Tag Archives: πρωτοπαθώς προϊούσα

2nd ISNVD: περιλήψεις εργασιών.

Βοήθεια!  Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω! Αυτό το συνέδριο μας ξεπερνάει.  Οι περιλήψεις εργασιών του ISNVD, τα πόστερ και τα διαγνωστικά πρωτόκολλα είναι διαθέσιμα:

Abstracts and posters

Αναφέρω μόνο τα συμπεράσματα από επιλεγμένες εργασίες – και αυτό θα συνεχίσω να κάνω, σε δόσεις, κάθε μέρα.  Ξεκινώ από το δεύτερο μισό του αρχείου, από τα πόστερ:

Charbel A. Habib: σε ασθενείς με ηλικία μικρότερη από 40 χρόνια, το 67% των RR είχε ανώμαλη συγκέντρωση σιδήρου σε περιοχές που μόνο το 1% των υγιών συνομηλίκων επεδείκνυε σίδηρο.

Jesper Hagemeier et al: αυξημένη εναπόθεση σιδήρου στη φαιά ουσία ασθενών με κλινικά μεμονωμένο επεισόδιο.

Zivadinov et al: η συγκέντρωση σιδήρου στη φαιά ουσία είναι καλύτερος δείκτης αναπηρίας, ανάλογος του EDSS.

Mandato et al: η αγγειοπλαστική βελτιώνει την σωματική και πνευματική ποιότητα ζωής των ασθενών, περισσότερο αυτών που έχουν την υποτροπιάζουσα ή την πρωτοπαθώς προϊούσα μορφή της νόσου, και λιγότερο των δευτεροπαθώς πασχόντων.  Περισσότερο ωφελημένοι είναι όσοι έχουν διεγνωσμένη σκλήρυνση για διάστημα μικρότερο των δέκα ετών.

Mandato et al: τα ευρήματα του υπερήχου (κριτήρια Zamboni) δε συμφωνούν με τα ευρήματα της επεμβατικής φλεβογραφίας – το πρωτόκολλο διάγνωσης που αποφασίσθηκε στο ISNVD είναι υπέρ της επεμβατικής φλεβογραφίας.

MH Al-Omari et al: η βαλβίδα της σφαγίτιδας έχει εξέχοντα ρόλο στην παθοφυσιολογία του CCSVI.  Η μορφολογία της ποικίλλει εξαιρετικά, αλλά κάθε ανωμάλη μορφολογία συνοδεύεται από αιμοδυναμική διαταραχή.

Zhong Y, et al: η συνολική ροή μέσω των σφαγίτιδων είναι ανάλογη της ολικής αιμάτωσης του εγκεφάλου – μειωμένη ροή μέσω των σφαγίτιδων ανάλογη της συνολικής υποαιμάτωσης του εγκεφάλου στους ασθενείς με MS.

W. Feng et al: η ροή αίματος μέσω των σφαγίτιδων είναι μειωμένη σε όσους ασθενείς με σκλήρυνση έχουν εξωκρανιακές στενώσεις.  Δεν έχει μελετηθεί αν το παράπλευρο δίκτυο είναι ικανό να διευθετήσει όλη τη ροή ή οι στενώσεις καταλήγουν να αυξάνουν την ενδοκράνια φλεβική πίεση.

Y Karmon et al: η χρήση IVUS ενδείκνυται για την ανίχνευση πολλαπλών ενδοαυλιακών ανωμαλιών κυρίως στην άζυγο, και λιγότερο στην αριστερή σφαγίτιδα και τη δεξιά σφαγίτιδα (εννοεί πως οι ανωμαλίες των σφαγίτιδων συνήθως δε χρειάζονται ενδοαγγειακό υπέρηχο για να ανιχνευθούν).

Jesper Hagemeier et al: σε είκοσι εφήβους ασθενείς με σκλήρυνση υπάρχει ένδειξη τόσο για ανώμαλη συγκέντρωση σιδήρου όσο και για ατροφία στη φαιά ουσία.

Salvi et al: η μακρόχρονη επίδραση της αγγειοπλαστικής σε 29 ασθενείς με την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, από τους οποίους οι 13 έκαναν περισσότερες από μία επεμβάσεις λόγω επαναστένωσης, αξιολογήθηκε σημαντικά θετική σε όλους πλην τεσσάρων.  Στους 25, δηλαδή, μειώθηκε σημαντικά και το ποσοστό των υποτροπών και ο βαθμός αναπηρίας (δύο χρόνια μετά την επέμβαση ήταν σημαντικά μικρότερος σε σχέση με τον βαθμό αναπηρίας δύο χρόνια πριν την επέμβαση), αλλά σε τέσσερις ασθενείς αυξήθηκαν οι υποτροπές και η αναπηρία στη διετία.

Σταματάω για σήμερα εδώ, και με αφορμή την τελευταία εργασία του Salvi να αναφέρω κάποιες ιδέες μου, που τις υπέδειξε στην ουσία ο Schelling, σχετικά με την πιθανότητα υποτροπών μετά την αγγειοπλαστική.  Αν θεωρήσουμε πως αυτοί οι ασθενείς αποκατάστησαν σωστά όλα τα φλεβικά προβλήματα, πρέπει να λάβουμε υπόψη την ανεπάρκεια των βαλβίδων, που προκαλείται από το μπαλόνι το ίδιο.  Τι εννοώ: για να σπάσει το annulus, το οποίο συχνότατα είναι στην περιοχή της βαλβίδας, το μπαλόνι θα τεντώσει τις γλωχίνες της βαλβίδας στα τοιχώματα της φλέβας και θα καταστήσει αυτές, για αρκετό καιρό, ανεπαρκείς.  Δε θα λειτουργούν, και δε θα εμποδίζουν, συνεπώς, υπό συνθήκες, την επιστροφή αίματος προς τον εγκέφαλο.  Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό δικαιολογεί υποτροπή ή μόνο μία προσωρινή επιδείνωση που βιώνουν αρκετοί ασθενείς τον πρώτο καιρό, μέχρι να ξεκολλήσουν οι βαλβίδες και να αρχίσουν να λειτουργούν κανονικά.  Το αναφέρω όμως γιατί είναι μία σοβαρή ανησυχία του Dr. Schelling, που δεν έχει μελετηθεί ακόμη ως πιθανή εστία επιδείνωσης.  Σε περσινό του μέηλ ο Dr. Schelling μου είχε πει πως είναι πιθανό το μπαλόνι να καταστρέψει τις βαλβίδες, αλλά είναι πιο πιθανό αυτές να μην καταστραφούν και να λειτουργούν ξανά φυσιολογικά.  Αν θυμάμαι καλά από τους δικούς μου υπερήχους, η μία γλωχίνα ξεκόλλησε έναν μήνα μετά την επέμβαση αλλά ήταν ακόμη ακίνητη και ανενεργή, ενώ τρεις μήνες μετά ήταν και οι δύο λειτουργικές.

Ύφεση μετά την αγγειοπλαστική

Μία μικρή μελέτη τεσσάρων ασθενών με σκλήρυνση, που δημοσιεύθηκε σε ιατρική επιθεώρηση της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, έδειξε πως η αγγειοπλαστική οδήγησε τη νόσο σε ύφεση και στους τέσσερις ασθενείς.

Endovascular treatment of patients with chronic cerebrospinal venous insufficiency and multiple sclerosis.

(σελ. 29-33)

Η μελέτη σκοπό είχε να καταδείξει τον αιτιακό ρόλο του CCSVI στη σκλήρυνση, και όχι αν υπάρχει CCSVI, καθώς οι συγγραφείς συμμερίζονται τις αναλογίες και ομοιότητες που προτείνει ο Zamboni μεταξύ της ανεπάρκειας των κάτω άκρων και της τοπολογίας των εστιών στη σκλήρυνση.  Επιλέχθησαν ασθενείς με διαφορετικούς τύπους σκλήρυνσης (ένας με υποτροπιάζουσα μορφή, δύο με δευτεροπαθώς προϊούσα και ένας με πρωτοπαθώς προϊούσα).  Στενώσεις σφαγίτιδων φλεβών εντοπίστηκαν σε όλους, αν και είναι εντυπωσιακό πως σε κάθε ασθενή θεραπεύτηκε μία σφαγίτιδα φλέβα μόνο, με αγγειοπλαστική.

Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν κατά το διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουνίου 2011.  Τα κλινικά και μαγνητικά τους αποτελέσματα ήταν θετικά, αφού καταγράφηκε ύφεση της δραστηριότητας της νόσου.

In all the cases we observed positive remission of the disease, the first ever documented case of MRI index improvement.

Αν και διατηρώ ενστάσεις για το πόσο ολοκληρωτικά αποκαταστάθηκε το CCSVI των ασθενών – μέχρι στιγμής οι τύποι CCSVI που έχουν προκύψει μιλούν για πολλαπλές και όχι μεμονωμένες στενώσεις, και από την παρούσα μικρή μελέτη διαφεύγει τελείως η άζυγος – είναι εντυπωσιακό πως η απελευθέρωση της ροής σε μία οδό έστω οδήγησε σε θετικά νευρολογικά αποτελέσματα.  Ως εκ τούτου, οι συγγραφείς καταλήγουν πως η αγγειοπλαστική είναι αποτελεσματική στη θεραπεία ασθενών με CCSVI και MS.

Chronic cerebrospinal deficiency of the veins, in the patients with MS, plays an important role in the development and the course of the disease.

Μπορείς να ισχυριστείς πως είναι τυχαία η ύφεση, ή πως οι ασθενείς πιθανόν λάμβαναν ανοσοτροποποιητικά – αν και εφόσον οι ασθενείς ήταν progressive στην πλειοψηφία τους, δε βλέπω κανέναν λόγο να λάμβαναν αγωγή.  Μπορείς να ισχυριστείς πως έτσι είναι η σκλήρυνση, και πέφτει σε ύφεση από μόνη της ούτως ή άλλως.  Αν και πρέπει να δικαιολογήσεις γιατί η μεγαλύτερη βελτίωση στην παρούσα μελέτη παρατηρήθηκε στον ασθενή με την πρωτοπαθώς προϊούσα μορφή της νόσου.

Μπορείς, επίσης, να τα αποδώσεις όλα σε πλασέμπο – με την ευχή να κατόρθωναν και τα φάρμακα ίσως τέτοιο placebo effect.  Ή μπορείς απλά να δεχτείς πως η αγγειοπλαστική και το CCSVI παίζουν τεράστιο ρόλο στην πορεία της σκλήρυνσης.

Από τον υπέρηχο στον IVUS

“O υπέρηχος δεν αρκεί για τη διάκριση ανάμεσα σε υγιείς και ασθενείς με MS” συμπεραίνει μία φρέσκια έρευνα για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ακτινολογίας, δημοσιευμένη σε ιατρική επιθεώρηση στο διαδίκτυο εδώ και λίγες μέρες (τη διαθέτω ολόκληρη για κάθε ενδιαφερόμενο).

Chronic cerebrospinal venous insufficiency: does ultrasound really distinguish multiple sclerosis subjects from healthy controls?

Οι Kantarci et al (Istanbul) εξέτασαν με υπέρηχο 62 ασθενείς και 54 υγιείς αναφέροντας πως ο ακτινολόγος ήταν blinded, καθώς αποχωρούσε από το δωμάτιο πριν μπει μέσα νέος ασθενής ή αλλάξει στάση ο ήδη εξεταζόμενος, για να μην διακρίνονται οι ασθενείς με αναπηρίες, ενώ απαγορευόταν η μεταξύ τους ομιλία κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Ακόμη και με το κλινικά αναξιόπιστο εργαλείο του απλού υπερήχου, περισσότερα ευρήματα, αν και όχι σημαντικά περισσότερα, σε κάθε μία κατηγορία από τα πέντε διαγνωστικά κριτήρια του Zamboni εντοπίστηκαν σε ασθενείς:

Our results showed only a statistically significant difference in terms of CSA of the IJV, that is, MS subjects exhibited more frequently a CSA of 0.3 cm2 or less (P=0.02). MS subjects also showed a more frequent absent IJV flow pattern but there was no statistically significant difference between MS and HC subjects (P=0.072). Reflux in the IJV and ΔCSA were almost identical in MS and HC subjects (P=0.843 and P=0.505, respectively).

Πιο συχνά λοιπόν, σε σχέση με υγιείς, απουσίαζε τελείως ροή από τη σφαγίτιδα ή υπήρχε μικρότερο εμβαδό διατομής συνολικά στις σφαγίτιδες, ενώ η ροή της δεξιάς σπονδυλικής φλέβας ήταν ιδιαίτερα αυξημένη στους ασθενείς με MS, τόσο σε οριζόντια όσο και σε κάθετη θέση.  Η παλινδρόμηση ήταν σχεδόν κοινή στις δύο ομάδες, υγιών και ασθενών.

Οι συγγραφείς φαίνεται να τρέφουν ιδιαίτερη εκτίμηση στη μελέτη των Doepp et al, και έτσι επικαλούνται αυτή για να εξηγήσουν την εναλλακτική σημασία των ευρημάτων τους – ότι, δηλαδή, και οι υγιείς στη μελέτη του Doepp είχαν μικρότερο εμβαδό διατομής αριστερά σε σχέση με δεξιά (το σενάριο πως όλοι μας έχουμε κυρίαρχη τη δεξιά σφαγίτιδα), και πως το ίδιο μπορεί να ειπωθεί, πιθανόν, και για το εύρημα “απουσία ροής στη σφαγίτιδα”, που ήταν συχνότερο σε ασθενείς, και μάλιστα συχνότερο στην αριστερή σφαγίτιδα των ασθενών.  Ωστόσο, αν και όλοι μπορεί να έχουμε κυρίαρχη τη δεξιά σφαγίτιδα, η παραπάνω μελέτη έδειξε ότι στους ασθενείς με MS η δεξιά σφαγίτιδα είχε μικρότερο εμβαδό διατομής από τη δεξιά των υγιών, στην όρθια θέση.

Όμως δε μπορείς να βασιστείς στον υπέρηχο.  Δε μπορείς να βασιστείς καν στην επεμβατική φλεβογραφία χωρίς IVUS, λέει ο Sclafani, για να διαγνώσεις το CCSVI, ειδικά τις παθολογίες της αζύγου.  Σε ένα από τα τρία abstracts του, που έγιναν δεκτά για ανάγνωση στο προσεχές συνέδριο της Εταιρείας Επεμβατικής Ακτινολογίας στο San Fransisco, αναφέρει πως ένα σημαντικό ποσοστό των προβλημάτων της αζύγου δε διακρίνονται με φλεβογραφία απλή, ακόμη και αν πριν έχεις χρησιμοποιήσει IVUS και ξέρεις πού να ψάξεις:

ABSTRACT:
Purpose The purpose of this study was to determine how often IVUS facilitates detection of AZV arch stenoses in patients with CCSVI.

Learning Objectives: The azygous (AZV) vein is an important component of the venous drainage of the cerebrospinal vasculature. It is the primary venous outflow for the spinal cord of the thoracic and lumbar spine and forms an outlet for cerebral venous drainage when there are outflow obstructions of the intemal jugular veins (IJV) as seen in chronic cerebrospinal venous insufficiency (CCSVI). Detection of venous stenoses of the is challenging because of artefacts due to mediastinal motion. lntravascular ultrasound does not suffer from this problem.

Materials and Methods: Thirty random patients with CCSVI detected by Neck and Transcranial Doppler ultrasound whose endovascular procedures detected arch lesions were reviewed. In all patients IVUS followed venography. We retrospectively reviewed venography looking for stenosis, reflux and webs and IVUS looking for immobile valves, webs. or septum.

Results: IVUS was abnormal in each patient. immobile valves (30 patients), webs (1 patient) and septums (2 patients) were discovered. The most common finding on venography was reflux (19 patients) Stenoses were identified in 8 patients. Venography was considered normal, even in retrospect, in 8 patients.

Conclusion: Intraluminal lesions may be difficult to identify on venography. Findings are often nonspecific reflux of contrast media that does not allow precise angioplasty. ΙVUS appears to be the gold standard for the diagnosis of azygous causes of CCSVI.

(από προσωπική του σελίδα σε χώρο κοινωνικής δικτύωσης)

Σε ένα μικρό δείγμα 30 ασθενών, και οι 30 είχαν πρόβλημα στην άζυγο, και οι 30 είχαν βαλβιδική ανωμαλία, και κάποιοι επιπλέον ιστούς και septum.  Ωστόσο σε οκτώ από αυτούς η απλή φλεβογραφία δεν έδειχνε κάποια παθολογία, ακόμη και μετά τη χρήση του IVUS.

Μιλάμε για ενδοαυλιακές ανωμαλίες και όχι για αυθαίρετες στενώσεις – ενδοαυλιακή ανωμαλία σημαίνει πως υπάρχει εμπόδιο εντός του τοιχώματος των φλεβών.  Αυτά τα εμπόδια, τονίζει ο Sclafani, διαφεύγουν της φλεβογραφίας στην περιοχή της αζύγου.  Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, πόσο αφελές είναι να θεωρείς πως με έναν υπέρηχο μπορείς να διακρίνεις τον υγιή από τον ασθενή, όταν η ίδια η φλεβογραφία σε προδίδει.  Εξίσου άξιο απορίας είναι πόσοι ασθενείς έμειναν άραγε underdiagnosed, αφού η χρήση του IVUS δεν είναι ακόμη ευρεία.  Οι μαρτυρίες των ασθενών, ωστόσο, πλάθουν ακόμη και σήμερα το φαινόμενο του CCSVI και δεν είναι ολοκληρωμένες αν η επέμβαση δεν έγινε με τρόπο που να αποκλείει τη λάθος ή λειψή διάγνωση.

Είναι καιρός, νομίζω, να πάψουν να βγαίνουν νέες έρευνες που δε βρίσκουν το CCSVI στον υπέρηχο, και να ασχοληθούν οι γιατροί με έρευνες βασισμένες σε IVUS.  Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει να δεχτείς την ύπαρξη του CCSVI και αυτό είναι ένα μικρό βήμα για τους Επεμβατικούς που το βλέπουν καθημερινά με τα ίδια τους τα μάτια, αλλά ένα τεράστιο βήμα για τη νευρολογική ανθρωπότητα.

Fabrizio Salvi: κλινικές εκδηλώσεις του CCSVI.

Ο Salvi είναι ο ιταλός νευρολόγος που από την πρώτη στιγμή ερευνά σοβαρά το CCSVI ως αιτία της MS.  Στην ομιλία του στο συμπόσιο που διοργάνωσε ο Salvatore Sclafani τον περασμένο Ιούλιο στο Manhattan ο Salvi ξεκαθάρισε ότι το CCSVI υπάρχει και έχει μάλιστα και συμπτωματολογία, που συνήθως προϋπάρχει της MS ή γίνεται εντονότερη σε κάθε νευρολογική υποτροπή.

Clinical Manifestations of CCSVI

Τα πέντε χαρακτηριστικά συμπτώματα του CCSVI για τον Salvi είναι τα εξής:

1.  κόπωση

2.  πονοκέφαλος

3.  διαταραχές ύπνου

4.  προβλήματα μνήμης

5.  οίδημα σε πόδια/πρόσωπο

Απλά τα πράγματα, λοιπόν.  Έχεις κάποια από αυτά τα συμπτώματα για χρόνια;  Τότε θα ήταν καλή ιδέα να εξεταστείς για Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια.  Τί σύμπτωση που αυτά τα συμπτώματα υπάρχουν κατά κόρο στην MS, και μάλιστα από τους νευρολόγους χαρακτηρίζονται αγνώστου αιτίας ή ορφανά φαρμάκων.  Η αιτία αυτών, για τον Salvi, είναι η ανώμαλη αιμοδυναμική.

Η κόπωση περιγράφεται από το 40% των ασθενών ως το πλέον δυσβάσταχτο σύμπτωμα, που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα ζωής.  Οι ημικρανίες, για χρόνια παραγνωρισμένες στους ασθενείς, σχετίζονται με μία πιο συμπτωματική πορεία στην MS.  Οι πονοκέφαλοι είναι 3 φορές πιο συχνοί σε ασθενείς με MS.  Οι νευρολόγοι βέβαια θα σου πουν ότι έχεις πονοκέφαλο από το άγχος σου, επειδή σκέφτεσαι τη νόσο σου συνέχεια, αλλά ο Salvi εξηγεί ότι οι χαρακτηριστικοί της MS πονοκέφαλοι εμφανίζονται συνήθως σε οριζόντια θέση ή επιδεινώνονται στον ύπνο (η οριζόντια θέση είναι η θέση στην οποία το αίμα κατεβαίνει κυρίως από τις σφαγίτιδες, και είναι συνεπώς μία άβολη θέση για όσους έχουν στενώσεις στις σφαγίτιδες).

Τα γνωστικά προβλήματα αφορούν το 30-70% των ασθενών, με τα προβλήματα μνήμης να είναι τα συνηθέστερα, ενώ το πρήξιμο που παρατήρησε ο Salvi στο πρόσωπο και στα πόδια κυρίως ασθενών με πρωτοπαθώς προϊούσα σκλήρυνση υποχωρούσε μετά την αγγειοπλαστική και επανεμφανιζόταν σε μία επαναστένωση.  Αναζητήστε χαρακτηριστικές φωτογραφίες στο βίντεο.

Κάθε υποτροπή συνδέεται με επαναστένωση, διευκρινίζει, προειδοποιώντας τους ασθενείς πως, αφού τις επαναστενώσεις δεν τις ελέγχουμε ακόμη, ίσως μπορούμε να προλάβουμε την υποτροπή.  Πώς; Αν ο ασθενής παρατηρήσει επιστροφή ή επιδείνωση των πέντε συμπτωμάτων CCSVI που παρατέθηκαν παραπάνω, καλό είναι να καταφύγει σε υπέρηχο/φλεβογραφία.

Συμμεριζόμενος αυτό που λένε οι περισσότεροι που ασχολούνται με το CCSVI, ο Salvi κλείνει σημειώνοντας ότι το CCSVI δεν αφορά αποκλειστικά μόνο την MS, αλλά πιθανόν καταστάσεις όπως Normal Pressure Hydrocephalus, Arnold Chiari Syndrome, Chronic Headache and Fatigue Syndrome.  Το εντυπωσιακό είναι ότι σε ασθενείς που πάσχουν από χρόνιους πονοκέφαλους, αλλά όχι MS, οι πονοκέφαλοι γίνονται επίσης χειρότεροι στην οριζόντια θέση.

Αυτά που λέει ο Salvi θα είναι η πράξη του μέλλοντος.  Είναι ανακουφιστικό να μπορείς να αποδώσεις πλέον σε ορισμένη αιτία (επαναστένωση) την επιδείνωση που νιώθεις, ή να προλαμβάνεις μία υποτροπή κάνοντας αγγειοπλαστική.

Όσες φορές και να το πούμε δεν είναι αρκετό: το CCSVI υπάρχει, είναι “μεγαλύτερο” της MS, έχει ξεκάθαρη συμπτωματολογία, προκαλεί και σκλήρυνση κατά πλάκας και πρέπει να διορθώνεται.

Πρώτα αποτελέσματα κλινικής μελέτης: Albany, New York.

Ο Dr. Manish Mehta έδωσε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα κλινικής μελέτης σε 125 ασθενείς οι οποίοι υποβλήθησαν σε αγγειοπλαστική, καθώς διεγνώσθησαν με CCSVI.  Tα αποτελέσματα μιλούν για βελτίωση συμπτωμάτων στους ασθενείς.

Στένωση χαρακτηρίστηκε ο,τιδήποτε εμπόδιζε τη ροή σε ποσοστό 50% και άνω.  Η μελέτη περιελάμβανε και αξιολόγηση από Νευρολόγο πριν την επέμβαση και έπειτα στους 1, 3 και 6 μήνες.  Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, και οι περισσότερες ήταν γυναίκες.  90% των στενώσεων εντοπίστηκαν στις σφαγίτιδες και 10% στην άζυγο, ενώ κάθε ασθενής είχε, κατά μέσο όρο, 1.8 στενώσεις.

Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν βελτιώσεις, με εξαίρεση τους ασθενείς με πρωτοπαθώς προϊούσα νόσο.  Κόπωση, κίνηση και γνωστικές δεξιότητες βελτιώθηκαν βάσει αντικειμενικής κλίμακας αξιολόγησης, ενώ ο Dr. Mehta εξήγησε πως η πλειοψηφία των βελτιώσεων αφορούσαν την ισορροπία, την αδυναμία των κάτω άκρων, τον συντονισμό, την ακράτεια και τον ίλιγγο.

Symptom improvement after angioplasty

Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα, γίνεται όλο και λιγότερο λόγος για πλασέμπο και όλο και περισσότερο για πραγματικές, μετρήσιμες  βελτιώσεις.  Τί να γίνονται εκείνοι οι γιατροί που χαρακτήριζαν το CCSVI ως απάτη του αιώνα;

Η μελέτη του Dr. Mehta θα ολοκληρωθεί στους 600 ασθενείς.

Σελίδα 1 από 3123