια της νόσου είναι ενδεικτικές της μακροχρόνιας αναπηρίας.  Παρακολούθησαν αυτούς τους ασθενείς που έπαιρναν ιντερφερόνη για μία τετραετία.  Ήθελαν να δουν αν, στην τετραετία, θα είχαν επιδείνωση μόνο οι ασθενείς που έκαναν υποτροπή και νέες εστίες τον πρώτο χρόνο – αλλά όχι.  Στην τετραετία είχαν επιδείνωση και οι ασθενείς που δεν είχαν κάνει υποτροπή τον πρώτο χρόνο, αλλά είχαν μόνο αλλαγές στη μαγνητική.  Συμπέρασμα: αρκούν οι αλλαγές στη μαγνητική εικόνα του ασθενούς για να τον μετακυλίσουμε σε φάρμακα δεύτερης γραμμής, όπως Tysabri και Fingolimod, τα οποία μάλιστα υπόσχονται “complete remission”, όπως λένε – πλήρη ύφεση.

Πριν τέσσερα χρόνια ψάρωνα κι εγώ με τέτοιες ειδήσεις για complete remission με την απλή κατάποση ενός χαπιού.  Και δε μου περνούσε από το μυαλό πως κάθε ερευνητής πρέπει πρώτα από όλα να βιοποριστεί και ο ίδιος ή να εξασφαλίσει μία δημοσίευση.  Οι σημερινοί ερευνητές αγαπούν να συζητούν για τα νέα φάρμακα – (teriflunomide, fumarate, laquinomid) and monoclonal antibodies (alemtuzumab, daclizumab, rituximab, ocrelizumab) – όπως αναφέρονται επ ακριβώς στην εργασία τους, ως φάρμακα που θα δίνονται έγκαιρα σε ασθενείς, ακόμη και χωρίς υποτροπές, μόνο με αλλαγές στη μαγνητική, για να “κοιμήσουμε”το τέρας.  Κατέληγαν, βέβαια, τέτοιες υποσχέσεις να κοιμίζουν τους ασθενείς, γιατί, ας μην ξεχνάμε, και για τους ερευνητές που υπογράφουν τη σημερινή εργασία η αιτία της σκλήρυνσης δεν έχει ακόμη βρεθεί, και άντε να εξηγήσεις τώρα στον νέο ασθενή πώς δίνουν φάρμακα με τόσες σοβαρές παρενέργειες και θανάτους, όπως το Tysabri και το Fingolimod, για μία ασθένεια που ακόμη δεν έχει απόδειχθεί ότι είναι αυτό που λένε – αυτοάνοση.

Δεν ξέρω τί θα έκανα στη θέση σου, αν διαγνώστηκες σήμερα και θέλεις οπωσδήποτε να πάρεις φάρμακα.  Έχεις πολλά ρίσκα να ζυγίσεις.  Σκέψου πως τους πήρε είκοσι χρόνια για να παραδεχτούν, όπως κάνει η σημερινή εργασία, πως οι ιντερφερόνες ούτε καν στην τετραετία δε σταματούν την επιδείνωση, και χρειάζεται κάτι άλλο.

Σκέψου πως το κάστρο πνίγηκε στα ίδια του τα χόρτα, γιατί όλοι, και η Ωραία μαζί, έπεσαν σε ύπνο βαθύ.  Και τους πήρε εκατό χρόνια να ξυπνήσουν.

Πώς προωθούνται τα φάρμακα της σκλήρυνσης

How M.S. Drugs Are Promoted: “We Have a Whole Money Laundering Thing Going On”

Αν και το τμήμα Δικαιοσύνης της Washington έπιασε τα εργαστήρια της Serono να χρηματοδοτεί γιατρούς για την προώθηση φαρμάκων της, οι διευθυντές της εταιρείας δε θα υποστούν κυρώσεις, αφού η φαρμακευτική θα πληρώσει το ποσό των 44.3 εκατ. δολ. για να κλείσει την υπόθεση.  Το 2005 η ίδια εταιρεία είχε πληρώσει πρόστιμο 705 εκατ. δολ. για την μη εγκεκριμένη προώθηση μίας ορμόνης σε ασθενείς με AIDS.

H Serono υπήρξε τόσο γενναιόδωρη στο παρελθόν με τους ακριβοπληρωμένους γιατρούς που συνεργάζεται, ώστε διέρρευσε πως ένας από αυτούς, o Dr. Bowling με ειδίκευση στη σκλήρυνση (whatever that means), είχε το θράσος να ζητήσει απευθείας 50.000 δολ. από την εταιρεία για την προώθηση του Rebif.  Mε αφορμή αυτό το συμβάν, ο υπεύθυνος ιατρικών θεμάτων στην εταιρεία εκείνη την εποχή, Frank Timmons, δήλωσε πως η Serono έχει στήσει ολόκληρη “φιλανθρωπική κοινότητα” για να χρηματοδοτεί, ουσιαστικά, μέσω αυτής, γιατρούς που προωθούν το Rebif.  Όταν ένας από τους περιφερειακούς διευθυντές της εταιρείας, ο Tim Amato, παραπονέθηκε γι αυτό, απολύθηκε.

Στη δίκη που ακολούθησε κατατέθηκαν αντίγραφα από επιταγές που διακινήθηκαν λαθραία μέσω των ταμείων των κλινικών για τη σκλήρυνση (τους κακόμοιρους ασθενείς σκέφτομαι), καθώς και μία δήλωση του γιατρού Dr. Bowling πως όντως έλαβε τα ποσά που ζήτησε από τη φαρμακευτική.  Η τελευταία αρνήθηκε πως έστησε “φιλανθρωπία” για να αντλεί από εκεί ποσά για τους γιατρούς.  Αυτά, το 2004.  Έτσι και τώρα: η εταιρεία θα πληρώσει ένα πρόστιμο, κανείς διευθυντής δε θα εγκληθεί για τίποτα αξιόποινο, και το μήνυμα που θα περάσει στις φαρμακευτικές είναι πως το δις εξαμαρτείν δεν τιμωρείται σε αυτές, μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητες.

P.S. Και να πω ότι το Rebif δούλευε, the hell with the money…

Τα ανοσοτροποποιητικά πρώτης γραμμής δεν είναι αποτελεσματικά.

Πολύ τις διασκεδάζω αυτές τις έρευνες.

Clinical response to interferon beta and glatiramer acetate in multiple sclerosis patients: a Brazilian cohort

Σου λένε, εντάξει, γνωρίζουμε το προφίλ της αποτελεσματικότητας των φαρμάκων σε Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς – πληθυσμούς που συμμετείχαν στις κλινικές δοκιμές.  Αν μάθουμε πώς ανταποκρίνονται οι Βραζιλιάνοι με σκλήρυνση στα ανοσοτροποποιητικά, μπορεί να πάρουμε χρήσιμες πληροφορίες για κοινά στοιχεία ανάμεσα σε αυτούς που ανταποκρίνονται θετικά και αυτούς που ανταποκρίνονται αρνητικά.

Κατ’αρχήν, πώς ορίζεται αυτός που δεν ανταποκρίνεται καλά:

Και; Είχαμε τέτοια αρνητικά συμβάντα, όπως αύξηση του EDSS, αύξηση του ρυθμού των υποτροπών ή μη μείωση του ρυθμού των υποτροπών στους 146 ασθενείς που δώσαμε ιντερφερόνη β και κοπαξόν;  Δυστυχώς είχαμε.  Το πόσο επιτυχημένα ανταποκρίθηκαν κάποιοι στην αγωγή, εξαρτήθηκε από το ποιά κριτήρια λάμβαναν υπόψη κάθε φορά οι ερευνητές για την αξιολόγηση των φαρμάκων.  Αναλυτικά:

When the increasing disability was considered, the frequency of nonresponders was 3.3%, and when it was adopted the criteria for relapse and progression of disability, non-response to this frequency was 42.9%. Considering as non-response the increased EDSS of at least one point in the first year of treatment, 3.3% were nonresponders against 96.7% of respondents. Giving attention to the presence of a new relapse during the first year of treatment, 42.9% were nonresponders versus 57.1% of responders. Not withstanding, if it was considered the presence of two or more new relapses in the course of a year, the frequency of nonresponders fell to 13.2% (n=12). Also, in relation to new relapses, taking in consideration the reduction in relapse rate greater than or equal to 50% when compared to last year, it was found 37.4% of nonresponders (n=34); when there was no reduction or increase in relapse rate compared to the previous year, 23.1% (n=21) were nonresponders.

42.9% ήταν αυτοί που έκαναν και υποτροπή και επιδείνωση της αναπηρίας μέσα στον πρώτο χρόνο της αγωγής, και 37.4% αυτοί που δεν είδαν το ρυθμό των ετήσιων υποτροπών τους να μειώνεται για περισσότερο από 50%.  Αν, βέβαια, αξιολογούσαν την αύξηση του EDSS μέσα σε ένα έτος, έβρισκαν περισσότερους να έχουν ανταποκριθεί στην αγωγή – αλλά σε μία χρόνια ασθένεια όπως η MS, δεν είναι απαραίτητο να αυξηθεί ο βαθμός αναπηρίας EDSS μέσα σε έναν χρόνο, είτε παίρνεις φάρμακα είτε δεν παίρνεις.  Επίσης, τα φάρμακα ανέβαιναν σε αποτελεσματικότητα, αν κριτήριο αξιολόγησής τους ήταν οι δύο και πλέον υποτροπές τον χρόνο: μία υποτροπή τουλάχιστο έκανε το 42.9%, ενώ δύο υποτροπές μόνο το 13.2%, άρα μπορεί τα φάρμακα να βοηθάνε.

Μπερδευτήκατε;  Μη μπερδεύεστε.  Γεγονός είναι πως ούτε στους Βραζιλιάνους τους βγαίνουν τα νούμερα.

Σελίδα 1 από 712345...Τελευταία »