Φλεγμονή και φλεβική ασθένεια

Η φλεγμονή είναι το αναγνωριστικό σημάδι της MS.  Αν και υπάρχει σοβαρός αντίλογος για τον εκφυλιστικό χαρακτήρα της νόσου ανεξάρτητα από και πριν τη φλεγμονή, η διάγνωση της πάθησης ακολουθεί την ανάλυση των φλεγμονωδών εκδηλώσεών της.

Το 2008 ο Καθηγητής Paolo Zamboni εξήγησε εν συντομία τί συμβαίνει στις φλεγμονές της φλεβικής ανεπάρκειας των κάτω άκρων και πόσα κοινά έχουν αυτές με τις φλεγμονές στην πολλαπλή σκλήρυνση.

Inflammation in venous disease

Να εξηγήσουμε αρχικά πως η φλεγμονή είναι μία υγιής απόπειρα του οργανισμού να αποκαταστήσει κάποια βλάβη.  Είναι εκδήλωση της εγγενούς ανοσίας του οργανισμού, της άμεσης αντίδρασης δηλαδή σε νεκρό/κατεστραμμένο/παθογενετικό ιστό.  Στη σκλήρυνση, βέβαια, που χαρακτηρίζεται φλεγμονώδης αυτοάνοση απομυελινωτική νόσος, θεωρείται σωστό, στα πλαίσια της αυτοάνοσης θεώρησης, να καταστέλλεται η φλεγμονή (ενεργή εστία/υποτροπή), αφού η φλεγμονή της σκλήρυνσης δε θεωρείται αντίδραση σε νεκρό/κατεστραμμένο ιστό, αλλά στην υγιή μυελίνη.  Και εδώ βρίσκεται μία μεγάλη παρεξήγηση.

Η θεωρία του CCSVI, και όχι μόνο, προτείνει πως πριν τον θάνατο της μυελίνης υπάρχει χρόνια υποξία λόγω διαταραχής της ροής.  Αν τα κύτταρα που θρέφουν τη μυελίνη, τα ολιγοδενδροκύτταρα, πεθαίνουν πιθανόν από υποξία, τότε λογικά φθίνει και η μυελίνη, και όχι μόνο.  Σε αυτή την περίπτωση, η φλεγμονή είναι όντως φυσιολογική αντίδραση στον κατεστραμμένο ιστό (εγγενής ανοσία), που επιδεινώνει μεν προσωρινά τα συμπτώματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται αυτή για την πρόκληση της αναπηρίας.  Άλλωστε, η φλεγμονή είναι ο μόνος τρόπος να αρχίσει η επούλωση.  Χωρίς την εκδήλωση φλεγμονής, που σημαίνει την ενεργοποίηση κυττάρων του ανοσοποιητικού, οι πληγές και οι μολύνσεις στο σώμα δε θα επουλώνονταν ποτέ.  Ωστόσο είναι χαρακτηριστικό πως η συγκέντρωση των ανοσοκυττάρων ενθαρρύνει το οίδημα στην περιοχή της ζημιάς.  Αν αυτό είναι στον εγκέφαλο (πολλαπλή σκλήρυνση), τότε προσωρινά, λόγω του οιδήματος, τα συμπτώματα γίνονται εντονότερα (π.χ. περιπτώσεις οξείας υποτροπής).  Ωστόσο υφαίνονται από μόνα τους, όταν η φλεγμονή κάνει τον κύκλο της, και τότε, στην ύφεση, αναδεικνύεται η όποια εναπομείνασα αναπηρία.  Τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα της MS, αλλά και η κορτιζόνη, έχουν αντιφλεγμονώδη χαρακτήρα.  Όμως είναι ζήτημα αν η φλεγμονή κάνει τη ζημιά στην MS, ή κάτι άλλο πριν από αυτήν.  Η φτωχή δράση των ανοσοτροποποιητικών στην MS αφήνει να εννοηθεί πως η παθογένεια της νόσου είναι διαφορετική.

Στην εργασία του Zamboni η φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων αρχίζει από μία ανώμαλη αιμοδυναμική, συνήθως λόγω ανεπαρκούς βαλβίδας, και καταλήγει σε συγκέντρωση σιδήρου, στάση αίματος, χαλάρωση του ενδοθηλίου, έξοδο κυττάρων του ανοσοποιητικού, φλεγμονή, ενίοτε και έλκη (εστίες) στα πόδια.  Στη χρόνια φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων δεν έχει νόημα να καταστείλεις τη φλεγμονή, αν δε φροντίσεις, συνήθως χειρουργικά, να αποκαταστήσεις το πρόβλημα ροής.

Στην τελευταία σελίδα της εργασίας του ο Dr. Zamboni προβαίνει σε μία σύντομη παρουσίαση των ομοιοτήτων της φλεγμονής στα κάτω άκρα με την φλεγμονή της MS.  Στη μετάφραση αυτή έχει ως εξής:

Οι χρόνιες φλεβικές ασθένειες και η MS μοιράζονται μερικά κοινά χαρακτηριστικά, που περιλαμβάνουν την ενεργοποίηση των μορίων πρόσδεσης, των μακροφάγων, και των Τ κυττάρων.  Όπως και στη χρόνια φλεβική ασθένεια, η συγκέντρωση ερυθρών κυττάρων, η εναπόθεση αιμοσιδερίνης και η φαγοκύτωση σε σχέση με τον σίδηρο στις εστίες της MS προτείνουν πως ο σίδηρος έχει εξέχοντα ρόλο στην εκδήλωση φλεγμονής.  Η αιμοσιδερίνη εμφανίζεται στα ούρα ασθενών με χρόνιες φλεβικές ασθένειες και ασθενών με MS.

Όσο αναμένουμε να αποδειχθεί επιστημονικά ο αιτιακός ρόλος του CCSVI στην MS, αναφαίνονται ήδη οι τεράστιες διαφορές στην πρόταση παθογένειας.  Η αυτοάνοση θεωρία θεωρεί την φλεγμονή ως εκδήλωση ενός ανώμαλου ανοσοποιητικού σε ένα υγιές κεντρικό νευρικό σύστημα και ξοδεύει χρήμα, και ασθενείς, για να την καταστείλει.  Επί ματαίω.

Αν η παθογένεια της σκλήρυνσης ακολουθεί την πρόταση του CCSVI, τότε τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα κάνουν πράγματι ελαφρύτερα τα συμπτώματα της φλεγμονής, του πρηξίματος δηλαδή (εστία) λόγω της συγκέντρωσης ανοσοκυττάρων, και έτσι δημιουργούν την εντύπωση της ωφέλειας.  Καθιστούν ελαφρύτερες τις υποτροπές, αφού μειώνουν το πρήξιμο, όμως δεν επηρεάζουν την επιδείνωση και συσσώρευση αναπηρίας.  Γι αυτό και δεν έχουν καμία συνεισφορά στις προοδευτικές μορφές της νόσου.

Σημείωση: καθώς η φλεγμονή συνοδεύεται από επώδυνα συμπτώματα, η χορήγηση κορτιζόνης βοηθάει στην ανακούφιση, αν και τίθεται ζήτημα για την χρόνια χορήγησή της.  Το να επιλέξει κάποιος να λάβει κορτιζόνη, σε φάση οξείας υποτροπής, είναι αρκετά αποτελεσματικό.  Να θυμήσουμε όμως πως εξίσου αποτελεσματική για οξείες υποτροπές χαρακτηρίστηκε η αγγειοπλαστική  στο CCSVI.  Αφού αποκαθιστά τη ροή, μειώνει το πρήξιμο (φλεγμονή).  Οι ασθενείς που έκαναν αγγειοπλαστική σε φάση οξείας υποτροπής είχαν ύφεση των συμπτωμάτων τους σε χρόνο που ποικίλλει από 4 ώρες έως 4 μέρες.

Είναι σημαντικό για τους ασθενείς να κατανοήσουν τις διαφορετικές προτάσεις παθογένειας, ώστε στη φαρέτρα των Νευρολόγων να αντιτάξουν οι πρώτοι το δικό τους οπλοστάσιο, αυτό των ερωτήσεων: γιατρέ, γιατί προτείνετε να κάνω Avonex?  Τί αποδείξεις έχετε για το ότι η σκλήρυνση είναι αυτοάνοση;  Γιατί το Avonex κλπ. βοηθάνε μόνο 30%;  Είναι αθώο να κάνω συνέχεια κορτιζόνη (ευφάνταστο σχήμα αυτό), ακόμη και προληπτικά;

Leave a Comment