Tag Archives: Parkinson’s

CCSVI και Πάρκινσον (Ελλάδα)

Το παρακάτω βίντεο διατίθεται σήμερα σε εμάς, και σύντομα και σε άλλους γιατρούς, για να δείξει την ύπαρξη του CCSVI σε μεσήλικα ασθενή αδιάγνωστο από κορυφαίο νευρολόγο της Ελλάδας (πιθανή Πάρκινσον του είπαν), αλλά διεγνωσμένο με βέβαιο CCSVI τελικά στην Αμερική.

Αν επέμενε στην πρόγνωση των νευρολόγων της Ελλάδας, πιθανόν θα χειροτέρευε, αφού θεραπεία για τα προβλήματά του δεν υπάρχει.

Επιδίωξε όμως φλεβογραφία και αγγειοπλαστική, και είδε σταδιακά τα παρκινσονικά/αγνώστου αιτιολογίας συμπτώματά του να υποχωρούν, μετά το μπαλονάκι.

Τα σχόλια περιττεύουν.  Περίπτωση ασθενούς που σε κάνει να καμαρώνεις για την εξέλιξη της επιστήμης και την ανακάλυψη του CCSVI.

ΧΕΝΦΑ και Πάρκινσον

Επείγουσα ανάγκη να ελεγχθούν αντικρουόμενα συμφέροντα στον χώρο της ιατρικής και φαρμακοβιομηχανίας

Την ταινία που είδα χθες, αν την έβλεπα πριν τη περιπέτεια με το CCSVI, δε θα την έπαιρνα στα σοβαρά.  Αυτή είναι 26 και έχει Parkinson’s – σπάνιο, ναι.  Αυτός την ερωτεύεται, και τυχαίνει να δουλεύει για την Pfizer ως φαρμακευτικός αντιπρόσωπος.  Όσο η δική της υγεία φθίνει, παρά τα ένα σωρό φάρμακα και τα ταξίδια στον Καναδά για την εξεύρεση φθηνότερων φαρμάκων, η δική του καριέρα εκτινάσσεται στα ύψη, αφού κατορθώνει να πείσει τον μεγαλύτερο νευρολόγο να συνταγογραφεί το Zoloft και όχι το Prozac.  Στο ενδιάμεσο, με ανάλαφρο και όχι δραματικό τρόπο, βλέπουμε τον έρωτα αυτής και αυτού, και τις προσπάθειες κάθε φαρμακευτικού αντιπροσώπου να ανέλθει, κρατώντας ομπρέλες στους γιατρούς όταν βρέχει, χαρίζοντας λουλούδια σε κάθε γραμματέα μεγαλονευρολόγου, συχνάζοντας στα μπαρ που συχνάζουν οι μεγαλύτεροι γιατροί, πληρώνοντάς τους τα συνέδρια και συζητώντας μαζί τους και για γκόμενες.  Love and Other Drugs.  

Όμως η πραγματική ζωή αρχίζει εκεί που τελειώνει η ταινία, όταν αυτός, παρά το δικό της πείσμα να την αφήσει και να κάνει τη ζωή του με μία υγιή κοπέλα, αποφασίζει να μείνει μαζί της φορ έβερ.  Ε, το φορ έβερ δεν το δείχνει η ταινία, γιατί δε θα ήταν ελκυστικό.  Το να έχεις μία major νευροεκφυλιστική νόσο στα 26 σου δεν είναι καλή πρόγνωση για το φορ έβερ, και το όμορφο μουτράκι της Anne Hathaway θυμίζει πως παρομοίως στη σκλήρυνση η ζωή είναι άδικη: παραλαμβάνει ένα όμορφο, νεανικό και υγιές σώμα και το παραδίδει είκοσι χρόνια μετά παραλλαγμένο και αγνώριστο.

Η ταινία δεν ήξερε το 2010 πως υπάρχει ο Zamboni της Parkinson’s και λέγεται Jannetta – γιατρός που φέρεται να έχει βρει μοναδικό, στην Parkinson’s, αγγειακό παράγοντα που αποκαθίσταται χειρουργικά, αν και όχι τελείως ακίνδυνα.  Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, η εικοσιεξάχρονη όμορφη κοπέλα θα είναι πάντα υγιής.

Ο αγγειακός παράγοντας στην Parkinson’s

Η χθεσινή ταινία δένει, λοιπόν, με πρόσφατη επιθεώρηση ελλήνων γιατρών γύρω από το πόσο η φαρμακοβιομηχανία επηρεάζει την έρευνα γύρω από την υγεία.  Η απάντηση είναι: πολύ, σχεδόν απόλυτα.

Undue industry influences that distort healthcare research, strategy, expenditure and practice: a review

Φάρμακα κατά του διαβήτη, λιγότερο αποτελεσματικά από την απλή άσκηση, συνταγογραφούνται παρά τον κίνδυνο καρδιοπαθειών που επιφέρουν.  Η GlaxoSmithKline, για παράδειγμα, κατηγορείται πως υπέκρυψε τις παρενέργειες του φαρμάκου της rosiglitazone, παρενέργειες που αφορούσαν σε πιθανές καρδιακές προσβολές.

It’s not a disease, it’s a Russian novel, λέει δευτερεύων χαρακτήρας της χθεσινής ταινίας για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson’s καταστρέφει επικά όλα όσα ήσουν.

It isn’t fair! I have places to go! λέει η άρρωστη Maggie για τον τρόπο με τον οποίο η Parkinson’s, από τα 26 της, της κλείνει το μέλλον.  Την ίδια ώρα, ο μεγαλονευρολόγος που την παρακολουθεί στέκεται ανήμπορος να βοηθήσει.

Οι φαρμακευτικές βιομηχανίες χρηματοδοτούν, σχεδιάζουν και ελέγχουν τις περισσότερες από τις πιο καθοριστικές ιατρικές μελέτες.  Οι μελέτες που στηρίζονται οικονομικά και για τον σχεδιασμό τους από μία φαρμακευτική έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αποφανθούν θετικά για το φάρμακο το οποίο μελετάται.  Το γεγονός ότι νέοι, ταλαίπωροι ασθενείς πηγαίνουν στον μεγαλογιατρό τους για να τους γράψει αυτός ένα νέα φάρμακο, την αξία του οποίου (παρα)πληροφορήθηκε από έναν αντιπρόσωπο κάποια βραδιά σε κάποια συνάντηση, είναι εξοργιστικό.  Οι ωφέλειες των φαρμάκων υπερτονίζονται, ενώ υποτιμώνται οι παρενέργειές τους.

Who would want to be with a sick girl?  Την ανεπάρκεια των νευρολόγων να κατανοήσουν αγγειακούς μηχανισμούς πίσω από νευροεκφυλιστικές παθήσεις την πληρώνουν νέοι άνθρωποι με τη μοναξιά τους: πώς κάνεις σχέση, πώς τη διατηρείς, και πώς νιώθεις όταν αυτός, δικαιολογημένα ίσως, φεύγει γιατί δεν αντέχει άλλο?

Η αγγειοπλαστική είναι επέμβαση, είναι σχετικά φθηνή – την ίδια στιγμή, π.χ. το BG12 θα στοιχίζει, για κάθε ασθενή, 54,900 δολάρια ετησίως! – και δε μελετάται από καμία μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία – πώς θα μπορούσε, άλλωστε- ώστε να έχει πιθανότητες να τύχει ευρείας και γρήγορης διάθεσης στους ασθενείς.  Υπάρχει προκατάληψη εναντίον της από την ήδη υπάρχουσα και καθεστηκυία βιβλιογραφία για την αυτοανοσία στη σκλήρυνση και δε στηρίζεται, προς το παρόν, ούτε από συλλόγους ασθενών για τη σκλήρυνση, αφού οι τελευταίοι επηρεάζονται από τις κατευθύνσεις των νευρολόγων και της φαρμακοβιομηχανίας.  Η αγγειοπλαστική του CCSVI στην MS είναι εκείνη η ταινία που κανείς δε θα πιστεύει στο μέλλον.

Αυτή η απίστευτη ανάγκη για πίστη

Τη λένε Τζούλια Κρίστεβα, είναι σημειολόγος, ψυχαναλύτρια και πεζογράφος, και το πρόσφατα μεταφρασμένο βιβλίο της στα ελληνικά έχει τον τίτλο που έχει το ποστ.

Need I say more?

Η ψυχανάλυση αντιλαμβάνεται τη θρησκεία όπως ακριβώς μία παραίσθηση – παραίσθηση, ωστόσο, που καταφέρνει να δίνει νόημα.  Η θρησκεία είναι κατασκεύασμα που έχει ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, αλλά απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα της επιθυμίας των “πιστών” της.  Η θρησκεία επιβιώνει γιατί θεμελιώνεται στη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι να διαχειριστούν τη ματαίωση των επιθυμιών τους ή την κατάρρευση των φαντασιώσεών τους στον πραγματικό κόσμο.

Δυστυχώς, οι “πιστοί” δεν αντιλαμβάνονται ούτε την εξωπραγματική, ούτε την παραισθησιογόνα, ούτε την άλλογη διάσταση της πίστης τους.  Και επειδή στον φαντασιακό κόσμο της πίστης βρίσκουν πράγματι μερική ανακούφιση – ανακούφιση, έστω, με τη μορφή υπόσχεσης εκπλήρωσης των επιθυμιών τους (είναι το σχήμα ανταπόδοσης στο οποίο βασίζονται οι θρησκείες: θα μου δώσεις, για να σου δώσω) – δε θα συνεννοηθούν ποτέ εύκολα με οποιονδήποτε ζει αυστηρά στην πραγματικότητα.

Η Κρίστεβα δηλώνει πως το ίδιο το σύμβολο της πίστης (πιστεύω εις έναν θεό κλπ.) βασίζεται αναγκαστικά στην άρθρωση του ρήματος “πιστεύω”.  Επειδή η θρησκεία δεν είναι πραγματική, το σύμβολό της σε αναγκάζει να την “πιστέψεις” ως τέτοια, προκειμένου να την εγκολπιστείς.  Ειδάλλως, ποιά ανάγκη υπάρχει να δηλώσεις πως “πιστεύεις”;

“Αλήθεια, εσείς πιστεύετε ότι πάσχετε μόνο από ΧΕΝΦΑ;” με ρωτάει χθες στο facebook πρόεδρος συλλόγου ασθενών με σκλήρυνση.  Άστοχη χρήση του ρήματος, πέρα για πέρα.  Δεν είναι θέμα πίστης η ΧΕΝΦΑ.  Αλλά είπαμε, όσοι στην πίστη θήτεψαν, δε μπορούν να σκεφτούν αλλιώς.

Ό,τι και να πιστεύω εγώ, μία παθολογική φλεβογραφία είναι παθολογική.  Ό,τι και να πιστεύω εγώ, το αντιγόνο της σκλήρυνσης δεν έχει εντοπιστεί.  Ό,τι και να πιστεύει ο πρόεδρος, η αλήθεια είναι ότι έπασχα μάλλον μόνο από ΧΕΝΦΑ.  Ό,τι και να πιστεύει ο νευρολόγος, το αίμα παλινδρομεί.

Είναι αλήθεια πως, ιστορικά, οι άνθρωποι πρώτα “πίστευαν” και μετά “γνώρισαν”.  Αν βλέπεις τον κεραυνό, αλλά δεν καταλαβαίνεις τί είναι, μπορεί και να πιστέψεις ότι τον στέλνει ένας τύπος με μούσια από τα σύννεφα.  Αν καταλάβεις τί είναι, τα πράγματα αλλάζουν.  Μόνο η γνώση αλλάζει τα πράγματα.  Η πίστη τα συντηρεί.

Ο κόσμος κάποτε εξηγούνταν μέσω της μαγείας.  Μετά, για πολλούς αιώνες, μέσω της θρησκείας.  Χύθηκε αίμα και έγιναν επαναστάσεις για να κατακτηθεί ο ορθός λόγος της επιστήμης.  Ε, μη το χαλάμε έτσι εύκολα αυτό.  ”MS is believed to be an autoimmune disease”.  Βλέπουμε όλοι πού είναι το πρόβλημα;

Η δυσκολία του πράγματος έγκειται στο να δώσεις σε ασθενείς “πιστούς” στον νευρολόγο τους να καταλάβουν ότι ακόμη και η επιστήμη της νευρολογίας διαποτίζεται από πίστη, στο θέμα της σκλήρυνσης, και όχι από γνώση αντίστοιχη της πραγματικότητας.

Μα γίνεται να κρίνει ο “πιστός” τον “πιστό”;  Ή γίνεται, όλοι οι πιστοί του κόσμου, να διαβάσουν κάτι έξω από την πίστη τους;

Μη με ρωτήσετε για φάρμακα και παρενέργειες.  Πολύς κόσμος πιστεύει πως, όσο περισσότερο ταλαιπωρείται, τόσο περισσότερο θα ανταμοιφθεί.

Και τί δε θα έδινα για μία ενηλικιωμένη ανθρωπότητα.

H ασπιρίνη βοηθά στην κόπωση της MS.

Ας συμφωνήσουμε τα εξής: η κόπωση είναι ένα συχνότατο και βασανιστικό σύμπτωμα της σκλήρυνσης, άνευ αιτίας και άνευ φαρμακευτικής αντιμετώπισης – όπως και η ίδια η σκλήρυνση.  Η κόπωση προηγείται και της διάγνωσης με MS, και αφορά ακόμη και ασθενείς χωρίς αναπηρίες.  Οποιοδήποτε φως, λοιπόν, στον μηχανισμό που προκαλεί κόπωση στην σκλήρυνση θα είναι ίσως φως στην αιτία της MS.

Τί θα συμπεράναμε, τότε, για την αιτία της κόπωσης, αν διαβάζαμε πως η ασπιρίνη βοηθά στη μείωση αυτού του αισθήματος, όπως κάνουν και τα ω-3 λιπαρά;

A randomized controlled crossover trial of aspirin for fatigue in MS

Η παραπάνω εργασία προσπαθεί να βρει ανοσολογικούς μηχανισμούς για να εξηγήσει πώς βοηθάει η ρευστοποίηση του αίματος, δηλαδή η ασπιρίνη, στην κόπωση της MS.  Σήμερα ξέρουμε, χάρη στο CCSVI, πως η κόπωση είναι σύμπτωμα Χρόνιας Εγκεφαλονωτιαίας Φλεβικής Ανεπάρκειας, σύνδρομο που προηγείται της εμφάνισης της MS.  H θεραπεία των φλεβικών στενώσεων, που προτείνει η φλεβική θεωρία, είναι και θεραπεία της κόπωσης (βλέπε σχετική εργασία Zamboni), άρα θεραπεία ενός παθογενετικού μηχανισμού της σκλήρυνσης.

Αν και πολύ νωρίς υπονοήθηκε πως η ασπιρίνη, η δίαιτα, τα ω-3 λιπαρά και τα αντιοξειδωτικά βοηθάνε στην κόπωση της MS, ποτέ δεν ερευνήθηκε ένας αγγειακός μηχανισμός.  Σε νευρολογική εργασία του 2007 αναφέρεται ότι:

Fatigue in MS comes on easily, is present even with small efforts or after a good night sleep, is exacerbated with heat, and does often not decline sufficiently after rest. Fatigue is also frequently reported in other pathological conditions such as Parkinson’s disease, stroke, rheumatoid arthritis (RA), systemic lupus erythematosus (SLE), chronic fatigue syndrome (CFS), and human immunodeficiency virus (HIV).

Origin of fatigue in MS

Οποία έκπληξις.  Η κόπωση ενυπάρχει και σε άλλες αγγειακές παθολογίες, όπως η ασθένεια Parkinson’s και το εγκεφαλικό, και φυσικά υπάρχει και ως αυτόνομο σύνδρομο, το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης, που από μόνο του έχει συνδεθεί με υποαιμάτωση του εγκεφάλου:

Patients with chronic fatigue syndrome have reduced absolute cortical blood flow

H εργασία του 2007 αναφέρει και άλλα ενδιαφέροντα, πως ενώ, για παράδειγμα, αποπειράθηκαν να αποδώσουν το αίσθημα της κόπωσης στα αποτελέσματα της απομυελίνωσης, μία άλλη εργασία έδειξε πως η κόπωση προηγείται της εγκεφαλικής ατροφίας και δεν είναι συνέπεια αυτής:

In a longitudinal study including 134 patients with relapsing remitting MS, Marrie et al found that an increase in fatigue during the first 2 years was related to brain atrophy progression in the subsequent 6 years.  The results suggest that fatigue predicts the brain atrophy as opposed to being a consequence of the demyelination process.

Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι συγγραφείς να χαρακτηρίσουν την κόπωση αποτέλεσμα του νευροεκφυλισμού ή της αυτοάνοσης αντίδρασης, διευκρινίζεται πως τίποτα δεν είναι βέβαιο από αυτά που υποθέτουν.

The origin of primary fatigue in MS is not yet fully understood. Evidence for the pathological process of demyelination and axonal loss leading to higher fatigue levels is available in nondisabled and nondepressed individuals with MS. It remains unclear, however, whether fatigue is directly influenced by this degenerative process or a consequence of immunological action in the brain. A possible functional cortical reorganization may lead to a higher energy demand, which on its turn may lead to fatigue. This hypothesis should be confirmed in future studies. Increased levels of peripheral immunological markers have been found in fatigued patients. These agents may trigger a disturbance in the endocrine system; however, the inverse may also happen. The precise mechanism in this interaction related to fatigue needs to be clarified. Fatigue seems to have multiple dimensions, such as “loss of energy,” “sleepy,” “inability to sustain (physical or mental) activity.” It is likely that the origin of these dimensions is multiple as well. Future research should therefore distinguish these various dimensions to examine the pathogenesis of fatigue. To initiate good research, a clear definition of the dimensions of fatigue and appropriate instruments to assess them are needed.

Το λεξιλόγιο των συγγραφέων στην περιγραφή της κόπωσης θυμίζει την περιγραφή της ίδιας της MS: άνευ ξεκάθαρης αιτίας, άνευ θεραπευτικής επιλογής, με κάποια στοιχεία αυτοανοσίας, αλλά με σαφή βοήθεια από την ασπιρίνη και άλλα ρευστοποιητικά του αίματος.  Αν ταυτίσουμε την κόπωση με την σκλήρυνση, θα θεωρήσουμε, και καλά θα κάνουμε, πως όποιος εξηγήσει ή θεραπεύσει την κόπωση, θα κάνει το ίδιο και για την σκλήρυνση.

Διαβάστε ξανά σχετικό παλαιότερο ποστ: οι ίδιοι οι νευρολόγοι παραδέχονται πως η κόπωση προηγείται της MS, και ο Dr. Zamboni αποδεικνύει πως η αγγειοπλαστική θεραπεύει την κόπωση:

H κόπωση, το CCSVI και η MS

Προτεινόμενη αντιοξειδωτική αγωγή (Dr. Zamboni)

Σε εργασία του 2009 ο Dr. Paolo Zamboni et al συζητά το οξειδωτικό στρες σε σχέση με τις νευροεκφυλιστικές παθήσεις, καθώς και προτεινόμενα αντιοξειδωτικά συμπληρώματα διατροφής, όταν τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού δεν αρκούν.

Oxidative Stress and Neurodegenerative Diseases

Σε παλαιότερο ποστ εδώ έχουμε γράψει πως το οξειδωτικό στρες έχει σχέση με την καταστροφική δράση των ελευθέρων ριζών στα κύτταρα.  Οι ελεύθερες ρίζες αποτελούν παραπροιόντα του μεταβολισμού.  Παράγονται κατά τη διάρκεια των χημικών διεργασιών του μεταβολισμού, από το οξυγόνο που χρησιμοποιείται για τις βιoλογικές καύσεις.  Οι ελεύθερες ρίζες είναι δραστικές μορφές οξυγόνου και μπορούν εύκολα να βλάψουν ζωτικά βιολογικά μόρια όπως τα λιπίδια, οι πρωτείνες και το DNA των κυττάρων.  Υπό κανονικές συνθήκες, οι ελεύθερες ρίζες εξουδετερώνονται από τα αντιοξειδωτικά συστήματα του οργανισμού.  Όταν όμως στον οργανισμό παράγονται περισσότερες ελεύθερες ρίζες από όσες μπορούν να εξουδετερωθούν, διαταράσσεται η βιοχημική ισορροπία και προκαλείται οξειδωτικό στρες: χιλιάδες ελεύθερες ρίζες πολιορκούν τα κύτταρα, εισχωρούν στο εσωτερικό τους και καταστρέφουν το DNA τους.  Έτσι, δημιουργούνται εκφυλιστικές βλάβες ή μεταλλάξεις.  Καθώς στη σημερινή εποχή ενοχοποιούνται όλο και περισσότεροι περιβαλλοντικοί παράγοντες για την πληθώρα ελευθέρων ριζών στο σώμα, αντιοξειδωτικές δίαιτες έχουν γίνει μόδα, ακόμη και όταν δεν υπάρχει οφθαλμοφανή ανάγκη.

Humans are constantly exposed to free radicals created by electromagnetic radiation from the manmade environment such as pollutants and cigarette smoke. Natural resources such as radon, cosmic radiation, as well as cellular metabolisms (respiratory burst, enzyme reactions) also add free radicals to the environment.

Στην περίπτωση της σκλήρυνσης, όμως, υπάρχει ανάγκη.  Το ίδιο και στην περίπτωση της Parkinson’s, του Alzheimer  και της ALS, ασθένειες όλες νευροεκφυλιστικές που έχουν συνδεθεί με μιτοχονδριακού τύπου βλάβες.

Oxidative stress arises due to disturbed equilibrium between pro-oxidant/antioxidant homeostasis that further takes part in generation of ROS and free radicals those are potentially toxic for neuronal cells. The reason for neuronal cell hypersensitivity towards oxidative stress arises due to anatomic and metabolic factors.

Το οξειδωτικό στρες ευνοείται σε συνθήκες κακού μεταβολισμού, αναφέρουν οι συγγραφείς της εργασίας.  Αρκεί να θυμηθούμε την υπόδειξη του Zivadinov, λίγα ποστ πιο πίσω, για τον υπο-μεταβολικό χαρακτήρα της σκλήρυνσης (κακός μεταβολισμός λόγω CCSVI).  Ένας φαύλος κύκλος ξεκινάει με το CCSVI και μπορεί να παρεκτραπεί επικίνδυνα χάρη στη δράση ελευθέρων ριζών.

Brain contains high level of fatty acids which are more susceptible to peroxidation, that consumes an inordinate fraction (20%) of total oxygen consumption for its relatively small weight (2%). In addition, it is not particularly enriched in antioxidant defenses. Brain is lower in antioxidant activity in comparison with other tissues, for example, about 10% of liver. Moreover, human brain has higher level of iron in certain regions and in general has high levels of ascorbate. As evident from above data, neural cells are considered to be more susceptible to oxidative damage as compared to other body tissues.

Ενδιαφέρουσα η γνώση πως ο εγκέφαλος έχει σχετική επιρρέπεια στο οξειδωτικό στρες, καθώς καταναλώνει αρκετή ποσότητα οξυγόνου, περιέχει υψηλότερη ποσότητα σιδήρου σε ορισμένες περιοχές και διαθέτει πεπερασμένη αντιοξειδωτική ικανότητα.  Ακόμη και η φυσιολογική διαδικασία της γήρανσης συνδέεται με τη δράση του οξειδωτικού στρες.

Most astounding effect of aging can be described as neurodegeneration associated with disturbed metal metabolism. In aged brain, accumulation of redox metals (Copper, Iron and Zinc) have been found to substantively increased due to concentration of metals by blood brain barrier (BBB) at junction of neuronal environment and blood vessels. This makes aged brain more prone to initiate neurodegeneration in vicinity of neuronal cells in brain.

Για τον Dr. Zamboni, ο ίδιος ο σίδηρος στον εγκέφαλο δύναται να εκκινήσει την αλυσιδωτή αντίδραση της MS: όταν τα αγγεία του εγκεφάλου πάσχουν, λόγω αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης (CCSVI), διαρρηγνύονται πιο εύκολα.  Τα ερυθρά κύτταρα του αίματος, που διαρρέουν, είναι φορείς σιδήρου.  Η μυελίνη, ή μάλλον τα ολιγοδενδροκύτταρα που την παράγουν, έλκουν φυσικά τον σίδηρο, ο οποίος ειναι η τροφή τους.  Η υπερσυγκέντρωση σιδήρου, όμως, εξ αιτίας του CCSVI, δρα τοξικά στα κύτταρα και τη μυελίνη, με επακόλουθο το θάνατο αυτής – και, πιθανόν, όλα τα υπόλοιπα στάδια (μακροφάγα, Τ κύτταρα, φλεγμονή κλπ.)

Πέρα από τη σκλήρυνση, τα αντιοξειδωτικά έχουν υπονοήσει θετική δράση σε μία σειρά παθήσεων:

It has been reported in epidemiological studies that many of antioxidant compounds posses anti inflammatory, antiatherosclerotic, antitumor, antimutagenic, anticarcinogenic, antibacterial and antiviral activities to greater or lesser extent. In many cases, increased oxidative stress is a widely associated in the development and progression of diabetes and its complications which are usually accompanied by increased production of free radicals or failure of antioxidant defense. Though the intake of natural antioxidants has been reported to reduce risk of cancer, cardiovascular diseases, diabetes and other diseases associated with aging, there is considerable controversy in this area. Leukocytes and other phagocyte destroy bacteria, parasites and virus-infected cells with NO, O2, H2O2, and OCl, those are powerful oxidants and protect humans from infection. However, they cause oxidative damage and mutation to DNA and participate in the carcinogenic process if unchecked. In many cases, it is concluded that antioxidants modulate the pathophysiology of chronic inflammation up to some extent. Moreover, experiments and studies infer that antioxidants are needed to scavenge and prevent the formation of ROS and reactive nitrogen species (RNS); out of them, some are free radicals while some are not. There is growing evidence that oxidative damage to sperm DNA is increased when there is ascorbate insufficiency in diet. This strongly suggests the protective role of antioxidant in our daily diet.

Και πάμε στο ζουμί.  Αυτά που αναφέρονται σχεδόν σαν προτεινόμενα στην εργασία είναι τα εξής; κρεατίνη, σελήνιο, ψευδάργυρος, βιταμίνες A, C, E, πολυφαινόλες (πράσινο τσάι), γλουταθειόνη, αργινίνη, κιτρουλίνη, ταυρίνη, β-καροτίνη, συνένζυμο Q10.

Kαθώς υπάρχουν ενδείξεις, λένε οι συγγραφείς, πως μία αντιοξειδωτική διατροφή έχει νευροπροστατευτικό ρόλο, θέτουν πιο δραστικούς στόχους για το μέλλον, και το μέλλον της MS, με τη μορφή εμβολιασμού έναντι σε τοξικές πρωτείνες:

There are clinical evidences that neurodegenerations can be ameliorated upon dietary intake or supplementary intake of natural antioxidants. Dietary intake contains variety of antioxidants vitamin supplements those play a vital role in neuroprotection in variety of neurological disorders.
These natural antioxidants prevent oxidation of proteins, lipid peroxidations and prevent generation of ROS, thus act as upstream therapeutic barrier to OS.
One of important futuristic upstream therapeutic aspect that can regulate oxidative stress to protect neuronal cells from death is vaccination against potential toxic protein formed in different types of neuronal disorders. A promising example is Amyloid-β vaccination in AD that prevents plaque formation and subsequent neuron inflammation. This could be a therapeutic strategy for other neurological disorders lead by OS, such as in MS.
Σελίδα 1 από 3123