Η Αλήθεια για τις Φαρμακευτικές Εταιρείες

Κάθε φαρμακευτική εταιρεία είναι πρωταρχικά εταιρεία: αυτό σημαίνει πως πρέπει να διαχειριστεί σοφά τα ποσά της ώστε να χρηματοδοτήσει έρευνες που θα υπόσχονται την παρασκευή ενός νέου φαρμάκου, για να μπορέσει τελικά η εταιρεία να το χρησιμοποιήσει και να βγάλει νέα λεφτά.  Στο “αυτοάνοσο” καθεστώς, προτιμώνται οι έρευνες που στηρίζουν την αυτοανοσία, γιατί αυτές οδηγούν στην παρασκευή νέων φαρμάκων, άρα στην αύξηση πωλήσεων, άρα στην απασχόληση, και όχι ανεργία, ενός μεγάλου εργατικού δυναμικού στις φαρμακευτικές.

Οι φαρμακευτικές εταιρείες στηρίζουν χρηματικά περιοδικές εκδόσεις και άλλες δραστηριότητες για την σκλήρυνση κατά πλάκας, και όταν το κάνουν, η έμφαση και εκεί είναι αυτοανοσο-κεντρική.  Σπάνια γίνεται αναφορά σε άλλες θεωρίες ή ακόμη και εναλλακτικές θεραπείες για την σκλήρυνση.

Το βιβλίο της Dr. Marcia Angell The Truth About Drug Companies επεσήμανε τη φαρμακευτική βιομηχανία ως την πιο κερδοφόρα βιομηχανία στην Αμερική των περασμένων ετών, παρά το γεγονός ότι πολλά νέα φάρμακα είναι άχρηστα, καθώς είναι παραλλαγές ενός αρχικού φαρμάκου.  Παράδειγμα, οι στατίνες που μειώνουν την χοληστερίνη.  Στη συνταγή της πρώτης βασίστηκαν άλλες πέντε.  H Dr. Angell εξηγεί πως δεν είναι σκοπός πάντα της φαρμακευτικής εταιρείας να ανακαλύψει κάτι πρωτοποριακό.  Προτιμάει να βγάλει περισσότερα λεφτά, και αυτό θα το κάνει αν παράξει φάρμακα που βασίζονται σε παλιότερες ασφαλείς συνταγές, αλλά πείσει τους γιατρούς πως πρόκειται για σκευάσματα με βελτιωμένη συνταγή.

If I’m a manufacturer and I can change one molecule and get another  twenty years of patent rights, and convince physicians to prescribe and consumers to demand the next form of Prilosec, or weekly Prozac instead of daily Prozac, just as my patent expires, then why would I be spending money on a lot less certain endeavor, which is looking for brand-new drugs?

The Truth About Drug Companies

Δε σας κάνει εντύπωση το γεγονός πως τώρα που θα κυκλοφορήσει ΤΟ χάπι οι ιντερφερόνες σκοπεύουν να γίνουν μηνιαίες;  Ο ανταγωνισμός γίνεται στον χρόνο της λήψης, καθώς ένα βασικό μειονέκτημα των ιντερφερονών ήταν η αναγκαιότητα συχνής λήψης τους.  Δε γίνεται, όπως θα έπρεπε, ανταγωνισμός στο επίπεδο της αποτελεσματικότητας.

Η Dr. Angell συνεχίζει πως, ενώ αρχικός σκοπός των φαρμακευτικών εταιρειών ήταν η ανακάλυψη πρωτοποριακών και ασφαλών φαρμάκων, τώρα σκοπός είναι να εξοβελίσουν οποιονδήποτε εμποδίζει την χρηματική τους εξέλιξη, ακόμη και αν αυτός είναι το Κονγκρέσο, τα Πανεπιστήμια, οι γιατροί οι ίδιοι ή ο FDA.

Κατά τις δεκαετίες 80 και 90, που οι φαρμακευτικές εταιρείες ήταν σε διαρκή οικονομική άνθιση, τα έξοδά τους για την έρευνα ή την παρασκευή νέων φαρμάκων ήταν πολύ λιγότερα από τα υπέρογκα έσοδα.  Διέθεταν, σύμφωνα με στοιχεία, το 36% των εσόδων τους όχι στην έρευνα αλλά στις ανάγκες “μάρκετινγκ και πωλήσεων” – διαφημίσεις, συνέδρια, εκδηλώσεις, ημερίδες, αμοιβές ιατρών που παρακολουθούν σεμινάρια για τα φάρμακά τους κλπ.  Στην ουσία, το χρήμα διακινείται για τη διατήρηση του status quo, και όχι για την ανακάλυψη, τυχόν, της αιτίας της σκλήρυνσης ή κάποιας επαναστατικής θεραπείας.  Στην περίπτωσή μας, η διαρκής πλύση εγκεφάλου, από πωλητές φαρμάκων, για ανοσοκατασταλτικά ή ανοσοτροποποιητικά δημιούργησε το απαραίτητο bias (προκατάληψη) στην γνώση: οποιοσδήποτε άλλος γιατρός, πλην των Νευρολόγων, θεωρεί αυτόματα πως η σκλήρυνση είναι αυτοάνοση, αφού μόνο η σχετική ανοσοθεραπεία διακινείται.

Of the seventy-eight drugs approved by the FDA in 2002, only seventeen contained new active ingredients, and only seven of these were classified by the FDA as improvements over older drugs. The other seventy-one drugs approved that year were variations of old drugs or deemed no better than drugs already on the market. In other words, they were me-too drugs. Seven of seventy-eight is not much of a yield.

“Me-too drugs” βαφτίζει η Dr. Angell τα νέα άχρηστα φάρμακα.  Από τα 78 φάρμακα που εγκρίθηκαν από τον FDA το 2002, μόνο 17 περιείχαν νέα ενεργά συστατικά και από αυτά μόνο εφτά ήταν ουσιαστικές βελτιώσεις προηγουμένων φαρμάκων.  Εφτά από τα εβδομήντα οκτώ;

Τώρα που εγκρίθηκε το Fingolimod, κυκλοφορεί και η ιλουστρασιόν διαφήμισή του, με κάθε i στη λέξη abilities να αντικαθίσταται από ένα κάθετο χαπάκι.  Ανοσοκατασταλτικά όμως είχαμε από τη δεκαετία του 50.  Μήπως και το s στη λέξη abilities να αντικατασταθεί από πολλά δολλάρια;

  1. πάντως μέχρι τώρα τα καταφέρνουν πολύ καλά , πώς γίνεται να πουλάνε τα προϊόντα τους που δεν λύνουν τίποτα βασιζόμενοι στο φόβο και την άγνοια των ασθενών τόσα χρόνια και να μην έχει βρεθεί μια ομάδα ανθρώπων να τους κάνει μήνυση ? Ειδικά αυτοί που έπαθαν PML από το tysabri θα πρέπει να τους πάρουν και τα σώβρακα . Αλλά θα πρέπει να πάθουν και κάμποσοι ακόμα καρκίνο του δέρματος από το χάπι ,σιγά μερικοί λιγότεροι , τι πειράζει?

  2. φιογκο -λιμοντ

Leave a Comment