Tag Archives: στεντ

Προβληματισμένη

Αφού πιάσαμε τους προβληματισμούς, θα σας πω τον δικό μου.

Αγαπητέ αναγνώστη, θέλω τα φώτα σου,τη γνώμη σου ή όποιες ιδέες έχεις.  Έβαλα στεντ πριν τέσσερις μήνες στην αριστερή νεφρική φλέβα, τα οποία βάσει υπερήχου έχουν ενδοθηλιαστεί, δεν έχουν μετατοπιστεί ή θρομβώσει, έχουν καλή ροή, και αντέχουν, επειδή είναι δύο, έως και 4 κιλά πίεση – άρα δεν είναι πιθανόν να συμπιεστούν από την αρτηρία που πίεζε τη φλέβα αρχικά.  Έχουν, δηλαδή, θεωρητικά όλες τις πιθανότητες να αντέξουν στον χρόνο.

Και ιδού ο προβληματισμός: είναι πιθανόν μία εγκυμοσύνη να προκαλέσει συμπίεση των στεντ και, συνεπώς, επαναστένωση της νεφρικής φλέβας εξ αιτίας είτε του βάρους του παιδιού, της διόγκωσης της μήτρας, της σχετικής μετακίνησης στομάχου και εντέρων;  Δεν έχω ιδέα από φυσιολογία της εγκυμοσύνης, ποιά όργανα συμπιέζονται και πόσο δηλαδή.  Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι αυξάνεται κατά 50% ο όγκος αίματος στην κύηση – άρα και στη νεφρική φλέβα/αρτηρία – και ότι τα αγγεία χαλαρώνουν γενικά για να επιτρέπουν καλύτερη ροή.  Ταυτόχρονα, όμως, αλλάζει η πηκτικότητα του αίματος προς το χειρότερο – ή κάνω λάθος; – και δεν ξέρω αν αυτό έχει κακές συνέπειες σε μία φλέβα με στεντ.

Εν ολίγοις, δε με απασχολεί ο κίνδυνος υποτροπής, γιατί έχω πειστεί πως δεν είναι υπαρκτός αν υπάρχει καλή ροή.  Με απασχολεί ο κίνδυνος συμπίεσης των στεντ στα πλαίσια της κύησης.  Έχω ρωτήσει σχετικά τον Scholbach, Schelling, Sclafani, και θα ρωτήσω και τον γυναικολόγο μου, αν γνωρίζει.  Όμως, ταυτόχρονα, δεν ξέρω αν υπάρχει και σχετική βιβλιογραφία για να μου απαντήσουν υπεύθυνα και οι γιατροί -γυναίκες, δηλαδή, με στεντ στη νεφρική φλέβα, που κυοφορούν.  Θα σας παραθέσω την απάντηση του Schelling, αλλά θα χαρώ να πάρω και ιδέες σας, έστω και για περαιτέρω ερωτήσεις στους γιατρούς – μην ανησυχήσετε πως θα με επηρεάσετε χωρίς να το θέλετε, περισσότερο θα με επηρεάσει η γνώμη των ειδικών.  Όμως σας παραθέτω τον προβληματισμό μου, και θα εκτιμήσω κάθε σκέψη επί τούτου.

As for the stenting of the nutcracker syndrome:The crunch test for the stent or rather its function as well as embedding vein wall structures might be delivery. As a muscle, the uterus hardens according to the intensity of its work. Were this the only problem, a caesarean section would prevent the stent’s violent compression. (Schelling).

Επιπλοκές της επέμβασης σχετίζονται με αύξηση του EDSS

Προτιμώ να τιτλοφορήσω έτσι το σημερινό άρθρο, γιατί αυτό ακριβώς συνέβη: ασθενής, η οποία διαγνώστηκε με αμφοτερόπλευρη στένωση των σφαγίτιδων και έκανε αγγειοπλαστική στην Πολωνία, κατέληξε με θρομβωμένη την αριστερή σφαγίτιδα, λόγω στεντ, και μετατοπισμένα και τα δύο στεντ της δεξιάς σφαγίτιδας προς την βραχιοκεφαλική και άνω κοίλη φλέβα.

Το αποτέλεσμα αυτής της δραστικής, προς το χειρότερο, αλλαγής στη ροή ήταν η απότομη αύξηση του EDSS από 4.5, πριν την επέμβαση, σε 6.

Serious Complication of Percutaneous
Angioplasty with Stent Implantation in
so Called “Chronic Cerebrospinal Venous
Insufficiency” in Multiple Sclerosis Patient

Προφανώς και υπάρχει μία αιτιακή σχέση ανάμεσα στο πολύ χειρότερο CCSVI και την πολύ χειρότερη MS.  Ωστόσο, οι συγγραφείς της εργασίας προσπερνάνε αυτό το δεδομένο, νευρολόγοι γαρ, τονίζοντας μόνο πως η έννοια CCSVI είναι αμφιλεγόμενη και οι επεμβάσεις πρέπει να αποφεύγονται.

Ως παρατηρήτρια του CCSVI εδώ και τρία χρόνια, διαπιστώνω πολλές παραλείψεις, πρώτα πρώτα από τη μεριά του Πολωνού γιατρού: έβαλε τρία (!) στεντ στις σφαγίτιδες, όταν ξέρουμε πως οι σφαγίτιδες έχουν διάμετρο που ποικίλλει, ανάλογα τη στάση του σώματος, και είναι συνεπώς πολύ εύκολο τα στεντ εκεί να αποτύχουν – μόνο εξαίρεση, όταν δεν έχει και πολλά να χάσει κανείς, τα στεντ σε θρομβωμένη σφαγίτιδα.  Έπειτα, οι συγγραφείς νευρολόγοι της εργασίας κάνουν το ίδιο λάθος που κάνουν και οι περισσότεροι νευρολόγοι: νομίζουν ότι το CCSVI αφορά στενές φλέβες.  Άπειρες φορές έχει ειπωθεί και δειχθεί πως οι πλέον προβληματικές φλέβες είναι συνήθως ευμεγέθεις και διογκωμένες, αλλά με προβληματικές βαλβίδες.  Τα γραφόμενά τους είναι δείγμα μηδαμινής μελέτης του φαινομένου του CCSVI.

Thinner calibre of vein does not automatically mean venous insufficiency and vice versa, large dilated veins do not mean adequate venous function.  Whole concept of endovascular treatment of venous insufficiency is incorrect and does not respect basic physiological and physical principles. Procedure itself can damage valve structures and alter their function.

Το μόνο στο οποίο θα συμφωνήσω είναι πως ναι, μία “αποτυχημένη” επέμβαση μπορεί να κάνει την MS πολύ χειρότερη, και αυτό κοστίζει σε φλέβες, κοστίζει σε χρόνο, σε υγεία και σε ψυχικό σθένος των ασθενών.  Μπορεί να βρήκαμε, ως φαίνεται, τη βασική αιτία της MS, αλλά δεν καταλήξαμε στον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης αυτής της αιτίας: τί θα κάνουμε, και ποιός θα το κάνει, στους ασθενείς που γίνονται πολύ χειρότερα μετά από μία επέμβαση;

Θεραπεία του Nutcracker με στεντ: αναφορά για 61 περιπτώσεις στα πεντέμιση χρόνια

Είναι, ίσως, η μόνη long-term παρακολούθηση ασθενών με στεντ στην αριστερή νεφρική φλέβα που έχουμε:

Endovascular stenting for treatment of Nutcracker syndrome: report of 61 cases with long-term followup.

61 ασθενείς, μέση ηλικία τα 26 χρόνια, συμπτώματα αιματουρίας, πρωτεινουρίας και πόνου.  Η χρήση στεντ ήταν και ασφαλής και αποτελεσματική, και τα συμπτώματα υποχώρησαν μέσα σε μία εβδομάδα για δεκαπέντε ασθενείς, σε έναν μήνα για είκοσι τέσσερις ασθενείς και σε έξι μήνες για είκοσι ασθενείς.  Τα συμπτώματα έμειναν απαράλλαχτα σε δύο ασθενείς, και επέστρεψαν σε έναν.  Συνέβησαν όμως και επιπλοκές, σαν τις παρακάτω:

– κατά τη διάρκεια της επέμβασης, σε έναν ασθενή ο λανθασμένος χειρισμός του στεντ το οδήγησε μέσα σε παράπλευρη φλέβα, δε μπόρεσαν να το απομακρύνουν επεμβατικά, και οδηγήθηκαν σε φλεβοτομή και εκ νέου τοποθέτηση στεντ στη νεφρική

– σε έναν ασθενή, το στεντ μετατοπίστηκε στον δεξιό κόλπο της καρδιάς και απαιτήθηκε χειρουργείο για την απομάκρυνσή του

Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν κάθε τρεις μήνες για τον πρώτο χρόνο.  Στον έναν ασθενή που επέστρεψαν τα συμπτώματα στο δεκαπεντάμηνο, διαπιστώθηκε μικρή μετατόπιση του στεντ από τη θέση του.  Το ίδιο συνέβη σε έναν ακόμη ασθενή, χωρίς επανεμφάνιση συμπτωμάτων, στους 38 μήνες.  Και οι δύο τώρα παρακολουθούνται στενά.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, όλες οι επιπλοκές έχουν σχέση με “the type and size of the stent, baloon dilation and surgeon inexperience”.  Η εμπειρία τους τους επιτρέπει να κάνουν την εξής πρόταση:

The ideal stent should have high radial strength to abolish stenosis, good conformability to adapt to the vessel wall, and little shrinkage in length to allow exact positioning.

Ο κίνδυνος της θρόμβωσης είναι πολύ μικρός έως σπάνιος, λόγω μεγάλης ροής στη νεφρική φλέβα (δε συνέβη στην ομάδα των 61).  Η υπερπλασία του ενδοθηλίου είναι πιθανέστερη, αλλά επίσης δε συνέβη σε κανέναν από τους 61 ασθενείς.  Η τοποθέτηση στεντ ενδείκνυται, συνεπώς, για την αντιμετώπιση του Nutcracker: στα πεντέμιση χρόνια, και με εξαίρεση τις δύο επεμβατικές επιπλοκές και τους δύο ασθενείς που είναι υπό παρακολούθηση, τα υπόλοιπα στεντ είναι λειτουργικά.

Άντε, και καλή μας τύχη.

Το φαινόμενο Nutcracker και η σχέση του με τη σκλήρυνση

Ένας στους τέσσερις ανθρώπους, σύμφωνα με τον Sclafani, έχει στένωση της αριστερής νεφρικής φλέβας, λόγω ανατομικής συμπίεσης από την άνω μεσεντέριο αρτηρία.

Το φαινόμενο παραμένει υποδιαγνωσμένο, για ιστορικούς και ιατρικούς λόγους.  Οι ιστορικοί αφορούν την υπόθεση πως από τότε που περιγράφηκε (1923), συνδέθηκε αποκλειστικά με αιματουρία, γεγονός που δεν ισχύει.  Ενώ όντως η συμπίεση της νεφρικής εξηγεί την αιματουρία κάποιων ασθενών, δεν είναι η αιματουρία το βασικό σύμπτωμα από τη στένωση της νεφρικής.  Τα συμπτώματα μπορεί να είναι πολλά, σύμφωνα με τον Thomas Scholbach (2006), ο οποίος εύστοχα, και χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο CCSVI εν αγνοία του, συνέδεσε το φαινόμενο “Καρυοθραύστη” κυρίως με πόνους ή πονοκεφάλους:

Any pain 100%
Any headache 88%
Abdominal pain 88%
Headache 75%
Migraine 56%
Backpain 38%
Flank pain 31%
Dysuria 13%
Pollakisuria 13%
Bloody stools 13%
Nasal obstruction 13%
Epistaxis 13%
Breathing difficulties 13%
Scoliosis 6%
Pain at defecation 6%
Dyspareunia 6%
Enuresis 6%
Diarrhea 6%
Hematuria 0%

From the nutcracker-phenomenon of the left renal vein to the midline congestion syndrome as a cause of migraine, headache, back and abdominal pain and functional disorders of pelvic organs.

Αυτά είναι τα συμπτώματα που παρατήρησε ο Scholbach σε 16 εφήβους, διαγνωσμένους με το σύνδρομο έπειτα από χρήση υπερήχου – το σύνδρομο παρατηρείται συνηθέστερα σε παιδιά και εφήβους.  Κατά τον Scholbach, στένωση άνω του 50% θεωρήθηκε πως πληροί τα κριτήρια της διάγνωσης.  Κατά τον Sclafani, οι στενώσεις που έχει δει ανέρχονται σε υψηλότερα ποσοστά, ακόμη και σε 97%.

Ο Scholbach αξιολόγησε και το perfusion (αιμάτωση) των νεφρών, και την αιμάτωση ξανά του αριστερού νεφρού μετά τη θεραπεία.  Εδώ είναι το εντυπωσιακό κομμάτι: η θεραπεία ήταν συντηρητική και αφορούσε μόνο τη λήψη ασπιρίνης (15-200 mg/d).  Σε όλους τους δεκαέξι ασθενείς, τα συμπτώματα υποχώρησαν πλήρως σε διάστημα 14-209 ημερών, ενώ η αιμάτωση του αριστερού νεφρού, μετά τη λήψη ασπιρίνης, ήταν καλύτερη και από αυτή του φυσιολογικού δεξιού.

Initially left renal perfusion was less than at the right side – the mean ratio was calculated as 0.79. A significant increase of perfusion to a ratio of 1.24 was reached with ASA therapy simulta-neously with the complete relief of the individual symptoms. ASA dose ranged from 15 to 200 mg/d and therapeutic effect was described between 14 and 209 days of therapy. ASA was orally adminis-tered as a single morning dose.

Το τονίζω, το υπογραμμίζω και το φωνάζω για πολλούς λόγους.  Αν έχει δίκιο ο Sclafani, πως το φαινόμενο συναντάται συχνά σε ανθρώπους, τότε πιθανόν να συναντάται συχνά και σε ασθενείς με MS, επιβαρύνοντας μία ήδη κακή κυκλοφορία αίματος.  Μπορεί να έχει μείνει αδιάγνωστο σε αρκετούς ασθενείς, αφού δεν είναι πολλοί οι Επεμβατικοί που αξιολογούν τη νεφρική φλέβα.  Αν έχει μείνει αδιάγνωστο και αθεράπευτο, οπωσδήποτε επιβαρύνει τη σκλήρυνση.  Η αριστερή νεφρική φλέβα δεν προκαλεί CCSVI άμεσα, αλλά έμμεσα, οι συνέπειές της γίνονται συνεπώς πιο δραματικές όταν είναι στενωμένη και η άζυγος.  Αν όμως, όπως λέει η έρευνα, μπορεί να αντιστραφεί με τη λήψη ασπιρίνης, έχετε έναν καλό λόγο να παίρνετε σαλοσπίρη μέχρι να κάνετε επέμβαση.

Όταν διάβασα την εργασία, έκανα μία καλύτερη υπόθεση του γιατί η νεφρική φλέβα δε μου προκαλούσε προβλήματα (ούτε καν CCSVI συμπτώματα) όλη τη χρονιά, με εξαίρεση τον Ιούνιο.  Διαολεμένη συγκυρία: από τον Μάρτη του 2011, που έκανα την πρώτη επέμβαση στον Σκλαφάνι, μέχρι τον Απρίλιο του 2012, έπαιρνα πρώτα Arixtra και μετά ασπιρίνη.  Σταμάτησα την ασπιρίνη έναν μήνα πριν επιστρέψουν οι πονοκέφαλοι και οι ημικρανίες, που είναι το βασικό μου σύμπτωμα, και όπως βλέπω, βασικό σύμπτωμα του Nutcracker.

Δεν είναι σωστό να γενικεύω καταστάσεις, και κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως αν ο Γερμανός έχει δίκιο, έχουμε έναν καλό λόγο να παίρνουμε ασπιρίνη, μέχρι να θεραπεύσουμε το σύνδρομο (άλλωστε ο Sclafani συνδέει το σύνδρομο και με την κόπωση των ασθενών, και παλαιότερες έρευνες πάνω στην ασπιρίνη είχαν δείξει πως η λήψη της βοηθά στην κόπωση).  Το νεφρό έρχεται δεύτερο, μετά τον εγκέφαλο, στην ποσότητα αίματος που διώχνει, και η νεφρική φλέβα έχει μεγάλη ροή 500 ml/min, που οδηγείται σε παράπλευρα δίκτυα, όταν υπάρχει στένωση.  Iδού ποιά είναι αυτά:

Thus even minor obstruction leads to relevant volumes which have to be bypassed. Such bypasses are embryologically preformed and consist mainly of the left ovarian (spermatic) vein, the so called troncreno-rachidien (a large tributary connecting the left renal vein with the hemiazygos vein) and the epidural plexus, and lumbar veins draining the re-nal blood down to the pelvic organs as urinary blad-der, urethra, vagina, uterus, prostate and rectum.

Σχόλιο πάνω στην ανεπάρκεια του φυσικού παράπλευρου δικτύου:

Midline organs such as vertebral column, spinal cord, urinary bladder, uterus (pros-tate), rectum, vagina, urethra and the pelvic ve-nous plexus fed via lumbar veins and the left spermatic (ovarian) vein have naturally venous connections to both hemispheres. They can bridge renal blood to inferior or superior caval veins via their proprietary venous network. But these veins are not laid out to receive large volumes of blood from the left kidney. Many of these organs have a usually low perfusion due to a high flow resistance as they are muscular organs (urinary bladder, uterus) or they are metabolically weakly active (vertebral column, spinal cord, prostate) or of small size (urethra, ovary).

Ο Scholbach, το 2006, καταλήγει στο μηχανισμό πρόκλησης βλαβών κατά Schelling: η αυξημένη πίεση στη σπονδυλική στήλη, πίεση λόγω του ότι το αίμα της σπονδυλικής στήλης καθυστερεί να απομακρυνθεί από την άζυγο γιατί η άζυγος ανέλαβε να κατεβάζει το αίμα του νεφρού, οδηγεί σε απότομη επιστροφή του ΕΝΥ.  Το συνηθέστερο σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι πονοκέφαλοι και ημικρανίες – όσοι είστε εδώ, ξέρετε ότι γι αυτό το σύμπτωμα παραπονιέμαι από τα 15 μου, και είναι το πρώτο που απαλύνεται όταν κάνω μπαλόνι.

The dominant reaction are headaches, often reported as tension-like headaches but also very often described as typical migraine or most often as a mixture of a variety of painful discomfort. Some patients describe their headaches as commencing in the nape of the neck and many complain of worsening with physical activity.

Individual collateralization patterns lead to a broad spectrum of symptoms which may baffle the clinical investigator about their true nature.  Their origin in left renal vein obstruction is there-fore easily overlooked. The extraordinary diversity of complaints, their distant locations and the often picturesque descriptions may mock the physician.

Η νόσος που αποκαλούμε τόσο διαφορετική σαν το δαχτυλικό αποτύπωμα καθενός, η σκλήρυνση, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα παράπλευρα δίκτυα του καθενός, που προκαλούν διαφορετικά συμπτώματα λόγω της ίδιας αρχικής αιτίας.  Και ενώ η τοποθέτηση στεντ χαρακτηρίζεται από τον Scholbach και ασφαλής και αποτελεσματική, στον επίλογο επιστρέφει στη σημασία και εξαιρετική αποτελεσματικότητα της ασπιρίνης.  Η λήψη της μείωσε το ιξώδες του αίματος, και οδήγησε σε καλύτερη αιμάτωση ακόμη και των παράπλευρων δικτύων.  Ταυτόχρονα έφερε πλήρη ύφεση των συμπτωμάτων και στους δεκαέξι ασθενείς.

Ο Scholbach θεωρεί το φαινόμενο Nutcracker συχνό και υποδιαγνωσμένο, και υποθέτει πως το φαινόμενο μπορεί να εξηγεί στο μέλλον ένα σωρό ιδιαίτερες διαταραχές.  Ονομάζει μερικές: ανωμαλίες του πλακούντα στην κύηση, προστάτης, και ανεξήγητες μυελοπάθειες.  Για άλλη μία φορά, μία φλεβική θεωρία θα εξηγήσει τον κόσμο.  Έως τότε, να θυμάστε πως ένας στους τέσσερις έχει Nutcracker, το σύνδρομο κάνει τη σκλήρυνση χειρότερη, αλλά φαίνεται να αντιμετωπίζεται καλά με ασπιρίνη.  It’s all about flow.

(Ευχαριστώ τον Mitso για την αποστολή της εργασίας).

Dr. Dake – οι δικοί του πρώτοι 40 ασθενείς

Endovascular correction of cerebrovenous anomalies in multiple sclerosis: A retrospective review of an uncontrolled case series

Η εργασία κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες και σε αυτή ο Dr. Dake και η ομάδα του Stanford περιγράφουν τις ανωμαλίες της φλεβικής απορροής σε 40 ασθενείς με σκλήρυνση και τις συνέπειες της αγγειοπλαστικής.

It seems likely that individuals with CCSVI as manifested by hemodynamically significant venous obstruction, might have neurological symptoms related to abnormal venous outflow and insufficient venous collateral formation. Accordingly, these patients may benefit from endovascular reconstruction to restore normal venous drainage from the head and neck (much as patients with superior vena cava syndrome benefit from endovascular correction of venous obstruction3).

Όσο πιθανό είναι ασθενείς με σύνδρομο της άνω κοίλης φλέβας – σύνδρομο που συνδέεται με τη συμπίεση της φλέβας συνήθως από όγκο, συμπίεση που προκαλεί και πονοκέφαλο στους ασθενείς – να ωφεληθούν από αγγειοπλαστική, τόσο πιθανό είναι το CCSVI να προκαλεί όντως νευρολογικά προβλήματα από τα οποία ανακουφίζει η αγγειοπλαστική.

Έτσι, επιλέχθησαν 40 ασθενείς με σκλήρυνση όλων των τύπων που έκαναν μαγνητική φλεβογραφία το 2009:

In all cases, MRV revealed venous anomalies, which included internal jugular vein stenoses, venous valvular dysfunction or external compression due to soft tissue or bony anatomic variations. In most cases these venous abnormalities were associated with prominently enlarged venous collaterals, indicating the hemodynamic significance of the MRV findings (Figure 1).

Ένδειξη για θεραπεία ήταν η παρουσία στένωσης, η οποία θα έπρεπε να επιβεβαιωθεί και μέσω επεμβατικής φλεβογραφίας.  Η αρχική θεραπεία αφορούσε την αγγειοπλαστική με μπαλόνι.  Αν αυτό δεν αρκούσε (μηδαμινή αλλαγή του βαθμού πίεσης στη φλέβα ή στένωση που επιμένει της τάξεως του 30% και πλέον) χρησιμοποιήθηκε στεντ.  Μέσος όρος φλεβών που διανοίχθησαν σε κάθε ασθενή: 1.8 (σφαγίτιδες και άζυγο).  Έγιναν 38 επεμβάσεις.  Οι ασθενείς σημείωσαν βελτιώσεις στο αίσθημα κόπωσης, δυσανεξίας της ζέστης και γνωστικών αδυναμιών.  Έναν χρόνο μετά, η βελτίωση του αισθήματος κόπωσης ήταν σταθερή.

During initial patient interviews, 22/40 patients reported cognitive impairment; 24/40 patients reported heat intolerance; and 40/40 patients reported fatigue. Fatigue was further assessed using the MFIS. Please note: no scoring system was used to assess heat intolerance or cognitive impairment. In total, 38/40 patients underwent a procedure.  Following the procedure, patients noted subjective improvement in cognition, heat intolerance, and fatigue. Of these individuals, 71% described improvement in heat intolerance post procedure.  No patients were lost to follow-up. At 2 months of follow-up, the MFIS documented a substantial improvement in fatigue (Figure 3). At 1 year, this benefit appears to be maintained.

Καθώς όμως η τοποθέτηση στεντ ήταν αθρόα εκ μέρους του Dr. Dake, σοβαρότερες ήταν και οι παρενέργειες που σημειώθηκαν, ανάμεσα σε αυτές η μετακίνηση του στεντ προς την καρδιά (χειρουργήθηκε επιτυχώς), και ο θάνατος ασθενούς έπειτα από εγκεφαλική αιμορραγία κατόπιν χρήσης Warfarin.

Aυτό που πρέπει εγώ να τονίσω για τις πρώτες επεμβάσεις του 2009 είναι πως ήταν άνευ προηγουμένου.  Αυτό σημαίνει ότι οι ασθενείς δεν ήξεραν τί να προσδοκούν, συνεπώς ήταν λιγότερο πιθανό να επηρεαστούν από πρότερη βιβλιογραφία ή να βιώσουν πλασέμπο, άρα οι βελτιώσεις τους πρέπει να ήταν πραγματικές.

Ο Dr. Dake, κάνοντας έναν ευθή παραλληλισμό με τη χρόνια φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων στον επίλογο, λέει πως και σε αυτή την πάθηση χορηγούνται αντιφλεγμονώδη φάρμακα για μερική ανακούφιση, όμως απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση της αιτίας της, που δεν είναι άλλη από την αποκατάσταση της βαλβίδας.  Όμως ακόμη και άσχετο με τη σκλήρυνση να είναι το CCSVI, λέει ο Dr. Dake, είναι μία σοβαρή αγγειακή ασθένεια που διέφυγε της προσοχής των νευρολόγων, οι οποίοι το χειρίστηκαν (ή δεν το χειρίστηκαν) με άστοχες θεραπείες.

Finally, it is also possible that CCSVI represents an entirely different disease that mimics MS. In this case, a vascular anomaly has been misdiagnosed (and quite possibly inappropriately treated) by neurologists.

To τελευταίο επιχείρημα είναι σοβαρό: οι ευρωλόγοι που κάνουν κλινικές δοκιμές φαρμάκων σε ασθενείς με σκλήρυνση λαμβάνοντας υπόψη το πλήρες ιστορικό τους (χοληστερίνη, καρδιαγγειακή συννοσηρότητα, θυρεοειδή κλπ.) αστόχησαν να προσέξουν, και έβλαψαν με την αμέλειά τους, τη Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια.  Ακόμη και άσχετο να είναι το CCSVI με την MS, θα έκρινα ορθό να μη δίνονται φάρμακα για σκλήρυνση σε ασθενείς αν δεν είμαστε σίγουροι πως η λήψη τους δε βλάπτει με κάποιο τρόπο τις φλέβες ή δεν έχει επίπτωση στα συμπτώματα της ΧΕΝΦΑ.

Σημείωση του συντάκτη: ευρωλόγοι=νευρολόγοι.

Σελίδα 1 από 512345