Ετερογένεια/Ομοιογένεια εστιών

Στην πιάτσα της MS κυκλοφορεί πολύ η ιδέα πως “η σκλήρυνση είναι σαν το δαχτυλικό αποτύπωμα”.  Από τη μία ο πολυπαραγοντικός της χαρακτήρας (αυτοάνοσος, ιογενής, περιβαλλοντικός), από την άλλη οι διαφορετικοί τύποι σκλήρυνσης (υποτροπιάζοντες, προοδευτικοί κλπ.), ταυτόχρονα με ένα σωρό φάρμακα που άλλους τους πιάνουν, άλλους ίσα που τους άγγιξαν, όλα αυτά κάνουν τον ιατρό-ασθενή-κάθε εμπλεκόμενο να πιστεύει δικαιολογημένα πως αυτή η ασθένεια έχει πολλά πρόσωπα.

Θέλοντας να βρει κάποια βάση σε αυτή την ιδέα της ετερογένειας στη νόσο, η National Multiple Sclerosis Society χρηματοδότησε ένα μεγάλο πρότζεκτ για τη μελέτη των εστιών, με την ελπίδα να αποδειχθεί πως όντως υπάρχουν διαφορετικές εστίες σε κάθε ασθενή, άρα και διαφορετική MS.  Υπεύθυνη του προγράμματος ήταν η Claudia Lucchinetti της Mayo Cinic.

Στη δεκαετή διάρκεια της έρευνας δείγματα αυτοψίας και βιοψίας συνηγορούσαν στην ύπαρξη τεσσάρων διαφορετικών τύπων εστιών, όπου κάθε ασθενής επιδεικνύει μόνο τον έναν από τους τέσσερις αυτούς τύπους.

This study demonstrates a pronounced heterogeneity in the immunopathological profiles of lesions between different MS patients. Although most cases share in common the T-cell– and macrophage dominated inflammatory reaction, lesions segregated into those with close similarities to autoimmune encephalomyelitis (patterns I and II) and those with signs of oligodendrocyte dystrophy (patterns III and IV).

Heterogeneity of multiple sclerosis lesions

Για παράδειγμα, οι τύποι εστιών Ι και ΙΙ είναι πλησιέστεροι στις εστίες της εγκεφαλομυελίτιδας, με εντονότερη την παρουσία των Τ κυττάρων, ενώ οι III και IV εμφανίζουν βλάβη στα ολιγοδενδροοκύτταρα που ομοιάζει βλάβες ιογενούς ή τοξικής προέλευσης.

Τα αποτελέσματα αυτά χαιρετίσθηκαν με ενθουσιασμό, καθώς δικαιολογούσαν, πιθανόν, γιατί κάποιους ασθενείς τους πιάνει το τάδε φάρμακο και όχι το άλλο, και έδωσαν βάση στην ελπίδα πως στο μέλλον οι θεραπείες θα είναι εξατομικευμένες, ανάλογα με τον τύπο εστίας που επιδεικνύει ο ασθενής.

Ωστόσο, τα εντυπωσιακά αυτά αποτελέσματα δε μπόρεσε να τα αναπαράγει άλλη ερευνητική ομάδα (Breij et al, Raine et al etc.).  Αντίθετα, οι Prineas and Barnett υποστήριξαν πως αυτοί οι τέσσερις τύποι εστιών δείχνουν απλά την εξέλιξη της εστιακής παθολογίας, πριν καταλήξουν όλοι σε έναν τύπο.  Και δεν είναι μόνο ότι καταλήγουν όλες οι εστίες σε έναν τύπο, αλλά ξεκινούν και από το ίδιο γεγονός: το δίδυμο των Prineas και Barnett ήταν αυτό που μίλησε για θάνατο των ολιγοδενδροκυττάρων προ της μυελίνης και της ανοσολογικής αντίδρασης.

Με τούτα και με εκείνα, οι ίδιοι οι Νευρολόγοι άρχισαν να αντιδρούν στην ιδέα της ετερογένειας και να πιστεύουν πως όλα θα είναι πιο απλά αν βρεθεί ένα νέο μοντέλο, που θα εξηγεί την ασθένεια ως μία, και όχι ως πολλές.  Και αυτό γιατί η φυσική πορεία της MS στον χρόνο τείνει να είναι ίδια για όλους.

While we need to be receptive to new observations, and the multiple disease model of MS has had the virtue of generating further experimentation and discussion, application of Ockham’s razor would exhort us to opt for a simpler, single disease model for MS until there is better evidence requiring us to abandon this hypothesis.

MS: is it one disease?

Έτσι, αγαπητοί μου, περάσαμε στην εποχή του CCSVI, όπου, ναι, η ασθένεια έχει την ίδια αφετηρία σε όλους, κι ας δείχνει, συχνά πυκνά, διαφορετικό “αποτύπωμα δακτυλίου” – δακτύλιος, ή ring-like stenosis, είναι η συνηθέστερη στένωση που εντοπίζεται στις σφαγίτιδες, και αυτό γιατί ομοιάζει με δαχτυλίδι που σφίγγει τη φλέβα.

Leave a Comment