Tag Archives: Liberation treatment

Τα οφέλη της εξωκρανιακής φλεβικής θεραπείας βάσει των αναφορών των ασθενών: μία Καναδική μελέτη.

Χαράς ευαγγέλια για τους νευρολόγους, αφού η δίχρονη παρακολούθηση ασθενών με σκλήρυνση που είχαν υποβληθεί σε αγγειοπλαστική (δεν αναφέρεται πού έγινε η επέμβαση για τον καθένα στην περίληψη) έδειξε, εκτός από κάποιες επιπλοκές λόγω της επέμβασης τους πρώτους μήνες, μία καταγεγραμμένη βελτίωση στο 40% των ασθενών, η οποία όμως δε διατηρήθηκε στο χρόνο.  Ως εκ τούτου, είκοσι τέσσερις μήνες μετά την επέμβαση, δεν εντοπίζονταν οι αναφερόμενες βελτιώσεις.

Patient-Reported Benefits of Extracranial Venous Therapy: British Columbia CCSVI Registry

Η εργασία είναι του Dr. Traboulsee, για τον οποίο έχουμε ξαναγράψει εδώ πως μελέτησε ασθενείς, συγγενείς αυτών και υγιείς, για να βρει πως το CCSVI δεν απαντάται ως κάτι ιδιαίτερο μόνο στους ασθενείς με σκλήρυνση, αφού στένωση της τάξεως του 50% και άνω εντοπίζεται και στις υπόλοιπες ομάδες ελέγχου.  Τότε, είχε λάβει επίσημη απάντηση από τον Dr. Zamboni, η οποία όμως δεν πρόβλήθηκε όπως έπρεπε από την ιατρική επιθεώρηση.  Για το χρονικό της ιστορίας, ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο.  Εν συντομία, να θυμήσω πως η φλεβική στένωση δεν είναι στη μορφή της φλέβας, αλλά στη δομή της: δε μιλάμε για μικρές ή στενές φλέβες οπωσδήποτε, αλλά, πολύ συχνά, για μεγάλης διαμέτρου φλέβες με ενδοαυλιακά εμπόδια ροής.  Αυτά σίγουρα δεν είχαν εκτιμηθεί από τον Dr. Traboulsee, αφού απαιτείται IVUS.

Πώς εκτιμάται αντικειμενικά μία στένωση

Ωστόσο η ίδια ομάδα ετοιμάζει να δημοσιεύσει άλλη μία μελέτη, που σχολιάστηκε πρόσφατα στον βρετανικό Guardian.  Έκαναν οι ίδιοι τους αγγειοπλαστική σε 49 ανθρώπους, και ψευδοεπέμβαση σε 55 άλλους, χωρίς να γνωρίζουν γιατροί και ασθενείς ποιός είχε υποβληθεί σε τί.  Έναν χρόνο μετά, οι ασθενείς αξιολογήθηκαν στην κλινική και μαγνητική τους εικόνα και ναι, χαράς ευαγγέλια νο2 για τους νευρολόγους, δεν υπήρχε διαφορά στην εξέλιξη της νόσου στις δύο ομάδες.

Multiple sclerosis treatment is debunked by researchers in Canada

Και σχολιάζει ο Dr. Traboulsee (μετάφραση δική μου): “Ελπίζουμε πως αυτά τα ευρήματα, που προέρχονται από μία προσεκτικά ελεγμένη, gold standard μελέτη, να πείσουν τους ανθρώπους με σκλήρυνση να μην επιδιώκουν την επέμβαση απελευθέρωσης, η οποία είναι μία επεμβατική διαδικασία με κίνδυνο επιπλοκών, καθώς και σημαντικό οικονομικό κόστος. [...] Ευτυχώς, υπάρχει μία πληθώρα θεραπευτικών επιλογών για τη σκλήρυνση, οι οποίες έχουν αποδειχθεί, μέσω αυστηρών μελετών, ασφαλείς και αποτελεσματικές στην επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου. [...] Αλλά υπάρχει ακόμη μία ομάδα υποστήριξης [εννοεί το ISNVD] που έχουν και συνέδριο μία φορά τον χρόνο με καλεσμένους ομιλητές, όπως τον Dr. Zamboni”.

Να κλείσω το μπλογκ και να σας χαιρετήσω για πάντα διαγράφοντας ό,τι έχω γράψει; Μπα.  Θα πάρω το άλλο ενδεχόμενo.  Αυτό που λέει πως ακόμη δε μάθαμε να εκτελούμε τις επεμβάσεις σωστά, και έχουμε είτε επαναστενώσεις, είτε ανεπαρκείς διαστολές του μπαλονιού, είτε ελλιπείς διαγνώσεις.  Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα πως στη δεύτερη, υπο δημοσίευση μελέτη, του Traboulsee, και οι 104 ασθενείς είχαν στενώσεις σε σφαγίτιδες και/ή άζυγο, και θα ήθελα πάρα πολύ την εμπεριστατωμένη γνώμη ενός αγγειολόγου έστω και άσχετου με το ISNVD πάνω σε αυτό.

18 Μαρτίου κλείνω έξι χρόνια από την επέμβαση, δεν παίρνω φάρμακα, δεν πήρα ποτέ, δεν πάω στον καλύτερο νευρολόγο για συμβουλές, δεν κάνω υποτροπές, δεν έχω εστίες, και κανείς δε με πιστεύει.

Η ζώνη του “μέγιστου δυναμικού απόδοσης”

Το μοντέλο ικανότητας-πίεσης, που έχει σχέση με την απόδοση ενός ατόμου, προτάθηκε από τον Lawton το 1970.  Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει μία ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην ικανότητα και την πίεση, η οποία πρέπει να διατηρείται ώστε τα άτομα να λειτουργούν στο βέλτιστο επίπεδο.  Ο Lawton ονόμασε τη ζώνη αυτής της ισορροπίας στο μοντέλο του ζώνη του μέγιστου δυναμικού απόδοσης, όπου πίεση ορίζεται ως οποιοδήποτε είδος εμπόδιου ή δυσκολίας, η οποία μπορεί να είναι περιβαλλοντική, σωματική, συναισθηματική, εργασιακή και ούτω καθ εξής.  Τα συμπτώματα είναι ίσως η μεγαλύτερη πίεση που βιώνουν οι ασθενείς.  Στην περίπτωση της σκλήρυνσης, ο νευροεκφυλισμός προκαλεί θολή όραση, μυική αδυναμία,ακούσια σύσπαση των μυών, απώλεια συντονισμού, και πολλά άλλα σωματικά και γνωστικά συμπτώματα που παρεμποδίζουν τα άτομα που έχουν προσβληθεί από τη διαταραχή αυτή.  Όπως προβλέπει το μοντέλο, τα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με σκλήρυνση προκαλούν στρες, και σωματική ή συναισθηματική πίεση στο άτομο.

Η καινοτόμα επέμβαση που προτείνει ο Dr. Zamboni ίσως μειώσει, αν όχι απαλείψει, τα συμπτώματα της σκλήρυνσης.  Σύμφωνα με το μοντέλο του Lawton, όταν η πίεση που τα συμπτώματα προκαλούν στον ασθενή μειώνεται, το άτομο προσεγγίζει τη ζώνη του μέγιστου δυναμικού απόδοσης, η οποία ζώνη, όπως δηλώνει το όνομά της, είναι ο χώρος στον οποίο ο άνθρωπος είναι θεωρητικά ικανός να αποδώσει τα μέγιστα.  Η επέμβαση του Dr. Zamboni επιτρέπει στους ασθενείς να εισέλθουν στη ζώνη αυτή, ανακουφίζοντάς τους από τα συμπτώματα της σκλήρυνσης.

Angioplasty Used to Treat Multiple Sclerosis
Patients: A Potential Revolution in Health Care
Technology

Τάδε συνόψισε στην εργασία του ο Andre Guerra, έπειτα από μελέτη της αρχικής εργασίας του Dr. Zamboni.  Όχι τυχαία, η ίδια η επέμβαση είχε ονομασθεί από τον Καθηγητή “επέμβαση απελευθέρωσης”, μεταφορικά αναφερόμενος στο φαινόμενο απελευθέρωσης της ροής του αίματος στις φλέβες των ασθενών, και κυριολεκτικά ίσως, στην επιστροφή του ασθενούς στη ζώνη του μέγιστου δυναμικού απόδοσης, στην οποία αναφέρεται ο Guerra.  Έξι χρόνια μετά υπήρξαν πλείστες εργασίες που δε βρήκαν το CCSVI στους ασθενείς με σκλήρυνση, αλλά έγιναν και χιλιάδες επεμβάσεις, ατεκμηρίωτες από follow up φοβάμαι και non blinded εν όψει του επείγοντος του θέματος, που βρήκαν στενώσεις και τις θεράπευσαν αποτελεσματικά.  Έξι χρόνια μετά, προτάθηκαν και κυκλοφόρησαν νέες θεραπείες και αγωγές για τη σκλήρυνση, αλλά καμία δεν είναι με τη μορφή επέμβασης-χειρουργείου που να ενέχει αιτιακό ρόλο, ως θεωρία, στη γένεση της σκλήρυνσης. Από αυτή την άποψη, το CCSVI είναι μοναδικό φαινόμενο ως ανακάλυψη: δεν είναι χάπι, και είναι πρώτιστα πρόταση αιτίας της νόσου, και έπειτα θεραπείας.

Έξι χρόνια, η κουβέντα έμεινε στο πώς και γιατί οι επεμβάσεις δεν μπόρεσαν να “αναστήσουν” ασθενείς, μοιραία απαιτώντας από την ανακάλυψη του CCSVI δυνατότητες που ούτως ή άλλως κανένα φάρμακο δε μπορούσε να υποσχεθεί.  Γι αυτό και σήμερα, πάνω από όλα, θεωρώ πως η κουβέντα πρέπει να γίνει γύρω από το σημείο της εκκίνησης: βρέθηκαν στενώσεις σε ασθενείς με σκλήρυνση.  Ας μην τις θεραπεύσουμε, ή ας παραδεχτούμε ακόμη πως δε βελτιώνονται όλοι από τη διάνοιξή τους, άγνωστο γιατί.  Το γεγονός παραμένει: βρέθηκαν στενώσεις, σε συγκεκριμένες φλέβες, σε ασθενείς με σκλήρυνση.

Πέρα από την όποια θεραπεία επέλεξε ο καθένας από εμάς, η κοινή εμπειρία στην ασθένεια μας ενώνει.  Έχουμε βιώσει όλοι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, την απώλεια της ελευθερίας στην κίνηση, την όραση, τη δράση – εν ολίγοις, έχουμε βιώσει την απόσταση από τη “ζώνη του μέγιστου δυναμικού απόδοσης” και προσδοκούμε μία θεραπεία που θα μας επιτρέψει να γίνουμε όσο πιο αυτόνομοι γίνεται.  Υποψιαζόμενες την δυσαρέσκεια των ασθενών, οι φαρμακευτικές τους απελευθερώνουν ως εξής: ιντερφερόνη τώρα σε ενέσιμη μορφή δύο φορές τον μήνα, για να μην είσαι δέσμιος της αγωγής σου μέρα παρά μέρα.  Ωστόσο αυτό δεν είναι επανάσταση – πρώτα δεσμεύεις τον ασθενή σε μία επώδυνη, και με παρενέργειες, αγωγή που ελάχιστα επηρεάζει την πορεία της νόσου μακροπρόθεσμα, και μετά του προσφέρεις ως επανάσταση την ίδια αγωγή πιο αραιά στον χρόνο;  Περιμένεις απο την αγγειοπλαστική να πάψει μεμιάς όλες τις υποτροπές, αλλά όχι από την πεγκιντερφερόνη,η οποία στις παρενέργειές της αναφέρει τις “υποτροπές”.  Δεν έχεις αξιώσεις και απαιτήσεις από το φάρμακο που προτείνει η αυθεντία και η νευρολογία, σημάδι του πόσο πολύ έχουν αλλοιώσει την εικόνα της νόσου τόσα χρόνια, θεωρώντας τη ανίατη.

Pegylated interferon β-1a for relapsing-remitting multiple sclerosis (ADVANCE): a randomised, phase 3, double-blind study.

Γι αυτό λοιπόν φαίνεται πως μόνο στην εμπειρία των συμπτωμάτων είμαστε πραγματικά ενωμένοι.  Η ανακάλυψη του CCSVI ξεκίνησε έναν πόλεμο ανάμεσα σε ασθενείς και γιατρούς, και φυσικά ασθενείς των φαρμάκων και ασθενείς της επέμβασης, αποδεικνύοντας πως, στην πραγματική ζωή, η καθεστηκυία φαρμακευτική και ιατρική τάξη είναι πολύ ισχυρή για να την αντιπαρέλθεις.  Το CCSVI φαίνεται να μπήκε σε ένα πλατό, όπου ελάχιστα πράγματα γίνονται ικανά να διασαλεύσουν την νευρολογική κοινότητα υπέρ του.  Ο χρόνος ωστόσο εξακολουθεί να μετράει ωσάν χρυσός για τον εγκέφαλο.

Αν έχεις πεισθεί πως η σκλήρυνση είναι μία ανίατη αυτοάνοση ασθένεια, θα θεωρείς πως είσαι στη ζώνη του μέγιστου δυναμικού απόδοσης, και άρα όλα πάνε καλά, κάθε φορά που παίρνεις ένα φάρμακο λίγο ελαφρύτερο στις παρενέργειες από το προηγούμενο – γιατί σε αυτό το μοντέλο της νόσου γιατρειά δεν έχει.  Αν δε σε ενδιαφέρει η σκλήρυνση ως αυτοάνοση, αλλά η υπαρκτή Χρόνια Εγκεφαλονωτιαία Φλεβική Ανεπάρκεια που έχεις, θα θεωρείς πως εισέρχεσαι στη ζώνη της απελευθέρωσης κάθε φορά που η αγγειοπλαστική καταφέρνει να μειώσει τα συμπτώματα από τα οποία πάσχεις.

Προφανώς και ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο, αλλάζει τον κόσμο.

Ανακουφίζει η αγγειοπλαστική από συμπτώματα CCSVI?

May symptoms of CCSVI be improved by venous angioplasty?

Αυτή η τετράχρονη ανεξάρτητη έρευνα δεν επιθυμεί να αποδείξει πως η αγγειοπλαστική είναι η θεραπεία της MS.  Αποδεικνύει, όμως, πως σε σύνολο 366 ασθενών με σκλήρυνση και CCSVI που έκαναν επέμβαση, η καλή ροή και μη επαναστένωση συμβαδίζει με τη βελτίωση συμπτωμάτων όπως: διπλωπία, κόπωση, πονοκέφαλος, ισορροπία, ποιότητα ύπνου, ίλιγγος, ικανότητα συγκέντρωσης, παραισθησίες και κινητικότητα άνω και κάτω άκρων, θερμική ευαισθησία, έλεγχος ούρησης.

Εντάξει, δε θεραπεύει τη σκλήρυνση, αλλά βελτιώνει όλα τα συμπτώματά της.  Το πολιτικά και επιστημονικά ορθό είναι να μη τολμάμε να αρθρώσουμε ακόμη, και για πολλά χρόνια στο μέλλον θαρρώ, πως δεν είναι άλλο πράγμα το CCSVI, άλλο η MS και αλλού η θεραπεία τoυς.  Για κάποιους ασθενείς, όλη κι όλη η σκλήρυνση που έχουν μπορεί να είναι διπλωπία και ίλιγγος, και αυτά η αγγειοπλαστική να τα ανακουφίζει.  Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι επιστημονικά και πολιτικά ορθό να πεις πως η αγγειοπλαστική θεράπευσε αυτόν τον ασθενή.  Η αίσθηση των συγγραφέων της έρευνας, βέβαια, είναι πως η αγγειοπλαστική δρα the sooner the better και πως η ανακάλυψη του CCSVI είναι κεφαλαιώδους σημασίας, αλλά η άλλη πλευρά πάντα μπορεί να υποστηρίξει πως αυτό θέλει να πιστεύει ο Dr. Bavera, αφού είναι αγγειοχειρουργός, και μάλιστα εκπαιδευμένος από τον Prof. Zamboni.

Γεγονός είναι πως στην παρούσα παρακολούθηση 366 ασθενών μετά την αγγειοπλαστική τους, η επέμβαση όντως ανακουφίζει από συμπτώματα του CCSVI, που πριν το 2009 τα λέγαμε κι αυτά συμπτώματα σκλήρυνσης, και πως η ανακούφιση είναι εντυπωσιακή στην ομάδα των υποτροπιαζόντων ασθενών, και όχι αυτών με την προοδευτική μορφή της νόσου.  Οι πρώτοι δε χρειάστηκαν περισσότερες από μία-δύο επεμβάσεις για να νιώσουν καλύτερα, και μάλιστα η επανάληψη της επέμβασης αργούσε έως και 18 μήνες.  Οι δεύτεροι εμφάνιζαν νωρίτερα επαναστένωση, ενώ κάποιοι από αυτούς οδηγήθηκαν και σε τρίτη επανάληψη της επέμβασης.  Πιθανόν ο συσχετισμός κάτι να μας λέει για τη φλεβική επιδείνωση της νόσου στον χρόνο, κάτι που το έχουν υπαινιχθεί άλλωστε και άλλοι γιατροί και που οφείλει να ισχύει, αν η σκλήρυνση είναι αγγειακή νόσος: στον progressive ασθενή, δεν έχει επιδεινωθεί μονάχα η νευρολογική κατάσταση, αλλά και η φλεβική, και αυτό καθιστά ίσως την αγγειοπλαστική λιγότερο επιτυχή.  Ο Dr. Bavera χρησιμοποιεί τον όρο memory effect για να περιγράψει την πρώιμη επιστροφή της φλέβας στην κακή της κατάσταση στους προχωρημένους ασθενείς.

Άξια σχολιασμού η παρατήρηση του Dr. Bavera πως η εξωτερική συμπίεση της φλέβας είναι φαινόμενο συνηθέστερο στους secondary και primary progressive ασθενείς, και πως ίσως γι αυτό να οφείλεται η κακή κινητική τους κατάσταση, που έχει συνέπεια τη μυική καταπόνηση (σφίξιμο) της περιοχής του λαιμού, καθώς οι ασθενείς καταβάλλουν κόπο να σταθούν και να περπατήσουν με βοηθήματα.  Ενδιαφέρουσα παρατήρηση που συνοψίζει το φαινόμενο CCSVI: είναι μηχανικό πρόβλημα, και επιδεινώνεται στον χρόνο.

Εξομάλυνση της αρτηριακής πίεσης μετά την αγγειοπλαστική.

Όπως έχουμε ξαναπεί, πριν αποδειχθεί πως η αγγειοπλαστική του CCSVI “σταματάει” την MS – κάτι που θέλει χρόνια να φανεί, μιας και η MS εξελίσσεται στον χρόνο – θα ήταν καλό να δειχτεί πως η αγγειοπλαστική των σφαγίτιδων φλεβών βελτιώνει άλλες τιμές στο σώμα προς το καλύτερο, ώστε να γίνεται αποδεκτή.  Αυτό κατόρθωσε να δείξει η σημερινή εργασία από το τμήμα νευρολογίας του Buffalo.

Blood pressure normalization post-jugular venous balloon angioplasty

Πρώτα, προσπάθησαν να δείξουν ποιό ποσοστό ασθενών με MS και CCSVI έχουν ταυτόχρονα συμπτώματα διαταραχής του αυτόνομου νευρικού συστήματος – κόπωση, πονοκέφαλο στην αφύπνιση, ταχυκαρδίες στην αλλαγή θέσης, δυσανεξία στη ζέστη, γαστροοισοφαγικές διαταραχές, εντερική και κυστική δυσλειτουργία, προβλήματα ύπνου κλπ. – ώστε να δείξουν αν το CCSVI συνυπάρχει με πραγματικά συμπτώματα στο σώμα, πέρα από τη σκλήρυνση.  Από τους ασθενείς με σκλήρυνση που εξετάστηκαν με υπέρηχο, το 91% αυτών είχαν προβλήματα ροής και στις δύο σφαγίτιδες και ταυτόχρονη εμφάνιση τριών ή περισσότερων συμπτωμάτων του αυτόνομου ΝΣ.  Πρώτο συμπέρασμα: οι στενώσεις των σφαγίτιδων φλεβών συνυπάρχουν με συμπτώματα του ΑΝΣ.  Άρα, επιβεβαιώνονται προηγούμενες μελέτες που μιλάνε για βελτίωση της κόπωσης, των πονοκεφάλων,της συχνουρίας, αυπνίας και των άλλων συμπτωμάτων μετά την αγγειοπλαστική.

Τί επίδραση, τώρα, μπορεί να έχει η αγγειοπλαστική στην αρτηριακή πίεση;  Κατάφερε το διττό να αυξήσει την αρτηριακή πίεση των ασθενών που είχαν χαμηλή πίεση πέραν του φυσιολογικού, και να μειώσει την αρτηριακή πίεση των υπερτασικών ασθενών με σκλήρυνση, εξομαλύνοντας όλες τις ομάδες προς το φυσιολογικό.

Οι συγγραφείς δηλώνουν πεπεισμένοι για τη στενή συσχέτιση του CCSVI με τα συμπτώματα του ΑΝΣ, και κοινοποιούν ήδη το γεγονός πως εργάζονται σε νέες μελέτες επί τούτου.

Dr. Arata: η αλήθεια για το CCSVI

Με περισσότερες από 800 πλέον επεμβάσεις στο ενεργητικό του, ο Επεμβατικός Ακτινολόγος της δυτικής ακτής δικαιούται να έχει ιδία γνώμη για το αν υπάρχει τελικά παθολογία με το όνομα CCSVI, αν έχει σχέση με τη σκλήρυνση, αν υπάρχει πλασέμπο στην αγγειοπλαστική και ποιές είναι οι προσδοκώμενες βελτιώσεις μετά από αυτή (σελ. 44-8).

Canadians Fly South for a Winter Liberation

Ξεκαθαρίζει πως το CCSVI δεν αποτελεί πρόταση θεραπείας της σκλήρυνσης.  Όσο αυτονόητο μας φαίνεται, πρέπει να το γράψουμε πολλές φορές πως η αγγειοπλαστική δε διορθώνει νευρολογικά προβλήματα, παρά μόνο αγγειακές στενώσεις που συνδέονται άμεσα με φλεβικά προβλήματα, τα οποία για τον Arata είναι: κόπωση, δυσκοιλιότητα, συχνή ενούρηση, δυσανεξία στη ζέστη, θολή σκέψη και αδυναμία εξεύρεσης λέξεων στον λόγο.  Αυτά είναι γνωστά προβλήματα στους ασθενείς με σκλήρυνση, ανεξαρτήτως EDSS, και είναι αυτά που ανταποκρίνονται στην αγγειοπλαστική, συνήθως μέσα σε 24-48 ώρες μετά από αυτή.

Υπάρχει λοιπόν στα αλήθεια πρόβλημα στο CCSVI.  Είναι μία παθολογία που οφείλουν να μάθουν οι γιατροί.  Αφορά τις βαλβίδες των φλεβών, δυσκινησία των οποίων επιτρέπει παλινδρόμηση ή μειωμένη ροή.  Τα συμπτώματα οφείλονται στην κακή ροή:

“Τhis ‘new’ venous abnormality involves the valves of the jugular vein.  Τhe symptoms are a result of the venous drainage problem that occurs when the valves, which are supposed to monitor and manage the blood flow, are sort of stuck open. Τhe result is reflux. Τhe trap door is stuck, and we don’t have the technology to make it normal. Since we don’t have the skill to make it work like new, we use a balloon that works like a hammer to open the door.”

Το CCSVI απαντάται συχνότερα στη σκλήρυνση, παρά σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα πληθυσμού, αν και ο γιατρός το έχει εντοπίσει και σε ασθενείς με Parkinson’s, Lyme disease και Lou Gherig’s.  Kαι αυτοί βιώνουν ανακούφιση μετά την αγγειοπλαστική.  Συνεπώς, αντί να χάνουμε χρόνο διαφωνώντας αν το CCSVI είναι η αιτία ή η θεραπεία της σκλήρυνσης, ο Arata προτείνει να μάθουμε περισσότερα για το ίδιο το CCSVI καθώς και αποτελεσματικότερους τρόπους αποκατάστασής του.  Έτσι αποδίδουμε την αξία που πρέπει στη μεγάλη ανακάλυψη του CCSVI:

“Μore importantly, let’s work on finding out what exactly CCSVI is and let’s work together on finding a treatment for CCSVI – not trying to prove one is associated with or a cure for the other. It’s all still a matter of discovery and it really is fascinating. I wish it was more than observations; I just wish there was something with more scientific evidence being published about it.”

Αυτό όμως προϋποθέτει, εκτός από τη συνεργασία των γιατρών, τη συνεργασία και των ασθενών, καθώς μέχρι να ολοκληρωθούν οι κλινικές μελέτες ο λόγος των ασθενών είναι ο μόνος που έχουμε για να καταλάβουμε τί συμβαίνει στο CCSVI.  Ο Dr. Arata θέλει περισσότερο ενημερωμένους ασθενείς.  Επισημαίνει πως οι δυσφημιστικές εργασίες που υποτιμούν το CCSVI αντλούν μάλλον από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία από τυφλές κλινικές μελέτες, και σε καμία περίπτωση δε δέχεται πως αυτό που συμβαίνει μετά την αγγειοπλαστική είναι πλασέμπο.  Πώς μπορεί να είναι πλασέμπο όταν ελάχιστοι ασθενείς αναφέρουν βελτιώσεις αμέσως μετά την επέμβαση, αλλά οι περισσότεροι παρατηρούν βελτιώσεις σταδιακά;

“Μany people wonder if this could this be a placebo effect. Half of the time Ι go into a follow-up exam, the patient says there is no change initially. So, how do you say that this is a placebo when it’s only after I go through each symptom that the patient realizes what has happened?

Στον λόγο του Dr. Arata διαφαίνεται η γνώμη πως το CCSVI έχει αιτιακό ρόλο στη σκλήρυνση, και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ακόμη και κάποια νευρολογικά προβλήματα τείνουν να διορθώνονται μερικώς μετά την αγγειοπλαστική, έστω και σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα: “εμείς ανακουφίζουμε από την πίεση.  Πολλά συμπτώματά σας θα βελτιωθούν αμέσως, και θα εξακολουθούν να βελτιώνονται”.  Όμως ο Dr. Arata θεωρεί πως οι μέγιστες βελτιώσεις έρχονται όταν η αγγειοπλαστική συνδυάζεται με δίαιτα και γυμναστική.

“Η κόπωσή μου έφυγε, η όρασή μου επιστρέφει στο δεξί μου μάτι, τα χέρια μου και τα πόδια μου είναι ζεστά.  Δε μπορώ ακόμη να περπατήσω, όμως ασκώ τα πόδια μου”, λέει ο Robin ένα μήνα μετά την επέμβαση.  Ο Dr. Arata σχολιάζει πως συνήθως οι πρώτες ώρες είναι ενδεικτικές του ποιές και πόσες βελτιώσεις θα δει κανείς από την αγγειοπλαστική:

“So many symptoms occur at one time, it does get overwhelming. But when Ι break down the symptoms, they say there has been a change. Τhe  CCSVI symptom effect is essentially immediate. Pull the cork, and it drains. There is actually some physiology to the blood flow changes. We can see some changes within minutes to hours, but generally speaking, you have experienced everything that will come from the procedure within 2-8 hours.”

Ως ασθενής, δε μπορώ παρά κι εγώ να σημειώσω τον επείγοντα χαρακτήρα της έρευνας, της συνεργασίας, αλλά και της δωρεάν διάθεσης της αγγειοπλαστικής σε ασθενείς που κινδυνεύουν να χάσουν πολλά περισσότερα περιμένοντας – αυτά που ίσως, αν περιμένουμε να ολοκληρωθούν όλες οι μελέτες και να πειστεί και ο τελευταίος εν ζωή νευρολόγος, δε βελτιωθούν ποτέ.

Σελίδα 1 από 512345