Εξωκρανιακή φλεβική παθολογία: ένας ενδεχόμενος λόγος νευροεκφυλισμού

Από τον καθηγητή Paolo Zamboni.

Extracranial venous pathology.
A potential contributor to neurodegeneration

Τα εμπόδια στη φλεβική απορροή του ΚΝΣ μέσω των σφαγίτιδων φλεβών και της αζύγου καταλήγουν σε έναν συνολικά αυξημένο χρόνο κυκλοφορίας του αίματος – στο ISNVD στη Νάπολι συζητήθηκε πως, για τον εγκέφαλο, αυτός είναι 2.78 sec στους υγιείς και 4.87 sec στους ασθενείς με MS.

Σε παλαιότερό του tweet στα social media (μόλις το ξαναβρώ, θα το επισυνάψω εδώ) ο καθηγητής Zamboni είχε πει πως μία μόνο στένωση ή πολλές μικρές στενώσεις δεν αρκούν να αυξήσουν τη φλεβική πίεση τόσο ώστε αυτή να οδηγήσει σε παθολογικές αλλαγές την κυκλοφορία στον εγκέφαλο – αντίθετα, πολλές σοβαρές στενώσεις μπορούν να το κάνουν αυτό.

Πολλές σοβαρές στενώσεις σημαίνει CCSVI.  Και είναι δύο, τουλάχιστο, οι σοβαρές συνέπειες του CCSVI για το κεντρικό νευρικό σύστημα:

1.  γενικευμένη υποαιμάτωση του εγκεφάλου, και συνεπώς μείωση της δυνατότητας επανόρθωσης των βλαβών, καθώς και πιθανή συσσώρευση σιδήρου – σημείωση δική μου: γι αυτό και θεραπείες σαν τις νευροτροφίνες, την ελ-μυελίνη, τα βλαστοκύτταρα δε μπορούν να ευδοκιμήσουν μακροπρόθεσμα, όσο υπάρχει CCSVI, δηλαδή υποπαροχέτευση αίματος στον εγκέφαλο.  Πρέπει να παύσεις το CCSVI για να ελπίζεις σε πορεία αποκατάστασης.

2.  μειωμένη κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.  Στη σκλήρυνση, έχει βρεθεί πως όσες περισσότερες οι στενώσεις, τόσο χαμηλότερη η κυκλοφορία του ΕΝΥ, και συνεπώς τόσες περισσότερες οι εστίες στη λευκή ουσία και τόσο μικρότερο το διάστημα που χρειάζεται για να περάσει κανείς από την κατάσταση “μεμονωμένο επεισόδιο”, στη βέβαιη διάγνωση με MS.  Στην Alzheimer’s, έχει βρεθεί πως ο αριθμός των εστιών των ασθενών σχετίζεται με τη μειωμένη ταχύτητα κυκλοφορίας του ΕΝΥ.

Αντίθετα, έχει δειχθεί πως η αγγειοπλαστική επηρεάζει θετικά την κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.

Αμφότερα δεδομένα χρήζουν περισσότερης επιστημονικής έρευνας.

Η αξιοπιστία της βιοιατρικής έρευνας;

Offline: What is medicine’s 5 sigma?

“Κάτι έχει πάει θεμελιωδώς λάθος με ένα από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα επιτεύγματα”.

Την επιστήμη.

“Η κατηγορία εναντίον της είναι άμεση: μεγάλο μέρος των επιστημονικών εργασιών, ίσως οι μισές, είναι λανθασμένες”.

Ακόμη και φτωχές μέθοδοι δίνουν αποτελέσματα – μάλλον, μαγειρεύονται για να δώσουν αποτελέσματα.

“Στην αγωνία τους να πουν κάτι σημαντικό, οι επιστήμονες πειράζουν τα δεδομένα ώστε να ταιριάξουν αυτά με τη θεωρία τους για τον κόσμο.  Ή αλλάζουν τις υποθέσεις τους για να ταιριάζουν αυτές με τα δεδομένα”.

Οι περιοδικές ιατρικές επιθεωρήσεις έχουν επίσης μερίδιο ευθύνης.  Σε κανέναν επιστήμονα δε δίνεται κίνητρο για να βρει την αλήθεια.  Αντίθετα, τους δίνεται κίνητρο για να είναι παραγωγικοί (βγάλε όσες περισσότερες δημοσιεύσεις μπορείς) και ανταγωνιστικοί (βγάλε τουλάχιστο περισσότερες από τον διπλανό σου).  Το τί λες εκεί μέσα, στις δημοσιεύσεις, είναι ήσσονος σημασίας.

“Τα καλά νέα είναι πως η επιστήμη έχει αρχίσει να παίρνει τις αποτυχίες τις σοβαρά.  Τα κακά νέα είναι πως κανείς δεν είναι έτοιμος να κάνει το πρώτο βήμα για να καθαρίσει το σύστημα”.

Σχετικά άρθρα:

Evidence based medicine: a movement in crisis?

η ιατρική βασισμένη σε ενδείξεις περνάει κρίση.  Παράδειγμα: οι φαρμακοβιομηχανίες αποφασίζουν τί είναι ασθένεια (π.χ. η γυναικεία “ψυχρότητα”, που θεραπεύεται με sildenafil, και η ανδρική αλωπεκία, που θεραπεύεται με finasteride).  Και προσοχή: στις δοκιμές φαρμάκων, επιλέγεται προσεκτικά το δείγμα των ασθενών που θα χρησιμοποιηθεί, ώστε αυτό να δώσει ευνοϊκά αποτελέσματα για ένα συγκεκριμένο σκεύασμα έναντι κάποιου άλλου.

Η ιατρική η βασισμένη σε ενδείξεις υπάρχει για χάρη των ασθενών.  Συνεπώς οι ασθενείς οφείλουν να απαιτούν περισσότερες ενδείξεις, καλύτερες ενδείξεις, καλύτερες αιτιολογήσεις.  Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της γνώσης του CCSVI, και με τόσες μεταφρασμένες εργασίες πλέον στα ελληνικά, αλλά και με τόσες έρευνες που καταμαρτυρούν την αποτυχία των φαρμάκων της προηγούμενης γενιάς στη σκλήρυνση, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τους νέους ασθενείς, που γνωρίζουν να μπαίνουν στο ίντερνετ.

Έφαγα δυο ώρες από τη ζωή μου πριν τρία χρόνια μιλώντας σε έναν ακτινολόγο, του οποίου συγγενής έπασχε από σκλήρυνση, για να του δώσω τις σωστές πληροφορίες για την αποκατάσταση του CCSVI, και έμαθα φέτος πως, αντί για τη Νέα Υόρκη που τους είχα προτείνει, πήγαν στον Καναδά τελικά, σε νευρολόγο, τον καλύτερο μάλιστα, που τους έδωσε Αβονέξ, ό,τι δηλαδή δίνει και ο νευρολόγος της γειτονιάς σου.  Τον ακριβοπλήρωσαν, και αυτόν και το ταξίδι, και τους είπε “καλά που δεν πιστέψατε στα παραμύθια του Zamboni”.

Ε, αυτός ο ασθενής, ο νέος, ο μόλις φρέσκος στην ασθένεια, ο μορφωμένος, με γνώσεις ίντερνετ και αγγλικών, που πάει στον Καναδά για να πάρει Αβονέξ έχει εξίσου ευθύνη για την πορεία της υγείας του.

Άλλα σχετικά άρθρα:  γιατί η περισσότερη ιατρική λογοτεχνία που κυκλοφορεί είναι λανθασμένη.

John Ioannidis has dedicated his life to quantifying how science is broken

Why Most Published Research Findings Are False

Και ένα παράδειγμα βγαλμένο από τη ζωή: μετά τη χθεσινή έρευνα που πιστοποίησε την αποτυχία των ιντερφερονών στην πρόληψη της αναπηρίας, και ενώ υπάρχει και σχετική έρευνα του Cochrane που δείχνει την έλλειψη αποτελεσματικότητας του φαρμάκου Copaxone (http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20464733?hc_location=ufi), η Teva, για να το κάνει πιο ανταγωνιστικό, όπως λέει το άρθρο, και όχι γιατί έχει καμία κάψα για τη θεραπεία της σκλήρυνσης, πήρε έγκριση να το διαθέτει στη διπλάσια δόση μέρα παρά μέρα, και όχι κάθε μέρα.  Έτσι έχουμε λιγότερα τρυπήματα.

Δηλαδή το πρόβλημα τόσα χρόνια με το Copaxone ήταν που έπρεπε να τρυπιέσαι κάθε μέρα – όχι που το φάρμακο μειώνει την πιθανότητα επιδείνωσης στους υποτροπιάζοντες ασθενείς κατά 0.45 βαθμούς, στην κλίμακα EDSS, στα δύο χρόνια (τρέχα γύρευε).

Λιγότερα τρυπήματα, φίλοι ασθενείς! Ευκαιρία να χαρούμε όλοι με κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την ουσία της αιτίας του προβλήματός μας.

Teva Gains U.S. Approval for Higher-Dose Copaxone Therapy

Ανάλυση των ασθενών με CCSVI και MS

Analysis of patients with chronic cerebro-spinal venous insufficiency and multiple sclerosis: identification of parameters of clinical severity

Η παρούσα εργασία:

– επιβεβαιώνει τη συσχέτιση CCSVI και σκλήρυνσης στο 100% των 789 ασθενών που μελετήθηκαν με υπέρηχο.

– διακρίνει τις ανωμαλίες σε υδραυλικές (τύπος CCSVI 1, 379 ασθενείς), στους οποίους υπάρχει ενδοαυλιακή ανωμαλία που προκαλεί διαταραχή ροής, σε μηχανικές (τύπος CCSVI 2, 40 ασθενείς), στους οποίους υπάρχει εξωτερική συμπίεση που προκαλεί ανώμαλη ροή, και με μεικτές (τύπος CCSVI 3, 315 ασθενείς), στους οποίους συνυπάρχουν ενδοαυλιακές και εξωτερικές ανωμαλίες.

– εντοπίζει συσχέτιση όχι μόνο ανάμεσα στη διάρκεια της σκλήρυνσης στον χρόνο και στην επιδείνωση της αναπηρίας (EDSS), αλλά και στη χρονική στιγμή μετά την οποία εμφανίζουν σοβαρή επιδείνωση οι ασθενείς με CCSVI τύπου 1 ή 3, η οποία είναι τα 11 χρόνια.

Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν την επίδραση της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας στη σκλήρυνση.

Νέα έρευνα: οι ιντερφερόνες δεν καθυστερούν την αναπηρία.

Beta-interferon exposure and onset of secondary progressive multiple sclerosis.

Προσφάτως δημοσιευμένη στην Ευρωπαική Επιθεώρηση Νευρολογίας, και υπογεγραμμένη από Καναδούς νευρολόγους, αυτή είναι μία μεγάλη έρευνα που καταλήγει πως “στους ασθενείς με υποτροπιάζουσα σκλήρυνση, η χρήση της ιντερφερόνης δε συσχετίζεται με καθυστέρηση στην εμφάνιση της δευτεροπαθώς προϊούσας μορφής της νόσου”.

(Σωπάτε καλέ, τί είναι αυτά που λέτε).

Παρά τις τρέχουσες εξελίξεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση της σκλήρυνσης, οι ιντερφερόνες παραμένουν το περισσότερο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο για τους ασθενείς που έχουν την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, λέει η εργασία.

Η μικρή μου εμπειρία μού λέει πως δεν υπάρχει φίλος ασθενής εδώ μέσα στον οποίο οι γιατροί δεν πρότειναν μετά τη διάγνωση να πάρει Αβονέξ ή Ρεμπίφ για να καθυστερήσει την αναπηρία.

Οι μελετες έλεγαν πως οι ιντερφερόνες μειώνουν τις υποτροπές έως και 33%, και βελτιώνουν τη μαγνητική.  Ισχύει αυτή η επίδραση στη νόσο (επίδραση που πολλές φορές είναι τόσο φτωχή ώστε να αγγίζει τα νούμερα του πλασέμπο), και αν ναι, πως αναλύεται μακροπρόθεσμα όταν η νόσος εξελίσσεται;

Από τη βάση ασθενών της British Columbia (1980) αντλήθηκε δείγμα 794 ασθενών που λάμβαναν ιντερφερόνη έναντι 933 ασθενών που δεν ελάμβαναν την περίοδο της μελέτης, και άλλων 837 που δεν έλαβαν προηγουμένως της μελέτης (historical controls).  Αυτοί οι τελευταίοι ήταν και μεγαλύτεροι ηλικιακά, είχαν περισσότερα χρόνια με τη νόσο, και παρακολουθήθηκαν για 7.3 χρόνια.  Όσοι λάμβαναν ιντερφερόνη παρακολουθήθηκαν για 5.7 χρόνια, και οι σύγχρονοί τους που δεν ελάμβαναν για 3.7 χρόνια.  Στα διαστηματα αυτα, 9.2% των ασθενών σε ιντερφερόνη πέρασαν στη δευτεροπαθώς προιούσα σκλήρυνση, ενώ τα ποσοστα για τις άλλες ομάδες ήταν 11.8% και 32.9% αντίστοιχα.

Ή, για να κάνουμε την αφαίρεση, 88.2% των ασθενών που δεν ελάμβαναν ιντερφερόνη, και ήταν σύγχρονοι των ασθενών που ελάμβαναν, δεν πέρασαν στην δευτεροπαθώς προιούσα μορφή της νόσου νωρίτερα.

Αν είναι να παίρνεις ιντερφερόνη (με όλο το πακέτο των παρενεργειών) και να εξελίσσεται η νόσος (9.2%) με την ίδια ταχύτητα που εξελίσσεται και σε αυτούς που δεν παίρνουν (11.8%), φέξε μου και γλίστρησα.

Πόσο έντιμο αλλά και ιατρικά ορθό βρίσκετε να επιμένουν οι γιατροί σας, μεταφέροντάς σας και αίσθημα ενοχής, να πάρετε ιντερφερόνη για να καθυστερήσετε την αναπηρία, μετά από τη δημοσίευση τέτοιων ερευνών;  Επίσης, πόσο λογικό είναι να συνεχίζεται η έρευνα στην κατεύθυνση των ανοσοτροποποιητικών όταν αυτά έχουν πενιχρά αποτελέσματα;

Αν η αγγειοπλαστική βοηθούσε το ίδιο αυτούς που την έκαναν με αυτούς που δεν την έκαναν θα ασχολούμασταν με αυτήν; Με τις ιντερφερόνες γιατί ασχολούμαστε;

Ναι, το ξέρω, είναι η απελπισία που δημιουργεί η σκλήρυνση.  Θέλεις να πάρεις ο,τιδήποτε την ανακόπτει έστω και λίγο – με τη λογική πως είναι αυτοάνοση, δε σταματάει, δεν ξέρουμε πώς ξεκινάει, θα την έχεις για πάντα, θα σε χειροτερεύσει.

Εκτός αν υπάρχει άλλη λογική.

Θέλετε να κατανοήσετε τη σκλήρυνση; Αλήθεια; Ποιά σκλήρυνση;

Με αυτόν τον ειρωνικό τίτλο που δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις ο Dr. Schelling ανέβασε πρόσφατα ένα άρθρο για να επισημάνει, άλλη μία φορά, πως αν θέλετε να κατανοήσετε τη σκλήρυνση, πρέπει να κατανοήσετε την παθολογία των φλεβών.  Η σκλήρυνση δεν είναι αυτοάνοση.  Και σχολιάζει:

Aren’t there reasons enough to change MS research for the better?
  • To quit ‘inflammatory demyelinating clinically definite MS’ for its lack in any biological property of its own? … A mere topic of clinical speculation, it emerged after WW ii nobody knows how.
  • To turn to the pieces of evidence shown to be peculiar to MS? First tentatively arisen in 1831, they have become countless with the emergence of MRI.

“Δεν έχουμε λόγους να αλλάξουμε την έρευνα για τη σκλήρυνση προς το καλύτερο;

Να εγκαταλείψουμε την “φλεγμονώδη απομυελινωτική κλινικά βέβαιη σκλήρυνση” γιατί αυτός ο ορισμός δεν έχει βιολογική αξία από μόνος του;…Είναι απλά θέμα κλινικής υπόθεσης, και εμφανίστηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κανείς δεν ξέρει πώς.

Να επιστρέψουμε στα κομμάτια των ενδείξεων που είναι μοναδικά στη σκλήρυνση; Πρώτα διστακτικά εμφανίστηκαν το 1831, και έχουν γίνει πλέον αναρίθμητα χάρη στην εξέλιξη της μαγνητικής τομογραφίας”.

Wish to understand MS? Truly? — which one?

Ο Dr. Schelling δεν έχει οικονομικά οφέλη από αυτήν την ιστορία της φλεβικής προέλευσης της σκλήρυνσης, την οποία πρώτος στοιχειοθέτησε τη δεκαετία του 80.  Ακόμη κι αν ο Dr. Zamboni ή οι άλλοι επεμβατικοί επωφελούνται οικονομικά, ο Dr. Schelling δεν έχει οικονομικό λόγο να υποστηρίζει πως η σκλήρυνση είναι φλεβική, παρά μόνο επειδή επιστημονικά είναι πεπεισμένος για αυτό.  Δε συνταγογραφεί, δεν κάνει επεμβάσεις.  Επιμένει όμως στις ενδείξεις.

Κάθε προσπάθεια κατανόησης της σκλήρυνσης βάσει αυτοάνοσου μοντέλου θα αποτυγχάνει, γιατί δε θα λαμβάνει υπόψη το CCSVI από το οποίο πάσχουν οι ασθενείς.  Γι αυτό θα αποτυγχάνουν και τα φάρμακα του αυτοάνοσου μοντέλου.  Στον επίλογο του δημοσιευμένου άρθρου του ο Dr. Schelling τονίζει πως η επιστροφή αίματος μέσω φλεβών του λαιμού σπάνια θα βλάπτει την ίδια τη σπονδυλική στήλη άμεσα – θα βλάπτει όμως άμεσα τον εγκέφαλο.  Οι εστίες στη σπονδυλική στήλη γίνονται με άλλο μηχανισμό, και όχι με την παλινδρόμηση αίματος.  Γίνονται με τη διόγκωση των επισκληρίδιων φλεβών, οι οποίες διογκώνονται γιατί οι φλέβες της κοιλιάς και του θώρακα δεν αποχετεύονται καλά, και έτσι οδηγούν σε βίαιη μετατόπιση το εγκεφαλονωτιαίο υγρό.  Το τελευταίο, παλινδρομώντας, φθείρει τις περιοχές γύρω από τους οδοντωτούς συνδέσμους στη σπονδυλική στήλη, και αυτά είναι τα σημεία στα οποία πρωτοεμφανίζονται οι εστίες στο νωτιαίο μυελό.  Δεν ξέρουμε τί εξήγηση δίνει, αν δίνει, η νευρολογία για το γεγονός ότι οι εστίες στη σπονδυλική στήλη ξεκινούν από τα denticular ligaments.  Μάλλον δε δίνει.  Γεγονός είναι πως έτσι εξηγείται και το εύρημα εργασίας νευρολόγων που ανέβασα την περασμένη εβδομάδα – γιατί δηλαδή οι εστίες της σπονδυλικής στήλης στη σκλήρυνση δε σχετίζονται με τις εστίες του εγκεφάλου, αλλά με αυτές του αυχένα.

Σελίδα 6 από 132« Πρώτη...45678...203040...Τελευταία »