Tag Archives: ΧΕΝΦΑ

Το σύμπαν και η μεταβολική ΣΚΠ

Ο άνθρωπος έχει τη μοναδική ικανότητα να πλάθει ιστορίες. Ικανότητα που κανένα άλλο ον (ακόμα) δεν έχει αποκτήσει. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι μυθοπλασίες, κάποιες είναι αληθινές. Δηλαδή όχι ακριβώς αληθινές, αφού ακόμα και η έννοια της αλήθειας είναι πολλές φορές υποκειμενική. Ο καθένας επιλέγει τη δική του αλήθεια. Ωστόσο υπάρχει ένα φαινόμενο στο οποίο κάθε θεωρία, κάθε αυθεντία και κάθε αλήθεια είναι υποχρεωμένα να υποκλιθούν. Και αυτό το φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, η οποία αδιαφορεί πλήρως για τις ιστορίες που φτιάχνουν κάποιοι πίθηκοι που κατοικούν σε έναν αδιάφορο πλανήτη, ενός αδιάφορου άστρου από τα δισεκατομμύρια που βρίσκονται σε έναν αδιάφορο γαλαξία από τα τρισεκατομμύρια που (νομίζουμε ότι) υπάρχουν σε ένα ακόμα πιο αδιάφορο σύμπαν. Το οποίο όχι, δεν θα συνωμοτήσει αν κάποιο πιθηκάκι θέλει κάτι πάρα πολύ.

Κάποιες από αυτές τις ιστορίες όμως είναι κρίσιμες για την, από συμπαντικής άποψης, αδιάφορη ζωή μας. Άλλες καθορίζουν τη συμπεριφορά μας (ηθική, ανθρώπινα δικαιώματα, χρήμα, πολιτικές θεωρίες κλπ) ενώ άλλες προσπαθούν να περιγράψουν την πραγματικότητα, όσο το DNA μάς επιτρέπει να το κάνουμε αυτό. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο καλή πρόθεση και να έχει, ένας μπονόμπο δεν μπορεί να μιλήσει για το πυθαγώρειο θεώρημα. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μιλήσει γενικότερα για οτιδήποτε άλλο. Ούτε θα μπορέσει να λύσει διαφορική εξίσωση, έστω 1ης τάξης, 1ου βαθμού.

Η επιστήμη είναι μία μέθοδος την οποία χρησιμοποιούμε ως είδος για να μιλήσουμε για την πραγματικότητα. Να φτιάξουμε ιστορίες οι οποίες να περιγράφουν τα γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Η οποία δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις αφηγήσεις μας. Κάθε άλλο! Όσο περισσότερο την αναζητούμε, τόσο της αρέσει να κρύβεται! Σε βαθμό που πολλές φορές να είμαστε ανίκανοι να ξεχωρίσουμε τι από αυτά που λέμε είναι αλήθεια και τι μύθος. Αν προσθέσουμε στο σκεπτικό αυτό και το γεγονός ότι είναι πολύ πιο εύκολο να πλάσει κανείς έναν ακόμα μύθο αντί να κοπιάσει να μελετήσει τη συμπεριφορά της πραγματικότητας -που της αρέσει να κρύβεται- μαζί και τις ατέλειες που έχει ο τρόπος σκέψης μας, τότε καταλαβαίνουμε γιατί βρισκόμαστε στην άγνοια που βρισκόμαστε. Δεν έχει να κάνει τόσο με εμάς, όσο με τον τρόπο που πλάθουμε τις ιστορίες μας. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να παραμένουμε ανοιχτοί και να θυμόμαστε πως η πραγματικότητα έχει το επάνω χέρι σε αυτό το σύμπαν. Θα συμπεριφερθεί όπως θέλει αυτή και όσο κατανοούμε το πώς θα το κάνει, τόσο μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας.

“Τι σχέση έχουν όλα αυτά με ένα blog ρε φίλε; Αποφάσισες να γράψεις μετά από τόσα χρόνια για να μας πρήξεις με τα φιλοσοφικά σου απωθημένα και να μας το παίξεις κάποιος;;;” Εντάξει, δίκιο έχετε. Εκτός από το τελευταίο. Φαντάζομαι να καταλάβαμε όλοι ότι κανείς δεν μπορεί να “το παίξει κάποιος” σε αυτό το σύμπαν γιατί κανείς δεν είναι “κάποιος”. Ούτε καν οι μεγαλύτερες αυθεντίες. Για αυτό άλλωστε έγραψα τα παραπάνω. Γιατί κουράστηκα να βομβαρδίζομαι ένθεν κακείθεν από ιστοριούλες μεγάλης αλήθειας που κρύβουν το μυστικό και την αλήθεια της ζωής και βαρέθηκα ταυτόχρονα να απολογούμαι κάθε φορά που λέω ότι αυτά τα πράγματα είναι αυτό που είναι: ανοησίες.

Η καλή η ψυχολογία. Τα όλα που θα πάνε καλά. Η δύναμη του εγκεφάλου. Οι αέρο οι ψεκασμοί. Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ. Το πανίσχυρο το ΒΙΜ. Όλα αυτά ακούγονται σαν περιεχόμενα από καζαμία, λίγο δακρύβρεχτο μυθιστόρημα και τουρκικό serial χρεωκοπημένων καναλιών. Ιστορίες είναι και αυτές. Αλλά πριν κάποιος απαιτήσει οι υπόλοιποι να πειστούν, πρέπει πρώτα να πείσει την πραγματικότητα να τις υιοθετήσει. Χο χο! Εδώ σας θέλω! Για αυτό, πριν αρχίσουμε να πετάμε πέτρες σε όποιον τα λεγόμενά του δεν μας αρέσουν, ας χρησιμοποιήσουμε τη λογική και την παρατήρηση.

Το 2008 ο P. Zamboni ανακάλυψε ένα φαινόμενο της πραγματικότητας, το CCSVI. Βασιζόμενος σε ιστορίες που είχαν πλάσει για αυτήν συνάδελφοι του που έζησαν και ερεύνησαν πριν από αυτόν. Ο T. Putnam είχε παρατηρήσει ότι αν εμποδιστεί η ροή στις φλέβες του τραχήλου σκύλων, αυτοί αναπτύσσουν φλεγμονές στο ΚΝΣ τους. Ο R. Swank είχε παρατηρήσει ότι το αίμα από τις καρωτίδες ΑμΣΚΠ καθυστερεί πάρα πολύ να διατρέξει τον εγκέφαλο σε σχέση με τους υγιείς. Οι ερευνητές της Fonar μελετώντας έναν “κάθετο” μαγνητικό τομογράφο παρατήρησαν ότι η κυκλοφορία του ΕΝΥ σε ΑμΣΚΠ ήταν ανώμαλη. Και πολλοί άλλοι αφηγήθηκαν ιστορίες βασισμένες στην παρατήρηση της συμπεριφοράς της πραγματικότητας που αντιβαίνουν στην κυρίαρχη ιστορία για τη ΣΚΠ.

Ακόμα όμως παραμένουν πολλά ερωτηματικά. Και επειδή στην πραγματικότητα αρέσει να κρύβεται, κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάτι διαπιστώνουμε ότι αυτά που παραμένουν θαμμένα είναι ακόμα περισσότερα από όσα αρχικά νομίζαμε. Ακόμα δεν ξέρουμε για ποιό λόγο δημιουργούνται οι φλεγμονές στο ΚΝΣ. Αυτοανοσία χωρίς αυτοαντιγόνο; Μήπως το ινωδογόνο; Και πώς βρέθηκε εκεί; Μήπως ο σίδηρος; Έστω, αλλά πώς και γιατί; Φταίει το CCSVI; Μπορεί αλλά με ποιον τρόπο; Και εντάξει, θα πει κάποιος, οι φλεγμονές προκαλούν τις βλάβες. Σοβαρά; Μα η προοδευτική ΣΚΠ χαρακτηρίζεται από βλάβες χωρίς ίχνος φλεγμονής και συνάμα μείωση της αξονικής πυκνότητας! Δεν ανταποκρίνεται στην κορτιζόνη, δεν ανταποκρίνεται στην ανοσοκαταστολή, δεν επηρρεάζεται ιδιαίτερα από την αποκατάσταση της ροής. Αδιέξοδο. Ή όχι; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ποτέ δε συμβαίνουν αυτά που δεν γίνεται να συμβούν και πάντα συμβαίνουν μόνο αυτά που γίνεται να συμβούν. Δεν τα καταλαβαίνουμε γιατί λείπουν κάποια κομμάτια από την αφήγησή μας για τη συμπεριφορά της νόσου.

Το 2009 ο G. R. Campbell παρατήρησε ότι το μιτοχονδριακό DNA των ιστών του ΚΝΣ ΑμΣΚΠ είχε πολλά διαγεγραμμένα τμήματα, αντίθετα με το αντίστοιχο από υγιείς. Με άλλα λόγια, στους ασθενείς αλλά όχι στους υγιείς ήταν εκφυλισμένο, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό του γήρατος. Αλλά γιατί; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η ίδια ερευνητική ομάδα ανέλυσε και το αντίστοιχο μιτοχονδριακό DNA μυϊκών ιστών ΑμΣΚΠ, το οποίο το βρήκε να έχει παρεμφερές πλήθος διαγραφών σε σχέση με αυτό από υγιείς ανθρώπους. Δηλαδή τα μιτοχόνδρια των μυϊκών κυττάρων ασθενών και υγιών ήταν σε παρόμοιο βαθμό εκφυλισμένα χωρίς ιδιαίτερες διαφορές. Ο μυϊκός ιστός έχει τη σημασία του: μυϊκό και νευρικό σύστημα προέρχονται από τα ίδια εμβρυϊκά κύτταρα. Δηλαδή είναι άμεσοι “συγγενείς”. Για την ακρίβεια η ύπαρξη πρόδρομου μυϊκού συστήματος στο έμβρυο είναι που πυροδοτεί τη δημιουργία του νευρικού. Που σημαίνει ότι πιθανότατα οι αλλοιώσεις αυτές είναι επίκτητες. Αν δεν ήταν, θα έπρεπε και στο μυϊκό ιστό να επικρατεί παρόμοια εικόνα.

Όπως πάντα, τα ερωτήματα που εγείρονται είναι περισσότερα από αυτά που απαντήθηκαν: Γιατί αλλοιώθηκε το μιτοχονδριακό DNA; Έχει αυτό κάποια επίπτωση στην αναπνευστική αλυσίδα των κυττάρων, στην παραγωγή ενέργειας και εν τέλει στην εξέλιξη της νόσου; Σε πόσο διάστημα συνέβη αυτό; Προχωρά με τα χρόνια ή συνέβη άπαξ και έκτοτε παρέμεινε σταθερό; Η όλη κατάσταση με τα εγειρόμενα ερωτήματα που δημιουργεί η κάθε απάντηση θυμίζει το ανέκδοτο με το αεροπλάνο: Μονοθέσιο αεροσκάφος κατέπεσε σε νεκροταφείο. Οι αρχές έχουν ήδη ανασύρει 2000 πτώματα ενώ υπάρχουν φήμες ότι οι νεκροί θα ξεπεράσουν τους 10000…

Όλα αυτά τα έγραψα γιατί αισθάνομαι δικαίωση και χαρά. Δικαίωση γιατί νίκησε ο ορθολογισμός και όχι οι προσευχές και οι άλλες εύκολες φυγόπονες αφηγήσεις για τσάκρα, ψυχολογίες και πράσινα άλογα που πράττουν άλογα. Χαρά γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία φάρμακο κατάφερε να αναστρέψει κάποια συμπτώματα σε άτομα με προοδευτική ΣΚΠ. Αναφέρομαι στο MD 1003 της MedDay, το οποίο είναι η ταπεινή βιταμίνη Β7 ή βιταμίνη Η ή βιοτίνη σε υψηλές δόσεις. Πολύ υψηλές δόσεις. Η οποία επιδρά σε διάφορες αντιδράσεις του κυτταρικού μεταβολισμού και της παραγωγής ενέργειας. Η χαρά δεν είναι τόσο για το MD 1003, που ειρήσθω εν παρόδω είναι το πρώτο φάρμακο για τη ΣΚΠ και όχι τις τελίτσες, όσο για το γεγονός ότι κάποια μυαλά αποφάσισαν να αλλάξουν την αφήγηση για τη ΣΚΠ και να τη δουν ως αυτό που πιθανότατα είναι: ένα μεταβολικό πρόβλημα που ίσως προέρχεται από χρόνια λανθάνουσα υποξία. Ίσως. Θα χρειαστεί να περιμένουμε να το δούμε στη πράξη, μαζί με τα νέα ερωτήματα που θα προκύψουν. Τα αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν πριν μερικές ημέρες είναι τουλάχιστον αποστομωτικά. Ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς σαν φάρμακο, άνοιξε (επιτέλους!!!) την πόρτα για την αφήγηση της  “μεταβολικής ΣΚΠ”. Νενικήκαμεν λογικώς σκεπτόμενοι, σκεπτικοί και απανταχού σκεπτικιστές συνάνθρωποι! Είμαστε πιο κοντά από ποτέ σε ένα μέλλον με λιγότερη αναπηρία και περισσότερη λογική, την οποία η τελευταία θα προσπαθήσει να αποτρέψει! Λογική – Παραλογισμός σημειώσατε 1!

Το ανοσο-υδροστατικό παράδειγμα και η κυτταρομετρία ροής ως διαγνωστικό εργαλείο του CCSVI στην MS

Πολύ πρόσφατη δημοσιευμένη εργασία των Tsamopoulos et al.

Ο Dr. Tsamopoulos είχε την ευγενή καλοσύνη να επικοινωνήσει μαζί μου για να μας διαθέσει δύο πρόσφατες εργασίες, εκ των οποίων τη μία σχολιάζω σε αυτό εδώ το άρθρο.  Ανάμεσα στα άλλα, ο κ. Τσαμόπουλος ανέφερε πως πλέον είναι σε θέση να επιδιώκουν διακρατική συνεργασία με ερευνητικό κέντρο του εξωτερικού, πως έχει κληθεί στο πανεπιστήμιο της Padova ως ομιλιτής για να καταθέσει την εμπειρία τους, και πως η Αμερικανική Πολυεθνική, αξιολογώντας το έργο τους, συνεχίζει να τους δίνει τη δυνατότητα να εφαρμόζουν το IVUS στην Ελλάδα χωρίς χρέωση όπου αυτό απαιτείται.

Ο τίτλος της εργασίας είναι Chronic Cerebrospinal Venous Insufficiency in Multiple Sclerosis: The Hydrostatic-Immune Paradigm and the Flow Cytometry as a Diagnostic Tool.

Μετά από μία ενδελεχή παρουσίαση αφενός του αγγειακού-υδροστατικού μοντέλου από μόνο του, αφετέρου του μοντέλου που εμπλέκει το ανοσοποιητικό, η εργασία επιχειρεί τη σύνθεση των δύο μοντέλων σε ένα ανοσο-υδροστατικό παράδειγμα.  Νομίζω η ανάλυσή τους στην εικόνα 1 της εργασίας είναι κατατοπιστική:
Με το CCSVI ως αναγκαία συνθήκη, παρατηρείται αρχικά αυξημένη πίεση στα τριχοειδή αγγεία, περιφλεβικό οίδημα και χαλάρωση/ρήξη του αιματεγκεφαλικού φραγμού (στην αρχή, δηλαδή, συμβαίνουν “μηχανικές” αλλαγές στις φλέβες του εγκεφάλου, όπως έχει παρατηρήσει και ο Schelling).  Επηρεάζεται η ομοιόσταση στο εγκεφαλικό παρέγχυμα, δυσλειτουργούν τα αστροκύτταρα και τα ολιγοδενδροκύτταρα, ενεργοποιούνται τα φαγοκύτταρα, και η απόπτωση των ολιγοδενδροκυττάρων ξεκινά την απομυελίνωση.  Η εργασία αφήνει χώρο και για μία δευτερογενή “αυτοάνοση” αντίδραση, μετά την αλληλουχία των παραπάνω γεγονότων, μέσω της αυξημένης παραγωγής μεσοκυττάριου υγρού και λέμφου, και της έντονης παρουσίας αντιγόνων λόγω των αποπτωτικών κυττάρων.
Όπως και να έχει, η υπόθεση πως η αγγειοπλαστική μπορεί να απομακρύνει την αναγκαία αρχική συνθήκη αυτού του μοντέλου αιτίας της MS είναι άξια διερεύνησης.  Αν μη τί άλλο, έρευνες με αγγειοπλαστική μπορούν να δείξουν, στη συνέχεια, αν μόνο οι ασθενείς με MS εμφανίζουν αυξημένη παραγωγή μεσοκυττάριου υγρού, λέμφου και αντιγόνων ή αν και αυτά είναι παρεπόμενα της πρώτης αναγκαίας συνθήκης, αυτής που εμπλέκει φλεβικές στενώσεις.
Ευχαριστώ τον γιατρό για το ενδιαφέρον του.  Δεν ξέρω, διεθνώς, πού βρισκόμαστε όσον αφορά την αναγνώριση του CCSVI ως αιτίας, ή έστω ως μίας αιτίας, της MS.  Νομίζω βρισκόμαστε πάλι εκεί που ήμασταν και πριν δύο – τρία χρόνια.  Στο σχεδόν μηδέν.  Από τη μία η συντηρητική, δυσκίνητη, και πολυδάπανη επιστήμη, από την άλλη η ανθρώπινη συνήθεια, αδράνεια, ανασφάλεια.  Δεν κρύβω πως έχω χάσει την όρεξη να μιλώ για το CCSVI, για τον ίδιο λόγο που δεν ξεκινώ κουβέντα και με χρυσαυγίτη.  Δεν έχω κοινό υπόβαθρο συζήτησης με την πλειοψηφία των ασθενών.  Εσυ λες έρευνα, αυτοί λένε πίστη, έτσι μου είπε ο γιατρός.  Εσύ λες δεν ξέρω τί είναι, αυτοί λένε αυτοάνοσο.  Εσύ λες όχι φάρμακα, αυτοί λένε ό,τι σου πει ο γιατρός.  Την πίκρα που έφαγα με την πολιτική του CCSVI την ξαναζώ τώρα με το 16% της χρυσαυγής.  Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ – ή, δε θα αλλάξει όσο ζω μάλλον.
Κατά τα άλλα, είναι άνοιξη, έχει μια υπέροχη μέρα, και δεν περνάει μέρα που δεν ευχαριστώ τον Ζαμπόνι, τον Σκλαφάνι και την κοινότητα των λίγων αλλά ενδιαφερόμενων γιατρών.
tsamopoulos-et al (1) (2)

…ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα…

Ευχαριστούμε πολύ την Αλίκη-aliki, που μας στέλνει μεταφρασμένη την παρακάτω είδηση:

Sclerosi, ecco i primi due pazienti che sperimentano la cura Zamboni

Ferrara, 6 Αυγούστου 2012 – επίσημα αρχίζει σήμερα, με την στρατολόγηση των πρώτων δύο ασθενών  (και οι δύο από τη Ferrara, που ανήκουν όμως στο κέντρο Νευρολογίας του Νοσοκομείου της  Bellaria στην Bolognia ), η μελέτη  της  μεθόδου Zamboni σχετικά με το CCSVΙ (χρόνια εγκεφαλονωτιαία φλεβική ανεπάρκεια)  που επηρεάζει  την κατάσταση των ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας . Η επιτυχία της έρευνας δεσμεύει τις ελπίδες χιλιάδων ασθενών, και η σημασία της μελέτης αποδεικνύεται επίσης από την επένδυση της Περιφέρειας που είναι μεγαλύτερη των 2 εκατ. ευρώ τα οποία απαιτούνται για να υποστηριχθούν όλες οι επιστημονικές  δραστηριότητες.

 Θα είναι  συνολικά 687 οι ασθενείς από όλη την Ιταλία, οι οποίοι θα υποβληθούν  σε αξιολόγηση τόσο κλινικού χαρακτήρα όσο και λειτουργικού: 60 από αυτούς θα νοσηλευτούν στο νοσοκομείο της  Cona, ενώ  οι υπόλοιποι  θα υποβληθούν σε παρόμοια τεστ σε άλλα κέντρα (14 από τα 19 που είχαν υποβάλει αίτηση ένταξης) που βρίσκονται σε άλλα μέρη της χώρας. Τα αποτελέσματα αναμένονται σε περίπου δύο χρόνια: «Αυτή είναι η πιο πολύπλοκη και εκτεταμένη  μελέτη  που έχει  ποτέ διεξαχθεί για αυτή την ασθένεια», δήλωσε ο Zamboni, ο οποίος υποστηρίζεται επίσης από τους επεμβατικούς ακτινολόγους και τους νευροακτινολόγους του νοσοκομείου  της Sant’Anna. 

Δεν έχει ενταχθεί όμως το Τμήμα της Νευρολογίας, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό πολλών ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας από τη Ferrara (από αυτή την ασθένεια πάσχουν μόνο σ’αυτή την επαρχία πάνω από χίλια άτομα) που ήλπιζαν  να τους  επιτραπεί να συμμετέχουν στην έρευνα. “Αλλά εάν τα αποτελέσματα θα είναι τόσο καλά όσο ελπίζουμε, τότε όλοι θα μπορέσουν μετά να τα απολαύσουν», λέει ο γενικός διευθυντής της εταιρίας υγειονομικής περίθαλψης, Gabriele Rinald.

Τον Ιούλιο του 1969 πήγαμε στο φεγγάρι.  Τον Αύγουστο του 2012 άρχισε η προσγείωση της “σκλήρυνσης” στην πραγματική αιτία της.  Ντροπή για τους νευρολόγους που αποκλείουν ασθενείς στη Ferrara.  Εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, εδώ θα είμαστε σε δύο χρόνια και θα χαμογελάμε.

Dr. Tsamopoulos answers some questions

Ο γιατρός είχε την ευγενή καλοσύνη να μας απαντήσει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, αλλά και να συντάξει μία αναφορά της μέχρι τώρα προόδου της ομάδας του στην αποκατάσταση του CCSVI.  Τον ευχαριστούμε.  Καλωσορίζουμε τον IVUS στην Ελλάδα και διαβάζουμε, με χαρά και ανυπομονησία για ακόμη μεγαλύτερα επιτεύγματα, τα ευχάριστα νέα σχετικά με τη συσχέτιση CCSVI και MS.

“Θα ήθελα να σας παραθέσω την εμπειρία της ομάδας μας έπειτα από δύο χρόνια συνεχών επεμβάσεων στο Νοσοκομείο Niguarda του Mιλάνου, καθώς και των τελευταίων δέκα μηνών στο Νοσοκομείο Μediterraneo της Γλυφάδας.

Είμαστε μια ομάδα γιατρών που ασχολείται με τη διάγνωση και τη θεραπεία του CCSVI, στην oποία εμπλέκονται διακεκριμένοι στον Tομέα τους Επιστήμονες.

Αναφερόμενος στα μέχρι σήμερα συνολικά αποτελέσματά μας, παρατηρήθηκε βελτίωση των συμπτωμάτων σε περίπου δύο τρίτα των ασθενών. Υπήρξαν περιπτώσεις, στις οποίες, οι βελτιώσεις που αναφέρονται ήταν πραγματικά εντυπωσιακές. Άνθρωποι που περπατούσαν για χρόνια μόνο με υποστήριξη, τώρα μπορούν να περπατούν χωρίς βοήθεια. Ασθενείς με πληγικό χέρι και μεγάλη αδυναμία για χρόνια, παρουσίασαν σε σημαντικό βαθμό βελτίωση της λειτουργικότητας του χεριού.

Αρκετοί, είδαν βελτίωση στην όρασή τους ή δεν παρουσιάζουν πλέον πονοκεφάλους, προβλήματα αστάθειας, ή προβλήματα ούρησης, ενώ παράλληλα, απέκτησαν σημαντική βελτίωση στην αντοχή τους.

Σημαντικό επίσης είναι, ότι ο υπερηχογραφικός επανέλεγχος που πραγματοποιείται ένα μήνα μετά την επέμβαση, ταυτίζεται με την όποια βελτιωμένη νευρολογική κλινική εικόνα των ασθενών. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα, στα περιστατικά τα οποία έχουμε αντιμετωπίσει στο Νοσοκομείο μας, δεν έχει παρουσιαστεί καμία επεμβατική επιπλοκή.

Oρισμένοι ισxυρίζονται, ότι είναι πολύ δύσκολο να διαχωρίσουμε τις πραγματικές επιπτώσεις από το placebo. Να θυμάστε, ότι oι ασθενείς είναι επί το πλείστον νέοι, άτομα με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, προετοιμασμένοι, με γνώσεις, σκεπτόμενοι και γνωρίζουν τα πάντα για το φαινόμενο placebo. Σύμφωνα με τους ίδιους τους ασθενείς, ποτέ έως τότε δεν είχαν δει τέτοιου είδους πραγματική βελτίωση.

Η Ομάδα του Μιλάνου, είναι πραγματικά πεπεισμένη για τη θεραπευτική αντιμετώπιση του CCSVI. Βλέπουν τους ασθενείς πριν και μετά, με όλα τα είδη των εξετάσεων, συμπεριλαμβανομένων Eγκεφαλογραφημάτων, Προκλητών Δυναμικών και Κλιμάκων Αξιολόγησης της Πάθησης.

Δεν έχουμε επίσημα τα αποτελέσματά τους ακόμη, αλλά πρόκειται να παρουσιαστούν σύντομα. Αναφέρονται όμως, στις εντυπωσιακές αλλαγές που παρατηρούν στα Εγκεφαλογραφήματα, καθώς και στα Σωματοαισθητικά Προκλητά Δυναμικά.

Οι Νευρολόγοι της συγκεκριμένης Ομάδας, είναι τόσο πεπεισμένοι για την αλληλεπίδραση των δύο νοσολογικών οντοτήτων, ώστε έχουν υποβάλλει τώρα Πρωτόκολλο για έρευνα σχετικά με το CCSVI και τη Θεραπευτική Αντιμετώπιση με τη Μέθοδο της Αγγειοπλαστικής, σε ασθενείς και με άλλες Νευρολογικές Παθήσεις όπως Πάρκινσον, Πλάγια Μυοατροφική Σκλήρυνση, Κεφαλαλγίες Αγγειακής αιτιολογίας, καθώς και Διαταραχές Λαβυρίνθου άγνωστης προέλευσης.

 Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η εικόνα που παρουσιάζουν συνάδελφοι στην Ευρώπη, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε σε στρογγυλή τράπεζα που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο στη Φρανκφούρτη. Τέλος, επιτρέψτε μου να αναφέρω τη συμμετοχή μας στο Παγκόσμιο Συνέδριο του International Society for Neurovascular Disease (ISNVD) που πραγματοποιήθηκε στο Orlando, στη Florida των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσω ανακοίνωσης και παρουσίασης μελέτης, σε σχέση με τις φλεβικές στενώσεις και σε συνεργασία με Kαθηγήτρια Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Εκεί, παρουσιάστηκε και η δυνατότητα τρισδιάστατης 3D εκλεκτικής ψηφιακής φλεβογραφίας καθώς και εικονικής ενδοαυλικής πλοήγησης των έσω σφαγίτιδων φλεβών που πραγματοποιούμε στην αίθουσα του Αγγειογράφου.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να σημειωθεί, πως απέχουμε ακόμη από την πλήρη κατανόηση του μηχανισμού της Θεωρίας αυτής, όπως επίσης και ότι πρόκειται για μία πολυπαραγοντική νόσο με παραμέτρους που ακόμη ερευνώνται. Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει το ποσοστό βελτίωσης της κλινικής εικόνας μετά την αποκατάσταση, ούτε και το χρόνο διατήρησης των όποιων νευρολογικών αλλαγών.

Όμως από την εμπειρία μας, δεν μπορούμε πλέον να αμφισβητήσουμε τη συσχέτιση Φλεβικού Αγγειακού Δικτύου και Νευρολογικών Παθήσεων. Για το λόγο αυτό, οφείλουμε να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών, όπως μας παρότρυνε και ο Dr. Franz Schelling στην πρόσφατη επικοινωνία που είχαμε μαζί του.

Ερωτήσεις οι οποίες είχαν τεθεί :

Neutralis: Πόσες φορές μπορεί να επαναληφθεί μία αγγειοπλαστική, προτού γίνει τραυματική για τις σφαγίτιδες/άζυγο φλέβες; Σε περίπτωση νευρολογικής επιδείνωσης, μπορεί ο ασθενής να επαναλάβει άμεσα τη φλεβογραφία/αγγειοπλαστική ή πρέπει να παρέλθει κάποιος χρόνος από την προηγούμενη επέμβαση;

NGT : Θεωρητικά δεν υφίσταται περιορισμός στη δυνατότητα πραγματοποίησης αγγειοπλαστικής στις έσω σφαγίτιδες φλέβες, με την προϋπόθεση πάντα πως κάθε επέμβαση πραγματοποιείται με ασφαλή τρόπο και τεχνική, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ιδιαίτερη ιστοπαθολογία της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας και των φλεβικών τοιχωμάτων. Είναι προφανές πως εάν υπάρξει βλάβη στις φλέβες, θα μπορούσε να δημιουργηθεί θρόμβωση ή και δυσκολία επανακαθετηριασμού των αγγείων.

N: Είναι επιβαρυντική για τον οργανισμό η χρήση ακτινοβολίας και σκιαγραφικού υγρού, όπως γίνεται κατά τη διάρκεια της αγγειοπλαστικής, όταν επαναλαμβάνεται περισσότερες από μία φορές μέσα στο έτος; Δεδομένης της χρόνιας φύσης του προβλήματος των φλεβών, και της αυξημένης πιθανότητας της επαναστένωσης στο παρόν και στο μέλλον, δεν υπάρχει πρόβλημα για τους ασθενείς από την επαναλαμβανόμενη υποβολή σε ακτινοβολία;

NGT: Ο βαθμός επικινδυνότητας είναι κάτι σχετικό και διαφοροποιείται σε κάθε περίπτωση. Όσον αφορά στη σκιαγραφική ουσία, αυτή αποβάλλεται από τον οργανισμό, ενώ χορηγείται σύμφωνα με τα αποδεκτά από τη διεθνή βιβλιογραφία πρωτόκολλα και σε ασφαλή πλαίσια, ανάλογα με την κάθε περίπτωση.

N: Είναι δυνατόν να γίνει θρόμβωση σε φλέβα εντός του κεφαλιού λόγω χαμηλής ροής;

NGT: Η αγγειοπλαστική στις έσω σφαγίτιδες φλέβες συνήθως δεν δημιουργεί θρόμβωση στο φλεβικό δίκτυο του εγκεφάλου. Είναι πιο πιθανό να δημιουργηθεί τοπική θρόμβωση κυρίως λόγω άστοχων χειρισμών ή μη σωστής αγωγής, αλλά και πάλι, τις περισσότερες φορές, αυτό παραμένει αντιμετωπίσιμο, χωρίς συνήθως να δημιουργεί συμπτώματα.

N: Πόσο εύκολη είναι η δημιουργία παράπλευρου φλεβικού δικτύου εντός του κεφαλιού;

NGT: Η ύπαρξη παράπλευρης κυκλοφορίας στο φλεβικό δίκτυο είναι συνήθης στον άνθρωπο, είτε είναι φυσιολογική παραλλαγή, είτε αποτέλεσμα χρόνιας δυσκολίας στη φλεβική παροχέτευση.

N: Ο θάνατος τριών ασθενών έπειτα από αγγειοπλαστική – θάνατος που οφειλόταν κυρίως στην αντιθρομβωτική αγωγή – ανησυχεί ασθενείς και γιατρούς. Υπάρχουν κίνδυνοι στην αγγειοπλαστική για το CCSVI ή στην χορήγηση αντιθρομβωτικής αγωγής σε συγκεκριμένες ομάδες ασθενών;

NGT: Τα ποσοστά επικινδυνότητας της επέμβασης είναι πάρα πολύ χαμηλά. Είναι όμως προφανές ότι απαιτείται άριστη γνώση των Eπεμβατικών Tεχνικών για την ασφαλή ενδοαυλική πλοήγηση όπως και μεγάλη εμπειρία σε Nευροακτινολογικές Eπεμβάσεις. Η ομάδα μας, στις περιπτώσεις που απαιτείται, πραγματοποιεί ενδελεχή έλεγχο Συγκόλλησης Αιμοπεταλίων στα εργαστήριά μας και όταν κρίνεται σκόπιμο, σε ειδικές περιπτώσεις συνεργάζεται με την εξειδικευμένη ομάδα του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου.

N: Καθώς οι Νευρολόγοι ερίζουν για το αν το CCSVI είναι παθολογικό, μπορείτε να μας πληροφορήσετε, άσχετα από τη συσχέτιση του συνδρόμου με την πολλαπλή σκλήρυνση, τί κινδύνους ενέχει η στένωση σφαγίτιδων φλεβών και αζύγου, όταν είναι χρόνια και δε θεραπεύεται; Με λίγα λόγια, είναι παθολογικό το CCSVI?

NGT: Ειλικρινά, δε γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί σε ασθενείς, οι οποίοι έχουν CCSVI και δεν έχουν εκδηλώσει νευρολογική πάθηση. Το CCSVI θα μπορούσε δυνητικά να εμφανίζεται σε πρώιμα στάδια ΜS, όμως, είναι αρκετοί οι παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την κλινική του εμφάνιση. Ας μη ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια πολυπαραγοντική νόσο.

N: Ποιά ακριβώς είναι η εξειδίκευση ενός Νευροακτινολόγου σε σχέση με έναν Επεμβατικό Ακτινολόγο;

NGT: Η πολλαπλή σκλήρυνση είναι νευρολογική πάθηση καθώς επίσης, οι φλέβες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε παροχετεύουν το αίμα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Επιπρόσθετα, οι Επεμβατικοί Νευροακτινολόγοι έχουν εξειδίκευση στις παθήσεις των αγγείων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, συνεπώς έχουν άριστη γνώση της ανατομίας του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού, όπως και των φλεβών και αρτηριών του ΚΝΣ, ενώ είναι εκπαιδευμένοι στους λεπτούς χειρισμούς που απαιτούνται στις εύθραυστες ανατομικές δομές που αντιμετωπίζουν.

N: Κατά τη γνώμη Επεμβατικών Ακτινολόγων του εξωτερικού, ο χρυσός κανόνας της διάγνωσης του CCSVI πρέπει να είναι η επεμβατική φλεβογραφία με χρήση IVUS. Θα είναι αυτό σύντομα διαθέσιμο στους ασθενείς στην Ελλάδα;

Tο βασικό πρόβλημα για την εφαρμογή του IVUS, είναι το υψηλό κόστος των αναλώσιμων υλικών του, σε σχέση με τις περαιτέρω πληροφορίες, τις οποίες λαμβάνουμε. Ωστόσο και εμείς πιστεύουμε στη χρησιμότητά του και θα ήθελα στο σημείο αυτό να ανακοινώσω μέσω της ιστοσελίδας σας, ότι για πρώτη φορά το IVUS είναι στη διάθεσή μας και τον ερχόμενο μήνα θα πραγματοποιηθούν τα πρώτα περιστατικά με IVUS από την ομάδα μας.

Nikolaos G Tsamopoulos MD,PhD

Head, Interventional Neuroradiology Department

Mediterraneo Hospital of Glyfada

10-12 Ilias Str. 166 75 Glyfada

Tel :+306974445011

e-mail:tsamopoulos@gmail.com

Member:

• International Union of Angiology

• Association of Rothschild Foundation Alumni (A.R.F.A)

• Societa Italiana Di Radiologia Medica (S.I.R.M)

• World Federation of Interventional and Therapeutic

Neuroradiology (W.F.T.I.N) – Senior Member

• World International CCSVI – MS – Registry

(Chair: Prof. Paolo Zamboni)

Το CCSVI και οι “άλλοι”: Μία ιστορία χωρίς τέλος

O J. A. Reekers είναι Καθηγητής Ακτινολογίας του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ.  Πέρυσι συνυπέγραφε τη δήλωση της CIRSE σχετικά με το CCSVI, με τον χαρακτηριστικό επίλογο πως

CIRSE believes that this is not a sound basis on which to offer a new treatment, which could have possible procedure-related complications, to an often desperate patient population.

Cardiovascular and Interventional Radiological Society of Europe commentary on the treatment of chronic cerebrospinal venous insufficiency.

Στο συνέδριο της CIRSE που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Μόναχο, ο Reekers επέμενε πως το CCSVI είναι μία “χίμαιρα”, και πως, αν υπάρχει κάτι που βλέπει ο υπέρηχος, αυτό καλύτερα να ονομαστεί CPIVA – Chronic Post-Inflammation Venous Abnormality.  Οι φλέβες χαλάνε, δηλαδή, από τις φλεγμονές που προκαλεί η σκλήρυνση.

Is CCSVI a real entity?

Φέτος ο Dr. Reekers συνεχίζει με τον ίδιο ειρωνικό τόνο, γράφοντας μία επιστολή με τίτλο “CCSVI and MS: A Never-Ending Story” και αποστέλλοντάς την στο European Journal of Vascular and Endovascular Surgery, με σαφή πρόθεση όχι να αμφιβητήσει απλά το CCSVI, αλλά να το απορρίψει χλευαστικά. Διαβάστε:

He called his finding ‘chronic cerebrospinal venous insufficiency’ (CCSVI), and he also claimed a direct relation with MS.  In his latest study, published in this issue of the Journal, he expands on this now calling it the CCSVI syndrome.  This is not just semantics, it is (as Iwill come back to later) a clever PR strategy, just moving with small steps to increase territory. A syndrome is more than a finding. It is any combination of signs and symptoms that are indicative of a particular disease or disorder. So by calling it a syndrome, CCSVI is now indicative of MS. The next claim Dr Zamboni brought forward was that venoplasty of these supposed venous obstructions could cure patients or at least improve their MS complaints.

Χαρακτηρίζει τακτική δημοσίων σχέσεων την κίνηση του Zamboni να ορίσει το CCSVI ως σύνδρομο που άπτεται πολλών συμπτωμάτων και σημείων.  Του αποδίδει θέληση να κερδίσει χώρο.

The Zamboni science, both for the existence of CCSVI and a cure after venoplasty, is full of methodological flaws and does not stand up to close scientific scrutiny. The hypothesis behind CCSVI and MS is based on an erroneous interpretation of well-known facts about MS. Cerebral hypoperfusion is a recognised phenomenon in MS and is due to decreased arterial inflow, while iron deposits have no relationship with MS. End of story, however..

Δε δέχεται, και είναι απόλυτος σε αυτό, πως ο σίδηρος έχει να κάνει ο,τιδήποτε με την σκλήρυνση, όπως ούτε η υποαιμάτωση με το CCSVI.  Οι ασθενείς με σκλήρυνση, λέει, είναι γνωστό πως έχουν μειωμένη αρτηριακή ροή.  Μπα; Αλήθεια; Γιατί; Από πότε;

Και η παράγραφος στην οποία ξεσπαθώνει:

But the most striking aspect regarding the spread of CCSVI treatment is the very clever and unprecedented PR strategy. Calling it the “liberation treatment” is only one aspect of this. I have talked to several doctors who perform the treatment and I have always had the strong feeling that I was talking to converts. I get personal e-mails telling me that I should meet Dr Zamboni because he is such a nice and gentle person. I have only seen him once at a meeting where his hypothesis, results and ethics were very heavily attacked, but this seemed only to contribute to his charisma: ie that of the underdog who is denied fame for his Big Idea. He appears on television all over the world, you can see him on the internet, he is invited to every scientific meeting because he is hot news. You can see hundreds of patients testifying on the internet how their MS has been cured by his treatment. Sadly, any discussion about the evidence is no longer academic, but is now mainly taking place on internet blogs and in the media. Academic arguments about the quality of the evidence are viewed as irrelevant or arrogant. This is not evidence-based science but Internet-based practice. To me it brings up the image of a sect where there is no longer a place for rational thinking.

Τι να μεταφράσω τώρα και τι να αφήσω.  Χαρακτηριστικό είναι πως υιοθετεί το λεξιλόγιο της αυτοανοσίας για να χαρακτηρίσει όσους Επεμβατικούς ασχολούνται με το CCSVI ως “πιστούς” στον “μοναχό” Ζαμπόνι, ο οποίος είναι δημοφιλής απλά γιατί αποτελεί καυτό θέμα ειδήσεων και μόνο.  Όλο το CCSVI είναι μία σέκτα για μυημένους μόνο.

Ναι, είμαστε και εμείς άλλο ένα από τα πολλά blogs που ξεπήδησαν υπέρ αυτής της σέκτας.  Μας αποδίδει απουσία επιστημοσύνης και λογικής.

There is only one way out, and that is to perform a double-blinded randomised trial with a sham arm. But having talked to serious neurologists I know that this would be very difficult to do, because they rightly believe that this would be unethical, based on the poor evidence available to us. It is a classic ‘Catch-22 situation and desperate MS patients and their families will continue to pay the bill for our inability to set a moratorium on bad and flawed science.’

CCSVI and MS: A never-ending story

Αναλαμβάνει να του απαντήσει ο Zivadinov, προτείνοντας τον τίτλο “Ένα νέο κεφάλαιο” δίπλα στο “Μία ιστορία χωρίς τέλος” του Reekers.  To πρώτο που του προσάπτει είναι απουσία επιχειρημάτων,

CCSVI and MS: A never-ending story or a new chapter?

The invited commentary of Dr. Reekers discussing our original article on venous angioplasty in chronic cerebrospinal venous insufficiency in multiple sclerosis patients (CCSVI-MS) may be more suited to an opinion-based section of the journal rather than a section requiring academic standards to be met when writing commentary about a peer-reviewed article.

Δε δέχεται το χαρακτηρισμό του δημοσιοσχεσίτη για τον Zamboni, όταν εξ αιτίας της θεωρίας του έχουν προκύψει τουλάχιστο 25 peer-reviewed εργασίες.  Του αποδίδει ειλικρινή πρόθεση να ανακαλύψει την αλήθεια:

Given our experience in collaborating with Dr. Zamboni, we are more than qualified to declare that he is exceedingly trying to find the truth, as all of us are, for the benefit of MS patients and those affected with CCSVI. Therefore, we strongly disagree with Dr. Reekers’ insinuation about well-planned ‘PR’ strategies by Dr. Zamboni.

Με στοιχεία απαντά στον απόλυτο ισχυρισμό του Reekers πως ο σίδηρος δεν έχει σχέση με τη σκλήρυνση.

Dr. Reekers says in his commentary: “Cerebral hypoperfusion is a recognized phenomenon in MS and is due to decreased arterial inflow, while iron deposits have no relationship with MS. End of story, however.” We have been studying the magnetic resonance imaging (MRI) features of MS for the past 15 years and could write a multi-page reply to such erroneous assertions, which are not supported in the literature. For example, iron deposition involvement in MS is present from the earliest stages, and may not be a late epiphenomenon, as it was considered in the past. We need to keep our minds open as future research will reveal whether the well-known facts were really well-known after all.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η αγενής απολυτότητα με την οποία απορρίπτει η “άλλη” πλευρά το CCSVI, και ο απολογητικός, ευγενικός και επιεικής τρόπος με τον οποίο πρέπει να του απαντάνε όσοι ασχολούνται με το σύνδρομο.  Ο Zivadinov δεν είναι εξαίρεση.  Η απάντησή του είναι η μισή σε έκταση σε σχέση με την επιστολή του Reekers.

Ό,τι συμπέρασμα κι αν βγάλαμε διαβάζοντας τη μία και την άλλη πλευρά, και την ποιότητα των επιχειρημάτων τους (π.χ. “είστε δημοσιοσχεσίτες” vs. “βρίσκουμε σίδηρο στον εγκέφαλο και νεαρών ασθενών”), μπορεί πάντα κάποιος να θεωρήσει πως είμαστε ένας ιστοχώρος που θέλουμε ντε και καλά να πιστέψουμε στον Zamboni, και αυτό κάνουμε.  Αυτό που εννοώ είναι πως η ιστορία χωρίς τέλος έχει μία άλλη “άλλη” πλευρά: αυτή μεταξύ των ίδιων των ασθενών.  Αυτοί είναι οι πραγματικοί “άλλοι”, και είναι αρκετοί αυτοί που θεωρούν τον Zamboni ιεροκήρυκα και τους ασθενείς που τον ακολουθούν “εξομολογητές” μίας θρησκείας.

Πολύ θα ήθελα να ήταν αποτελεσματική η αυτοάνοση θεωρία εδώ και 50 χρόνια και να έκανα και εγώ μία ενθουσιώδη ιστοσελίδα με διεύθυνση την avonextalk.gr, αλλά η εμπειρία άλλα μου έδειξε.

Ενώ πριν την επέμβαση τα λεγόμενα του Reekers θα μου ανέβαζαν το αίμα στο κεφάλι (!), τώρα κάτι άλλαξε και διατηρώ την ηρεμία που μόνο οι γνώστες, σε αντίθεση με τους πιστούς, κατέχουν.  Όσο αλαζονικό και αν ακούγεται αυτό.

Σελίδα 1 από 4312345102030...Τελευταία »