Tag Archives: Putnam

Το σύμπαν και η μεταβολική ΣΚΠ

Ο άνθρωπος έχει τη μοναδική ικανότητα να πλάθει ιστορίες. Ικανότητα που κανένα άλλο ον (ακόμα) δεν έχει αποκτήσει. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι μυθοπλασίες, κάποιες είναι αληθινές. Δηλαδή όχι ακριβώς αληθινές, αφού ακόμα και η έννοια της αλήθειας είναι πολλές φορές υποκειμενική. Ο καθένας επιλέγει τη δική του αλήθεια. Ωστόσο υπάρχει ένα φαινόμενο στο οποίο κάθε θεωρία, κάθε αυθεντία και κάθε αλήθεια είναι υποχρεωμένα να υποκλιθούν. Και αυτό το φαινόμενο είναι η πραγματικότητα, η οποία αδιαφορεί πλήρως για τις ιστορίες που φτιάχνουν κάποιοι πίθηκοι που κατοικούν σε έναν αδιάφορο πλανήτη, ενός αδιάφορου άστρου από τα δισεκατομμύρια που βρίσκονται σε έναν αδιάφορο γαλαξία από τα τρισεκατομμύρια που (νομίζουμε ότι) υπάρχουν σε ένα ακόμα πιο αδιάφορο σύμπαν. Το οποίο όχι, δεν θα συνωμοτήσει αν κάποιο πιθηκάκι θέλει κάτι πάρα πολύ.

Κάποιες από αυτές τις ιστορίες όμως είναι κρίσιμες για την, από συμπαντικής άποψης, αδιάφορη ζωή μας. Άλλες καθορίζουν τη συμπεριφορά μας (ηθική, ανθρώπινα δικαιώματα, χρήμα, πολιτικές θεωρίες κλπ) ενώ άλλες προσπαθούν να περιγράψουν την πραγματικότητα, όσο το DNA μάς επιτρέπει να το κάνουμε αυτό. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο καλή πρόθεση και να έχει, ένας μπονόμπο δεν μπορεί να μιλήσει για το πυθαγώρειο θεώρημα. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μιλήσει γενικότερα για οτιδήποτε άλλο. Ούτε θα μπορέσει να λύσει διαφορική εξίσωση, έστω 1ης τάξης, 1ου βαθμού.

Η επιστήμη είναι μία μέθοδος την οποία χρησιμοποιούμε ως είδος για να μιλήσουμε για την πραγματικότητα. Να φτιάξουμε ιστορίες οι οποίες να περιγράφουν τα γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Η οποία δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις αφηγήσεις μας. Κάθε άλλο! Όσο περισσότερο την αναζητούμε, τόσο της αρέσει να κρύβεται! Σε βαθμό που πολλές φορές να είμαστε ανίκανοι να ξεχωρίσουμε τι από αυτά που λέμε είναι αλήθεια και τι μύθος. Αν προσθέσουμε στο σκεπτικό αυτό και το γεγονός ότι είναι πολύ πιο εύκολο να πλάσει κανείς έναν ακόμα μύθο αντί να κοπιάσει να μελετήσει τη συμπεριφορά της πραγματικότητας -που της αρέσει να κρύβεται- μαζί και τις ατέλειες που έχει ο τρόπος σκέψης μας, τότε καταλαβαίνουμε γιατί βρισκόμαστε στην άγνοια που βρισκόμαστε. Δεν έχει να κάνει τόσο με εμάς, όσο με τον τρόπο που πλάθουμε τις ιστορίες μας. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να παραμένουμε ανοιχτοί και να θυμόμαστε πως η πραγματικότητα έχει το επάνω χέρι σε αυτό το σύμπαν. Θα συμπεριφερθεί όπως θέλει αυτή και όσο κατανοούμε το πώς θα το κάνει, τόσο μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας.

“Τι σχέση έχουν όλα αυτά με ένα blog ρε φίλε; Αποφάσισες να γράψεις μετά από τόσα χρόνια για να μας πρήξεις με τα φιλοσοφικά σου απωθημένα και να μας το παίξεις κάποιος;;;” Εντάξει, δίκιο έχετε. Εκτός από το τελευταίο. Φαντάζομαι να καταλάβαμε όλοι ότι κανείς δεν μπορεί να “το παίξει κάποιος” σε αυτό το σύμπαν γιατί κανείς δεν είναι “κάποιος”. Ούτε καν οι μεγαλύτερες αυθεντίες. Για αυτό άλλωστε έγραψα τα παραπάνω. Γιατί κουράστηκα να βομβαρδίζομαι ένθεν κακείθεν από ιστοριούλες μεγάλης αλήθειας που κρύβουν το μυστικό και την αλήθεια της ζωής και βαρέθηκα ταυτόχρονα να απολογούμαι κάθε φορά που λέω ότι αυτά τα πράγματα είναι αυτό που είναι: ανοησίες.

Η καλή η ψυχολογία. Τα όλα που θα πάνε καλά. Η δύναμη του εγκεφάλου. Οι αέρο οι ψεκασμοί. Ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ. Το πανίσχυρο το ΒΙΜ. Όλα αυτά ακούγονται σαν περιεχόμενα από καζαμία, λίγο δακρύβρεχτο μυθιστόρημα και τουρκικό serial χρεωκοπημένων καναλιών. Ιστορίες είναι και αυτές. Αλλά πριν κάποιος απαιτήσει οι υπόλοιποι να πειστούν, πρέπει πρώτα να πείσει την πραγματικότητα να τις υιοθετήσει. Χο χο! Εδώ σας θέλω! Για αυτό, πριν αρχίσουμε να πετάμε πέτρες σε όποιον τα λεγόμενά του δεν μας αρέσουν, ας χρησιμοποιήσουμε τη λογική και την παρατήρηση.

Το 2008 ο P. Zamboni ανακάλυψε ένα φαινόμενο της πραγματικότητας, το CCSVI. Βασιζόμενος σε ιστορίες που είχαν πλάσει για αυτήν συνάδελφοι του που έζησαν και ερεύνησαν πριν από αυτόν. Ο T. Putnam είχε παρατηρήσει ότι αν εμποδιστεί η ροή στις φλέβες του τραχήλου σκύλων, αυτοί αναπτύσσουν φλεγμονές στο ΚΝΣ τους. Ο R. Swank είχε παρατηρήσει ότι το αίμα από τις καρωτίδες ΑμΣΚΠ καθυστερεί πάρα πολύ να διατρέξει τον εγκέφαλο σε σχέση με τους υγιείς. Οι ερευνητές της Fonar μελετώντας έναν “κάθετο” μαγνητικό τομογράφο παρατήρησαν ότι η κυκλοφορία του ΕΝΥ σε ΑμΣΚΠ ήταν ανώμαλη. Και πολλοί άλλοι αφηγήθηκαν ιστορίες βασισμένες στην παρατήρηση της συμπεριφοράς της πραγματικότητας που αντιβαίνουν στην κυρίαρχη ιστορία για τη ΣΚΠ.

Ακόμα όμως παραμένουν πολλά ερωτηματικά. Και επειδή στην πραγματικότητα αρέσει να κρύβεται, κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάτι διαπιστώνουμε ότι αυτά που παραμένουν θαμμένα είναι ακόμα περισσότερα από όσα αρχικά νομίζαμε. Ακόμα δεν ξέρουμε για ποιό λόγο δημιουργούνται οι φλεγμονές στο ΚΝΣ. Αυτοανοσία χωρίς αυτοαντιγόνο; Μήπως το ινωδογόνο; Και πώς βρέθηκε εκεί; Μήπως ο σίδηρος; Έστω, αλλά πώς και γιατί; Φταίει το CCSVI; Μπορεί αλλά με ποιον τρόπο; Και εντάξει, θα πει κάποιος, οι φλεγμονές προκαλούν τις βλάβες. Σοβαρά; Μα η προοδευτική ΣΚΠ χαρακτηρίζεται από βλάβες χωρίς ίχνος φλεγμονής και συνάμα μείωση της αξονικής πυκνότητας! Δεν ανταποκρίνεται στην κορτιζόνη, δεν ανταποκρίνεται στην ανοσοκαταστολή, δεν επηρρεάζεται ιδιαίτερα από την αποκατάσταση της ροής. Αδιέξοδο. Ή όχι; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ποτέ δε συμβαίνουν αυτά που δεν γίνεται να συμβούν και πάντα συμβαίνουν μόνο αυτά που γίνεται να συμβούν. Δεν τα καταλαβαίνουμε γιατί λείπουν κάποια κομμάτια από την αφήγησή μας για τη συμπεριφορά της νόσου.

Το 2009 ο G. R. Campbell παρατήρησε ότι το μιτοχονδριακό DNA των ιστών του ΚΝΣ ΑμΣΚΠ είχε πολλά διαγεγραμμένα τμήματα, αντίθετα με το αντίστοιχο από υγιείς. Με άλλα λόγια, στους ασθενείς αλλά όχι στους υγιείς ήταν εκφυλισμένο, κάτι το οποίο είναι χαρακτηριστικό του γήρατος. Αλλά γιατί; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η ίδια ερευνητική ομάδα ανέλυσε και το αντίστοιχο μιτοχονδριακό DNA μυϊκών ιστών ΑμΣΚΠ, το οποίο το βρήκε να έχει παρεμφερές πλήθος διαγραφών σε σχέση με αυτό από υγιείς ανθρώπους. Δηλαδή τα μιτοχόνδρια των μυϊκών κυττάρων ασθενών και υγιών ήταν σε παρόμοιο βαθμό εκφυλισμένα χωρίς ιδιαίτερες διαφορές. Ο μυϊκός ιστός έχει τη σημασία του: μυϊκό και νευρικό σύστημα προέρχονται από τα ίδια εμβρυϊκά κύτταρα. Δηλαδή είναι άμεσοι “συγγενείς”. Για την ακρίβεια η ύπαρξη πρόδρομου μυϊκού συστήματος στο έμβρυο είναι που πυροδοτεί τη δημιουργία του νευρικού. Που σημαίνει ότι πιθανότατα οι αλλοιώσεις αυτές είναι επίκτητες. Αν δεν ήταν, θα έπρεπε και στο μυϊκό ιστό να επικρατεί παρόμοια εικόνα.

Όπως πάντα, τα ερωτήματα που εγείρονται είναι περισσότερα από αυτά που απαντήθηκαν: Γιατί αλλοιώθηκε το μιτοχονδριακό DNA; Έχει αυτό κάποια επίπτωση στην αναπνευστική αλυσίδα των κυττάρων, στην παραγωγή ενέργειας και εν τέλει στην εξέλιξη της νόσου; Σε πόσο διάστημα συνέβη αυτό; Προχωρά με τα χρόνια ή συνέβη άπαξ και έκτοτε παρέμεινε σταθερό; Η όλη κατάσταση με τα εγειρόμενα ερωτήματα που δημιουργεί η κάθε απάντηση θυμίζει το ανέκδοτο με το αεροπλάνο: Μονοθέσιο αεροσκάφος κατέπεσε σε νεκροταφείο. Οι αρχές έχουν ήδη ανασύρει 2000 πτώματα ενώ υπάρχουν φήμες ότι οι νεκροί θα ξεπεράσουν τους 10000…

Όλα αυτά τα έγραψα γιατί αισθάνομαι δικαίωση και χαρά. Δικαίωση γιατί νίκησε ο ορθολογισμός και όχι οι προσευχές και οι άλλες εύκολες φυγόπονες αφηγήσεις για τσάκρα, ψυχολογίες και πράσινα άλογα που πράττουν άλογα. Χαρά γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία φάρμακο κατάφερε να αναστρέψει κάποια συμπτώματα σε άτομα με προοδευτική ΣΚΠ. Αναφέρομαι στο MD 1003 της MedDay, το οποίο είναι η ταπεινή βιταμίνη Β7 ή βιταμίνη Η ή βιοτίνη σε υψηλές δόσεις. Πολύ υψηλές δόσεις. Η οποία επιδρά σε διάφορες αντιδράσεις του κυτταρικού μεταβολισμού και της παραγωγής ενέργειας. Η χαρά δεν είναι τόσο για το MD 1003, που ειρήσθω εν παρόδω είναι το πρώτο φάρμακο για τη ΣΚΠ και όχι τις τελίτσες, όσο για το γεγονός ότι κάποια μυαλά αποφάσισαν να αλλάξουν την αφήγηση για τη ΣΚΠ και να τη δουν ως αυτό που πιθανότατα είναι: ένα μεταβολικό πρόβλημα που ίσως προέρχεται από χρόνια λανθάνουσα υποξία. Ίσως. Θα χρειαστεί να περιμένουμε να το δούμε στη πράξη, μαζί με τα νέα ερωτήματα που θα προκύψουν. Τα αποτελέσματα που δημοσιεύτηκαν πριν μερικές ημέρες είναι τουλάχιστον αποστομωτικά. Ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς σαν φάρμακο, άνοιξε (επιτέλους!!!) την πόρτα για την αφήγηση της  “μεταβολικής ΣΚΠ”. Νενικήκαμεν λογικώς σκεπτόμενοι, σκεπτικοί και απανταχού σκεπτικιστές συνάνθρωποι! Είμαστε πιο κοντά από ποτέ σε ένα μέλλον με λιγότερη αναπηρία και περισσότερη λογική, την οποία η τελευταία θα προσπαθήσει να αποτρέψει! Λογική – Παραλογισμός σημειώσατε 1!

Φλεβική Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΙΙ)

How to cure venous MS

Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου παρατίθεται σήμερα η παρουσίαση με εικόνες που ο Dr. Schelling μας παραχώρησε, με τον τίτλο: “Η προσπάθεια να θεραπεύσουμε την φλεβική πολλαπλή σκλήρυνση θεραπεύοντας το CCSVI”.

Έχοντας συγκεντρώσει ιστορικά τη βιβλιογραφία μελέτης των εστιών της πολλαπλής σκλήρυνσης, ο Dr. Schelling καταλήγει στο αναμφίβολο συμπέρασμα ότι

Η μορφή, τοποθεσία και κατανομή των φλεβικών βλαβών που παρατηρούνται αποκλειστικά στον εγκέφαλο ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση μπορούν, σύμφωνα με απλές αρχές της φυσικής, να αποδοθούν μόνο σε φλεβική παλινδρόμηση.

Καλεί “congitive emergency” (κατάσταση έκτακτης γνωστικής ανάγκης) την ανάγκη να επικεντρωθεί η νευρολογία στις πραγματικές φλεβικές ενδείξεις για να θεραπεύσει τη νόσο.  Οι πραγματικές ενδείξεις, που είναι αποκλειστικά φαινόμενα της σκλήρυνσης και τη διαφοροποιούν από άλλες νευρολογικές νόσους, είναι πως οι φλέβες εντός του εγκεφάλου έχουν αυλακωμένη επιφάνεια και τοιχώματα (Allen 1981, Dawson 1916), είναι παραμορφωμένες, διεσταλμένες και εκφυλισμένες (Putnam, Adler 1937, Fog 1965, Adams 1989), αποτελούν βάση από την οποία επεκτείνονται οι περικοιλιακές εστίες του Dawson (Lumsden 1970).  Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι οι περικοιλιακές εστίες, που είναι τυπικές της σκλήρυνσης, σε μελέτες με μαγνητική τομογραφία που διεξάγονταν σε βάθος διετίας παρέμεναν σταθερές και δεν πηγαινοέρχονταν, όπως εστίες άλλων περιοχών.

Όταν λέει, όμως, ότι το CCSVI είναι ένα μέρος μόνο του φλεβικού προβλήματος, ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο διαλόγου που δεν ξέρω αν βρίσκει σύμφωνους τους λοιπούς Επεμβατικούς: για τον Schelling, το πρόβλημα δεν είναι μόνο στις στενές βαλβίδες (CCSVI) ή λοιπές στενώσεις, αλλά και στις ανεπαρκείς/απούσες βαλβίδες των σφαγίτιδων.  Είναι εξίσου καταστροφική, για τον Schelling, μία σφαγίτιδα που έχει ικανή διατομή αλλά βαλβίδα που δεν κλείνει καλά, με αποτέλεσμα αίμα να εισέρχεται, με αντίστροφη φορά, από τον θώρακα προς τον εγκέφαλο, έπειτα από απλές ακόμη διαδικασίες που επιτρέπουν παλινδρόμηση, όπως ο βήχας.  Το CCSVI του Zamboni και των Επεμβατικών που το θεραπεύουν μέχρι στιγμής έχει εντοπίσει μόνο στενωτικές βαλβίδες στους ασθενείς, όχι το αντίθετο, και έτσι δεν ξέρω αν μπορεί να επαληθευθεί ο συλλογισμός του Dr. Schelling.  Στο μυαλό μου, μία βαλβίδα που δεν κλείνει καλά δεν είναι τόσο προβληματική όσο μία βαλβίδα που δεν ανοίγει, και δε μπορώ να φανταστώ αν υπάρχουν ασθενείς με τέτοιου είδους βαλβίδες ή γιατί υπάρχουν υγιείς που δεν έχουν καν βαλβίδες στις σφαγίτιδες.

Ο επίλογος της παρουσίασης είναι μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση εικόνων από εγκεφαλικές βλάβες λόγω σκλήρυνσης, ADEM, ιού και βακτηρίου – τα δύο τελευταία αποτελούν αγαπημένες υποθέσεις της νευρολογίας, όμως, όπως θα δείτε, το αποτύπωμα που αφήνουν στον εγκέφαλο είναι τόσο διαφορετικό από την CCSVI MS.

Tη στιγμή που Αγγειοχειρουργοί και Επεμβατικοί αναγκάζονται, για διπλωματικούς ή όποιους άλλους λόγους, να μη μιλάνε ευθέως για το CCSVI ως αιτία της MS, είναι καλό που υπάρχει ο Schelling ο οποίος, αμέτοχος ων των επεμβάσεων, μπορεί να λέει τα γεγονότα με το όνομά τους και να θυμίζει σε όλους πως το CCSVI δεν είναι μία ουρανοκατέβατη αρπαχτή, και ο Zamboni δεν είναι ο πρώτος που ενοχοποιεί τις φλέβες.

CCSVI: αιτία και θεραπεία της σκλήρυνσης;

Να και κάποιοι που θέτουν τη σωστή ερώτηση. Και στο Neurology παρακαλώ.  Κι ας έχουν διασυνδέσεις με Teva, Biogen, Serono και Novartis.

Chronic Cerebrospinal Venous Insufficiency: Have we found the cause and cure of MS?

Νομίζω πως χάρη στον Zamboni διατυπώνεται πλέον προσεκτικά η υποτιθέμενη αυτοανοσία στην σκλήρυνση, και κάποιος πρέπει να το σκεφθεί δύο φορές πριν το πει αβίαστα.  Εδώ οι συγγραφείς το λένε όπως ακριβώς είναι: η σκλήρυνση παραδοσιακά θεωρείται αυτοάνοση (παραδοσιακά σημαίνει από τη μία γενιά στην άλλη, χωρίς δεύτερη σκέψη), ωστόσο υπήρχαν ενδείξεις αγγειακής παθολογίας από την αρχή.

Multiple sclerosis (MS) has traditionally been considered an autoimmune disorder—an abnormal immune system attacking an otherwise healthy brain, spinal cord, or optic nerve. But even in its original description by Charcot, the perivenular predilection of MS lesions suggested a potential vascular etiology.  In 1935, Tracy Putman reported an animal model of MS based on injecting obstructing agents into the venous sinuses. On the basis of this model he treated 74 patients with MS with the anticoagulant dicumarol, with mixed results. After lying dormant for over half a century, the vascular theory of MS re-emerged with a series of publications led by the Italian vascular surgeon Paolo Zamboni.

Παρακείμενος στην πρώτη σειρά: ο χρόνος που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, αλλά όχι με το μέλλον.  Ορθά, γιατί στο μέλλον ο χαρακτηρισμός της νόσου θα αλλάξει.

Οι εν λόγω γιατροί σχολιάζουν τα ευρήματα του Zivadinov, επί των οποίων διατυπώνουν δύο ανακρίβειες, πως δεν ήταν blinded η διάγνωση και πως δεν έχουμε πληροφορίες για τα ποσοστά του within-rater reproducibility.  Επεμβαίνει σε άλλη σελίδα ο Zivadinov για να απαντήσει.

We believe the statements “unblinded ultrasound technician” and “within-rater reproducibility of the ultrasound procedure is unknown” are not supported by our study results and should be adjusted.

Ο Zivadinov διευκρινίζει πως η υπερηχολογική ανάλυση ήταν blinded, και όταν επαναλαμβανόταν στον ίδιο ασθενή σε διάστημα μίας εβδομάδας έδινε πάλι το ίδιο αποτέλεσμα σε ποσοστό 89.3%, ακόμα και αν επαναλαμβανόταν από διαφορετικό αντινοδιαγνωστή – όπερ την κάνει όλο και λιγότερο υποκειμενική.

Reply

Σε αναγνώριση του σχολίου του Zivadinov, οι πρώτοι γιατροί απαντούν επιμένοντας σε ακόμη μεγαλύτερο blindness: άλλος γιατρός να τοποθετεί τον ασθενή στη σωστή θέση για εξέταση, άλλος να τον εξετάζει και άλλος να διαβάζει τα αποτελέσματα.

Appropriate blinding to minimize potential bias should include a separate investigator positioning the subject prior to the arrival of the ultrasonographer and a separate evaluator over-reading each ultrasound recording. This level of blinding has not been reported in current CCSVI studies.

Οι ερωτήσεις που προκύπτουν για τους πρώτους συγγραφείς είναι αυτές που αφορούν το μέλλον του CCSVI:

The relationship between ultrasound findings and both normal anatomic variation and true venous insufficiency is not well-understood.  Validated magnetic resonance venography criteria for CCSVI are lacking. The relationship between CCSVI and other aspects of MS is unknown, including MRI measures, disease duration, and disease progression.  Pathologic evaluation of cervical and azygous veins is needed to understand the histologic correlates of ultrasound-defined CCSVI.

Δε νομίζω πως υπάρχει διάθεση ψόγου, παρά μόνο έρευνας, στις παραπάνω προτάσεις.  Άλλωστε, ακόμη και για να αποδείξεις πως το CCSVI δεν είναι η αιτία της σκλήρυνσης, πρέπει πρώτα να το διερωτηθείς.  Οπότε αυτό το άρθρο έκανε μια καλή αρχή.

Ποιά Ελευθερία;

Νευρολόγοι από τη μακρινή Βραζιλία που τώρα έχουν χειμώνα (και μεταφορικά) μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους για τους δεκαεννέα μήνες ζωής του CCSVI.  Θυμηθείτε το χθεσινό ποστ και δείτε πόσο βολικό είναι για αυτούς να αντιμετωπίσουν τους ασθενείς ως μάζα.

The internet racing ahead of the scientific evidence

The CCSVI theory is presented as the ultimate truth and Zamboni is described as the martyr in a large conspiracy to deny treatment to patients, while the endovascular approach is sought by patients as the “liberation” from MS.

Οι λέξεις “μάρτυρας” και “συνωμοσία” είναι συναισθηματική φόρτιση και όχι πληροφόρηση.  Η λέξη ελευθερία, η μόνη εντός εισαγωγικών, πρέπει να βγει εκτός, καθώς είναι κυριολεκτική: απελευθέρωση της ροής στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Η εργασία τους εν συντομία παρουσιάζει τη δραματική εμπλοκή του ίντερνετ και τον ακτιβισμό των ασθενών σε δεκαεννέα μήνες, καταλήγοντας πως δεν είναι λόγοι αυτοί για να κάνει κάποιος μία αγγειοπλαστική επέμβαση, της οποίας η χρησιμότητα ακόμη δεν έχει αποδειχθεί.  Ωστόσο δεν αναρωτιούνται οι ίδιοι για τα νούμερα που παραθέτουν:

The Google search for “CCSVI multiple sclerosis” yielded over 650,000 results. The top result was a link to a clinic offering CCSVI evaluation services and MS liberation therapy (www.ccsvi-online.com), followed by the CCSVI Foundation (www.ccsvifoundation.org), which on its front page, reported on a patient who was denied the “liberation” treatment and filed a human rights complaint.

In addition, links to www.youtube.com presented over 700 videos of successful “liberation” treatment. The search on Yahoo! yielded over 80,000 results, including www.ccsvi-multiple-sclerosis.com, in which doctors willing to perform the liberation treatment could be located around the world, and www.ccsvi-for-ms.org, which advertised using the slogan “Liberation from Multiple Sclerosis – Free yourself”.

Both Google and Yahoo! have several links accessing Facebook. The social network www.facebook.com contains dozens of discussion forums and social/charity events relating to CCSVI and MS. The largest CCSVI community on Facebook has nearly 30,000 participants. Although several participants are dubious about “liberation” treatment or have undergone it without success, the tone of the discussion is extremely optimistic.

Είναι έτοιμοι να δώσουν απαντήσεις, πως δηλαδή το φαινόμενο CCSVI οφείλεται εν πολλοίς στη φρενίτιδα του διαδικτύου.  Ο εικοστός αιώνας όμως μας έμαθε πως το σημαντικό δεν είναι να δίνεις απαντήσεις, αλλά να θέτεις πρωτίστως τις σωστές ερωτήσεις: γιατί υπάρχουν τόσες πολλές αναζητήσεις των ασθενών στο διαδίκτυο για θεραπεία, αν τους καλύπτουν οι ιντερφερόνες ή αν η αναπηρία όντως προλαμβάνεται;  650.000 αποτελέσματα για το CCSVI στο google?  Γιατί δεν υπάρχουν τόσες αναζητήσεις και για την ιογενή θεωρία προέλευσης της σκλήρυνσης, για παράδειγμα, ή για τα βλαστοκύτταρα;  80.000 αποτελέσματα στο Yahoo και 30.000 οπαδοί στο facebook?  Γιατί δεν υπάρχουν τόσοι οπαδοί αντίστοιχα στην θεραπεία της αυτόλογης μεταμόσχευσης;  700 βίντεο επιτυχίας στο Youtube?  Γιατί δε βγήκαν άλλοι τόσοι να φωνάξουν από την χαρά τους για το Tysabri?   22 επιστημονικές εργασίες ο Zamboni σε λιγότερο από δύο χρόνια;  Από που προκύπτουν αυτές οι εργασίες, και οι κλινικές, αν το CCSVI είναι μία διαδικτυακή πλάνη των ασθενών;

Αν πιστεύεις ότι η σκλήρυνση είναι αυτοάνοση, δεν θέτεις ποτέ την ερώτηση: κι αν δεν είναι αυτοάνοση;  Όπως έλεγαν και οι Μοντερνιστές στην τέχνη: the question is in question.  Η ερώτηση είναι το ζητούμενο.

Προσέξτε τον τίτλο της εργασίας τους: το ίντερνετ προτρέχει των επιστημονικών ενδείξεων.  Προφανώς κάποιος θα μπορούσε να επαναδιατυπώσει τον τίτλο και ως: η αυτοανοσία προτρέχει των αποδείξεων.  Η ήδη ώριμη φλεβική θεωρία του Putnam, του Rindfleisch και του Schelling τότε τί είναι;  Δεν ξεκίνησαν όλα το 2009, έτσι δεν είναι;  Απλά τότε κάποιος αναρωτήθηκε αν υπάρχει φλεβική ανεπάρκεια και εξωκρανιακές στενώσεις.

Η διατύπωση των σωστών ερωτήσεων μπορεί να οδηγήσει στην εξαγωγή απελευθερωτικών απαντήσεων.

Βλάβες αγγειακού τύπου στην πολλαπλή σκλήρυνση

Είναι όλο και λιγότερο πρωτότυπο πλέον: άλλη μία εργασία, του 1994, πάνω στην άνθιση των ιντερφερόνων δηλαδή, που εξετάζει το ενδεχόμενο η απομυελίνωση στην σκλήρυνση να έχει ισχαιμική βάση, αφού οι διαταραχές στο ενδοθήλιο που διαπίστωσαν οι τέσσερις ερευνητές θα μπορούσαν να προκαλέσουν ακόμη και απόφραξη αγγείου.

Vascular injury in acute multiple sclerosis

Οι ερευνητές, α λα Schelling, στρέφουν το ενδιαφέρον τους όχι στις απομυελινωτικές εστίες αλλά στις βλάβες πριν την απομυελίνωση που εντοπίζονται στα αγγεία του εγκεφάλου ασθενών με σκλήρυνση.

Έπειτα από ιστολογική ανάλυση τριών περιπτώσεων οξείας σκλήρυνσης, και μάλιστα έπειτα από σύγκριση αυτών των δειγμάτων με ιστούς 6 μη ΣΚΠ ατόμων που είχαν καταλήξει, οι συγγραφείς καταγράφουν αγγειακές βλάβες που είναι ιδιαίτερες μόνο στον εγκέφαλο ασθενών με πολλαπλή σκλήρυνση:

The earliest evidence of microvascular injury in acute multiple sclerosis was focal endothelial cell associated fibrin deposition.

Όπως θα εξηγούσε χρόνια μετά ο Zamboni, η φιβρίνη (fibrin), μία πρωτείνη που βοηθά στην πήξη του αίματος και την επούλωση των πληγών, παρατηρείται σε φλεβικές πληγές στα πόδια, με την τάση να σκληραίνει τα τοιχώματα των φλεβών.  Το ίδιο εύρημα είναι ορατό σε περικοιλιακές εστίες στην πολλαπλή σκλήρυνση, όπου επίσης οι φλέβες έχουν σκληρά τοιχώματα, προφανώς λόγω του τραυματισμού τους από την χρόνια αυξημένη πίεση στα τοιχώματά τους, λόγω κακής ροής.  Οι ερευνητές του 1994 υποθέτουν πως υπάρχει πρόβλημα μικροκυκλοφορίας σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου εξ αιτίας δομικών ανωμαλιών (structural abnormalities) – τοποθέτηση πολύ κοντινή στην μηχανική φύση του προβλήματος στην σκλήρυνση.

Με αυτή τη διαπίστωση, οι συγγραφείς εικάζουν πως οι διαταραχές του ενδοθηλίου έχουν ενεργό αιτιακό ρόλο στην σκλήρυνση, αφού η χρόνια εναπόθεση φιβρίνης μπορεί να οδηγήσει και σε απόφραξη θρομβωτικού τύπου σε φλέβα – φαύλος κύκλος.  Διαπιστώνουν πως η φιβρίνη είναι παρούσα μόνο σε ενεργές εστίες της σκλήρυνσης.  Έχοντας και το μοντέλο του Putnam στο μυαλό τους (Νευρολόγος, ο οποίος τη δεκαετία του 30 πειραματίστηκε με την απόφραξη αγγείων στον εγκέφαλο σκυλιών, τα οποία εκδήλωσαν εστίες εκπληκτικά όμοιες με τις εστίες της σκλήρυνσης), οι συγγραφείς αναρωτιούνται αν υπάρχει κάποια απόφραξη, όπως, π.χ. εξ αιτίας της παρουσίας φιβρίνης, που οδηγεί στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Συνέπεια των αγγειακών βλαβών, και μόνο τέτοια, θεωρούν τη φλεγμονή και τις εστίες.

We suggest that focal endothelial cell activation which progresses to occlusive vascular inflammation is a precursor of both cellular infiltration of vessels and demyelination. Advanced vascular injury is associated with infiltration of the vessel wall by inflammatory cells and reactive changes in the neuropil. We propose that activation of the cerebral endothelium is a primary event in multiple sclerosis; that induction of procoagulant activity in endothelial cells is a feature of acute multiple sclerosis; and that demyelination may have an ischaemic basis in this disease.

Με το CCSVI να μονοπωλεί τον ορισμό της σκλήρυνσης, η “θρομβωτικού” τύπου δραστηριότητα στις καταπονημένες φλέβες ασθενών που είχαν εξετάσει οι συγγραφείς το 1994 δικαιολογείται σήμερα εξ αιτίας της αντίστροφης ροής που λαμβάνει χώρα στις φλέβες: η διαταραγμένη ροή ευνοεί την έκφραση προθρομβωτικών παραγόντων, η φυσιολογική ροή το αντίθετο – o Dr. Dake το έχει σχεδιάσει αναλυτικά σε δύο παρουσιάσεις του, που έχουν σχολιασθεί νωρίτερα στο μπλογκ.

The rest is silence – όπως θα έλεγε και ο Άμλετ.


Σελίδα 1 από 212